«Δεν έχω δει ένα τσουβάλι λεφτά να σκοράρει»

Πριν από τρία χρόνια, περίπου τέτοιες μέρες, ο Αγιαξ έχανε ένα δικό του πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική. Πήγε στην έδρα της Ντε Γκράαφτσαπ, που ήταν προτελευταία και ήθελε μια απλή νίκη για να κατακτήσει τον τίτλο του πρωταθλήματος της Ολλανδίας. Μια νίκη έστω και με… μισό μηδέν.

Δεν την πέτυχε. Οι γηπεδούχοι, παίζοντας μόνο για την ιστορία τους, τον υποχρέωναν σε ένα καταδικαστικό 1-1. Την ίδια ώρα, η Αϊντχόφεν κέρδιζε με 3-1 την Τσβόλε και όταν το ματς ολοκληρώθηκε περίμεναν όλοι να λήξει εκείνο του Αγιαξ. Στο τελευταίο σφύριγμα πανηγύριζαν σαν τρελοί τον πιο απρόσμενο τίτλο στην ιστορία τους. Εκείνο το μεσημέρι το Αμστερνταμ γέμιζε δάκρυα για ένα χαμένο πρωτάθλημα. Εκείνο το μεσημέρι ο Αγιαξ είχε πάθει ένα κάζο που θα χρειαζόταν χρόνος για να το ξεπεράσει.

Εκείνο το μεσημέρι αποφασίστηκε πως η ομάδα της επόμενης πενταετίας θα είναι μια ομάδα βασισμένη στον πατροπαράδοτο τρόπο που ο συγκεκριμένος σύλλογος έχτιζε και έχτιζε και έχτιζε: στην ακαδημία του. Τρία χρόνια μετά, με υπομονή και επιμονή, με πολλή δουλειά και μπόλικο μεράκι, το Αμστερνταμ είναι πιο χαρούμενο από κάθε άλλη στιγμή εδώ και μια εικοσαετία για το καμάρι του.

Ο Αγιαξ, βασισμένος σε παιδιά που εκείνος έφτιαξε ποδοσφαιρικά, βρίσκεται στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ έχοντας πετύχει προκρίσεις που θα ζήλευαν και οι παλιές μεγάλες φουρνιές των Ολλανδών. Τέσσερα στη Μαδρίτη. Δύο – αντί για τέσσερα – στο Τορίνο. Να περάσει ο επόμενος…

Αυτό το πρότζεκτ, όταν το δουλεύεις σωστά, σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επιτυχία. Στην καταξίωση. Αυτό το πρότζεκτ, όταν είσαι πιστός και δεν… λοξοδρομείς, σε φτάνει στις τέσσερις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, με ποδόσφαιρο που ζηλεύουν οι ποδοσφαιρικά πλούσιοι ετούτου του κόσμου. «Δεν έχω δει ποτέ ένα τσουβάλι με λεφτά να πετυχαίνει γκολ», έλεγε ο σπουδαίος Γιόχαν Κρόιφ. Αν ζούσε σήμερα, πάλι στον παράδεισο θα ένιωθε πως είναι βλέποντας αυτόν τον Αγιαξ.