Χωρίς ελπίδα θαύματος

Η φωνή της γηραιάς πρωταγωνίστριας του θεάτρου στο τηλέφωνο που έχει αποσυρθεί εδώ και αρκετά χρόνια από τη σκηνή, ακούστηκε ευγενέστατη αλλά και κατηγορηματική στην πρόταση που της γινόταν να ξαναεμφανιστεί παίρνοντας μέρος σε μια σημαντική, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, παράσταση: «Σας παρακαλώ να με ξεχάσετε, πείτε πως δεν υπάρχω». Οσο κι αν η άρνηση, η οποιαδήποτε άρνηση, συνεπάγεται πάντα κάποια απογοήτευση, ήταν τόσος ο αιφνιδιασμός ή μάλλον η αποκαλυπτική διάθεση της άρνησης, ώστε ο άνθρωπος που την εισέπραξε σχεδόν να ευχαριστήσει τη γηραιά πρωταγωνίστρια σαν η πρότασή του να είχε γίνει αποδεκτή.

Μια άρνηση που έμοιαζε να αποκτά ένα ανυπολόγιστο βάρος για όποιον θα συνέβαινε να την πληροφορηθεί καθώς εξακριβωμένα δεν ήταν λόγοι υγείας ή πικρίας, σε σχέση με τη συμπεριφορά συναδέλφων, που την είχαν υπαγορεύσει, ενώ δρούσε ακόμη καταλυτικά στα σανίδια του θεάτρου η γνωστή αυτή ηθοποιός. Δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκλονιστικό γενικότερα στη ζωή από την εξέλιξη ενός ανθρώπου που αν και τίποτα δεν την προδιέγραφε, μεταβάλλει σε φυσιολογικό και αναμενόμενο κάτι το ανήκουστο και το αδιανόητο. Οσο κι αν η λογοτεχνία μάς έχει προετοιμάσει για αλλαγές στη ζωή των ανθρώπων ακόμα πιο ριζικές και συγκλονιστικές, όπως να καταλήγει μοναχός ένας εγκληματίας του κοινού ποινικού δικαίου, πάντα η χειροπιαστή επιβεβαίωση μιας αντίστοιχης συμπεριφοράς μοιάζει να σε φέρνει σε ένα κατά μέτωπο αντίκρισμα με το μυστήριο που παραμένει η ζωή.

Να έχεις ζήσει ως ηθοποιός μέσα στα φώτα και τα χειροκροτήματα, ή μάλλον για να γίνεις ηθοποιός να τα έχεις επιδιώξει, ή έστω να τα θεωρείς, αν συμβαίνει να είσαι και ένας βαθιά καλλιεργημένος άνθρωπος, ως ένα αναπόσπαστα βαρετό μέρος της δουλειάς σου, και η προετοιμασία που γινόταν μέσα σου να είναι σαν να είχες επιλέξει μια εντελώς αντίθετη διαδρομή, μόνο ως θαύμα θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς.

Ας σκεφτούμε τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς την προοπτική ενός θαύματος που μεταβάλλει την προδιαγεγραμμένη πορεία των πραγμάτων και ας αναρωτηθούμε μήπως δεν ήταν άραγε αυτό το θαύμα, ή έστω η αιφνίδια εμφάνιση μιας προοπτικής που κανείς δεν είχε υπολογίσει σε αυτήν, αλλά είναι τελικά αυτή που θα μας σώσει; Μια αναρώτηση πιο επίκαιρη παρά ποτέ μέσα σε μια ατμόσφαιρα προεκλογική που ξέρουμε όλοι μας πάρα πολύ καλά τι πρόκειται να συμβεί, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, αλλά θέλουμε να πιστεύουμε πως τα τόσο γνωστά υλικά των λόγων, των υποσχέσεων, των διαφωνιών, ακόμη ακόμη των ύβρεων και των συκοφαντιών, δεν παύουν να παραμένουν μια προϋπόθεση για την έλευση ενός θαύματος, αν και στην πραγματικότητα δεν αποκλείουν απλά τη προοπτική του, αλλά κάνουν τη συνέχεια μιας αφόρητης συνθήκης, όπως αυτής που ζούμε, ως το μόνο βέβαιο ενδεχόμενο.

Για να υπάρξει το θαύμα χρειάζεται να μπορείς να ακυρώνεις το παρελθόν, ενώ εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να το αντιγράφουμε πιστά σάμπως και τα εξακριβωμένα αδιέξοδά του να είχαν λειτουργήσει ως σωτήριες λύσεις.