Ο Στέλιος, ο «Παυλάρας» κι εμείς

Με καταμετρημένο το 70% των σταυρών στα ευρωψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας, ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος συγκεντρώνει ήδη 420.000 και, όπως φαίνεται, πάει για μισό εκατομμύριο. Ρεκόρ για ευρωβουλευτή και γενικά για υποψήφιο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Οι λόγοι είναι προφανείς. Ωστόσο η εκτίμηση για τη γενναιότητα με την οποία δίνει τον αγώνα με την αναπηρία του, για το θάρρος και το πείσμα του, για την εργατικότητα και την ευπρέπειά του πολλαπλασιάστηκε μετά την επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον του, έναν μήνα πριν από τις εκλογές, ο Παύλος Πολάκης. Γιατί όμως προκάλεσε αυτή τη συσπείρωση; Και άλλοι πολιτικοί έχουν δεχθεί άδικες ή άνανδρες επιθέσεις. Δεν τις εκταμίευσαν τόσο εντυπωσιακά στην κάλπη. Ποιες λεπτές χορδές άγγιξε, τι ξετρύπωσε από τις κόγχες του θυμικού, τι αρχέτυπα ανέσυρε, ποιες ηθικές ισορροπίες διατάραξε;

Ενας φίλος σκηνοθέτης με είχε κάποτε συμβουλεύσει να προσέχω, όταν αντιπαρατίθεμαι με κάποιον, τι φοράω, πώς κάθομαι, ποιος είναι ο περιβάλλοντας χώρος. Μου είχε εξηγήσει πως μια ανορθογραφία στο «σκηνικό» μπορεί όχι μόνο να αποδυναμώσει τους, έστω σωστούς, ισχυρισμούς μου, αλλά και να μου προσδώσει γελοιότητα, ενισχύοντας έτσι τον απέναντί μου. Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας δεν επιτέθηκε βεβαίως στον Κυμπουρόπουλο διά ζώσης. Δεν είδαμε αν, λυσσομανώντας στο πληκτρολόγιο φορούσε σακάκι, πιτζάμες ή μπουρνούζι, αν έπινε ουίσκι ή τσικουδιά. Ομως στην εποχή της εικόνας που ζούμε, η εικονοποίηση γίνεται αυτόματα. Και, στην προκειμένη περίπτωση, τα καρέ σφύζουν από σημειολογία. Ο τσαμπουκαλεμένος, θεριακλής υπουργός, με τη σωματοδομή κατηγορίας «βουνού» (ο Σταμάτης Κραουνάκης που είναι θαυμαστής του τον περιγράφει έτσι) και τη φωνή – ντουντούκα να προγκάρει έναν άνθρωπο που, όπως λέει ο ίδιος, δεν έμαθε ποτέ να περπατάει με τον συνηθισμένο τρόπο στη γη και μιλάει με υποστήριξη. Ο μυϊκά δυνατός εναντίον του αδύναμου, ο σωματικά άρτιος εναντίον του πλημμελούς. Εικόνα που προκαλεί αρχετυπικούς συνειρμούς, βαθιά ριζωμένους στην ανθρώπινη ηθική αφού, με τον πιο αναγνωρίσιμο τρόπο, συμβολίζει την τρομοκρατία του ισχυρού και αποτυπώνει την καταγγελία της ανισότητας.

Περνάνε άραγε ακόμη αυτά στη χώρα του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»; Στην κοιτίδα του τσαμπουκά; Στην εποχή του συγκρουσιακού παροξυσμού; Σε μια κοινωνία με πολίτες που παρκάρουν προκλητικά σε θέσεις για ΑΜΕΑ; Σε πόλεις όπου οι ανάπηροι, όταν κυκλοφορούν στους δρόμους, είναι καταδικασμένοι να χάνουν την αξιοπρέπειά τους;

Περνάνε. Εστω και από την πίσω πόρτα. Από εκείνη την κερκόπορτα που μπαίνει στη συνείδησή μας το αρνητικό μας είδωλο. Στη χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας μπορεί, συνειδητά ή ασυνείδητα, να κλείνουμε τα μάτια, αλλά όταν την αναγνωρίζουμε στη συμπεριφορά των άλλων, μάς ενοχλεί. Ακόμη και αν, αρχικά, καλλιεργεί σε κάποιους ένα είδος εγγύτητας. Οσο φοβόμαστε μη γίνουμε σαν τον Πολάκη, θα πριμοδοτούμε τον Κυμπουρόπουλο. (Αν το συνειδητοποιούσε αυτό, η σύντροφος του Πρωθυπουργού Περιστέρα Μπαζιάνα, ίσως δεν θα ήταν τόσο απόλυτη αν, βέβαια, αληθεύουν οι φήμες ότι εξανέστη επειδή μάζεψαν τον «Παυλάρα» στα στερνά της προεκλογικής περιόδου).