Καλησπέρα… κύριε Εντισον

Ο πατέρας του Τόμας Εντισον καλλιεργούσε και εμπορευόταν δημητριακά στο Μέιλαν του Οχάιο και πίστευε ότι ο γιος του θα συνέχιζε την ίδια δουλειά…

Ο πατέρας του Δημήτρη Ιτούδη, ονόματι Στέργιος, καλλιεργούσε σπαράγγια στα Τρίκαλα της Ημαθίας και προσδοκούσε ότι ο γιος του, που εκείνη την εποχή είχε χαίτη (sic), θα σπούδαζε γεωπόνος για να εξελίξει τη δουλειά και να αβγατίσει τις εξαγωγές στη Γερμανία και αλλαχού…

Ο ίδιος ο Τόμας Εντισον απέτυχε όταν δοκίμασε να βγάλει μια εφημερίδα και έπιασε δουλειά ως τηλεγραφητής στα τρένα, αλλά απολύθηκε…

Ο ίδιος ο Δημήτρης Ιτούδης σπούδασε μπάσκετ στο Ζάγκρεμπ, (μοσχο)πουλάει μπάσκετ, εξελίσσει το μπάσκετ και εδώ και έξι χρόνια εξάγει μπάσκετ!

Τι σχέση τώρα μπορεί να έχει ο πιο παραγωγικός εφευρέτης στη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητος με τον πιο παραγωγικό προπονητή της Ευρωλίγκας στην τελευταία πενταετία;

«Το πείσμα που δημιουργεί και αυξάνει η αποτυχία» εξηγεί ο ίδιος ο δις πρωταθλητής Ευρώπης στη σόλο καριέρα του, χώρια τα πέντε τρόπαια με τον Παναθηναϊκό, στο πλάι του Ζέλικο Ομπράντοβιτς!

«Μόνο όσοι δουλεύουν»
Η ιστορία βρίσκεται κάτω από το παγόβουνο, όπως ανέλυσε ο ίδιος το σκεπτικό και τη φιλοσοφία του, κάθιδρος, λουσμένος από τη σαμπάνια, ευτυχισμένος μα πάνω απ’ όλα λυτρωμένος. «Οι τίτλοι και οι επιτυχίες αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου. Μόνο όσοι δουλεύουν νυχθημερόν σε έναν οργανισμό ξέρουν τι βρίσκεται κάτω από το παγόβουνο. Τι έκανε ο Τόμας Εντισον όταν δεν του έβγαινε ένα πείραμα πάνω στους λαμπτήρες; Δεν τα παράταγε, ούτε έσπαγε τα εργαλεία του, αλλά συνέχιζε να δουλεύει και να πειραματίζεται μέχρι να τα καταφέρει. Ε, λοιπόν, το ίδιο συμβαίνει και σε μια ομάδα, αυτό πρέπει να κάνει ο προπονητής μέχρι να δει να του βγαίνει κι αυτουνού το περίφημο “φαινόμενο Εdison”, να ανάβουν οι λαμπτήρες και να παίζει»!

«Καλησπέρα κύριε Εντισον», λοιπόν, όπως λεγόταν η μουσική εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου που παιζόταν επί δεκαεπτά συναπτά έτη στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας…

Φιλοσοφημένος το δίχως άλλο ο 49χρονος προπονητής, κρίμα που δεν ασχολήθηκε (και) με τα σπαράγγια για να θησαυρίσει. Ή – μιας και το ‘φερε η κουβέντα στις ραδιοφωνικές εκπομπές – κρίμα που δεν ασχολήθηκε και ελόγου του με τη μουσική, για να βαδίσει στα χνάρια του πατέρα ο οποίος δούλεψε κιόλας σε κάμποσα μαγαζιά της Βέροιας και της Θεσσαλονίκης, αλλά ο παππούς του Δημήτρη, ο Δημητρός με τ’ όνομα, δεν τον άφησε να κατέβει στην Αθήνα.

