Προεκλογικά

Μέσα σε ένα προεκλογικό κλίμα που εξασφαλίζει στον καθένα με το να μιλάει, να φωνάζει ή να αντιδικεί έναν λόγο υπάρξεως, δεν μπορεί να μη σκεφτεί κανείς την αμηχανία των ανθρώπων όταν την επομένη των εκλογών, αλλά και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, θα συνειδητοποιούν πως τα πράγματα συνεχίζουν να ισχύουν όπως ακριβώς τα ήξεραν και πόσο δύσκολα αλλάζει έστω και κάτι ελάχιστο. Αν και για την προοπτική της μη αλλαγής υπήρχαν απτές ενδείξεις, εμείς κωφεύαμε σάμπως για μία έστω φορά θα γινόταν η εξαίρεση και η λέξη «όραμα» που είχε χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στο παρελθόν, και είχε στο μεταξύ κατακουρελιαστεί, θα άνθιζε επιτέλους ως πραγματικότητα.

Και όσον αφορά τους πολιτικούς, τη δουλειά τους κάνουν, πώς γίνεται όμως να εξακολουθεί να υφίσταται μια σχεδόν καθολική εθελοτυφλία των ψηφοφόρων, ώστε ένα επιχειρηματολογικό οπλοστάσιο που στο άκουσμά του θα έπρεπε να προκαλεί τουλάχιστον καγχασμό, να εκφέρεται σαν να έχει αυτοκαθαρθεί στα λουτρά της Κανάθου και έχει επαναποκτήσει την πρωταρχική του καθαρότητα. Εχει ειπωθεί για μας τους Ελληνες ότι είμαστε σαν παιδιά, αλλιώς πώς να εξηγηθεί ότι δεν βαριόμαστε να ακούμε τα ίδια και τα ίδια, όπως ακριβώς τα παιδιά που αν θελήσεις να αντικαταστήσεις το αγαπημένο τους παραμύθι με ένα άλλο, σε επαναφέρουν στην τάξη ζητώντας να διαβάσεις αυτό που έχουν ακούσει τόσες φορές.

Επιπλέον πόσο πραγματική, ειλικρινής και βαθιά μπορεί να είναι η ανάγκη για ένα όραμα, όταν επανέρχεται κάθε τέσσερα χρόνια ή μάλλον σε κάθε προεκλογική περίοδο. Οταν μια συνεχής επιμονή και ένα διαρκές σκάψιμο για να κατορθώσεις κάτι, τρομάζεις όμως με τα κενά που παρουσιάζει όταν η προσπάθεια έχει ολοκληρωθεί, πώς θα ήταν δυνατόν να υπάρξει η λέξη όραμα με ένα συγκεκριμένο αντίκρισμα όταν τη θυμούνται και την επικαλούνται δίκην γαρνιτούρας κάθε τέσσερα σχεδόν χρόνια; Επειδή είναι αδύνατον να ομολογήσουν τόσο οι πολιτικοί ποιες λέξεις καρυκεύουν με τη λέξη όραμα και οι πολίτες τι ακριβώς έχουν κατά νου όταν ακούνε τη συγκεκριμένη λέξη ως υλοποιήσιμη, μοιάζει σάμπως και η λέξη όραμα να είναι ένας τρόπος για να συνεννοούνται μεταξύ τους οι πολιτικοί και οι πολίτες χωρίς να εκτίθενται, σε σχέση με προθέσεις όχι εύκολα ανακοινώσιμες λόγω της στυγνής ιδιοτέλειας που τις χαρακτηρίζει.

Ομως η χρήση της λέξης όραμα όπως και μιας έκφρασης τώρα πια όπως είναι η έκφραση «Η κοινωνία μπροστά», φανερώνει μια επιπλέον αρρώστια της κοινωνίας  μας τόσο βαθιά ώστε κάνει ανυπόληπτη διαχρονικώς τη γλώσσα είτε πρόκειται για προεκλογική είτε για μη προεκλογική περίοδο. Δηλαδή όταν σφίγγουν τα πράγματα όπως είναι η περίοδος των εκλογών, αντί οι λέξεις για να αποδώσουν να πρέπει να είναι σαφείς, συγκεκριμένες και απτές, να αποκτούν μια τεράστια πειθώ όσο πιο νεφελοειδείς, αόριστες και αναπόδεικτες ηχούν.

Τρομερό, αλήθεια, ακόμη και να το σκεφτεί κανείς να είναι σαν όλοι να προσβλέπουμε στην περίοδο των εκλογών για να μπορούμε να συνεννοούμαστε στο περίπου ή και καθόλου, έχοντας ωστόσο τη βεβαιότητα πως όλα λειτουργούν μια χαρά.