Αντιθέτως ο δικός του πατέρας τον άφησε να ανέβει στο Ζάγκρεμπ και να γίνει αυτός που επέπρωτο να γίνει!

Με το που ακούστηκε η κόρνα της λήξης του προχθεσινού τελικού στη Βιτόρια, ο Ιτούδης έσφιξε τις γροθιές του, έβγαλε μια κραυγή, αγκάλιασε τον (προπονητή της Εφές) Εργκίν Αταμάν και ύστερα αναλύθηκε σε λυγμούς μαζί με τον εργοδότη του, Αντρέι Βατούτιν, ο οποίος κάμποσες φορές μεσούσης της φετινής σεζόν του έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό για να κατακτήσει τον τίτλο, αλλιώς… σπασίμπα και άντε γεια!

«Η πίεση ταιριάζει με τα “πιστεύω” μου και με τα “θέλω” μου. Εάν βολευόμουν με μια πιο χαλαρή δουλειά, θα πήγαινα σε άλλη ομάδα και όχι στην ΤΣΣΚΑ. Ολοι επιθυμούν τις νίκες, τις επιτυχίες και τους τίτλους: ο πρόεδρος, ο προπονητής, οι παίκτες, ακόμη και οι καθαρίστριες του γηπέδου. Αυτό το ξέραμε από την αρχή και είπα στους παίκτες ότι δεν θα μας χαριστεί τίποτε και θα πρέπει να φτύνουμε αίμα κάθε μέρα, σε κάθε αγώνα και σε κάθε προπόνηση για να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Αντέξαμε, επιζήσαμε, δικαιωθήκαμε και όταν αγκαλιαστήκαμε με τον Αντρέι είπαμε ο ένας στον άλλον ένα μεγάλο “ευχαριστώ”. Εγώ τον ευχαριστώ διπλά, διότι ποτέ δεν μου είπε ότι σκόπευε να με διώξει»!

Η τακτική
Στον ημιτελικό απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης ο Ιτούδης βάδισε από άλλο δρόμο. «Οταν βρεθήκαμε πίσω με 14 πόντους, ακολουθήσαμε το Plan C, με το χαμηλό σχήμα, τις αλλαγές στα σκριν και χωρίς τον Ροντρίγκεθ. Στον δε τελικό πάλι άφησα τον Ροντρίγκεθ στον πάγκο για να εξυπηρετήσουμε κάποιες ανάγκες μας και μας βγήκε αυτή η τακτική, όπως επισήμανε και ο Αταμάν. Είμαι ευτυχής και υπερήφανος διότι διαθέτω ταλαντούχους, ενωμένους, αφοσιωμένους, επαγγελματίες και μαχητικούς παίκτες, ουδείς εκ των οποίων έχει προσωπική ατζέντα. Ολοι βάζουν το “εμείς” πάνω από το “εγώ”, με πρώτο και καλύτερο τον αρχηγό μας, τον Κάιλ Χάινς, που είναι το είδωλό μου, η καρδιά μου, το στομάχι μου, το αριστερό χέρι μου και ένα ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση».

Πάνω στη χαρά του ο Ιτούδης μίλησε ακόμη και στη γλώσσα του Ντοστογέφσκι! Στη συνέντευξη Τύπου, μετά τον τελικό, διηγήθηκε μια ιστορία από το πρώτο διεθνές ματς της καριέρας του (12 Δεκεμβρίου 1995, Ντιναμό Μόσχας – ΠΑΟΚ) στο περιθώριο του οποίου γνώρισε κιόλας τον συχωρεμένο τον Αλεξάντερ Γκομέλσκι, όχι στα αγγλικά, αλλά στα ρώσικα!

Εμφορούμενος από τέτοια ευτυχία, μέχρι και στα κινέζικα θα μίλαγε ο… άτιμος!

Αλλά ώς εκεί και μη παρέκει, διότι «δεν είμαι αλαζόνας, πατάω γερά στη γη και πρέπει αμέσως όλοι μας να αλλάξουμε το τσιπάκι και να προετοιμασθούμε για τον αγώνα με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης»…