Μια ομάδα (;) που βρίσκεται σε αποσύνθεση!

Πλούσια ήταν η προχθεσινή ημέρα για την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού…

Πλούσια και συνάμα φτωχή!

Εξηγείται το οξύμωρο σχήμα, διότι μετά τη θεαματική παρέμβαση του Βαγγέλη Μαρινάκη και τις διερευνητικές συζητήσεις με στελέχη της Αδριατικής Λίγκας ακολούθησε η κατραπακιά στο Περιστέρι, όπου η αγωνιστική πενία του φάνταζε δραματική και το… κουτσούλημα υπήρξε αναπόδραστο!

Ο Ολυμπιακός έχει καταρρεύσει και μοιάζει αφημένος στη μοίρα του: η διοίκηση σιωπά, ο προπονητής βρίσκεται στη φάση που (δεν) ορίζεται ανάμεσα στην αμηχανία και στο αδιέξοδο, οι παίκτες ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν και δεν συμμαζεύεται…

Οντως δεν συμμαζεύεται, διότι μετά το φιάσκο στην Ευρωλίγκα και δεδομένου ότι παραμένει αταλάντευτη ως στάση το σύνθημα «μέχρι τέλους» ο Ολυμπιακός παίζει για να… παίζει και μάλιστα εν ου παικτοίς!

Το εννοώ αυτό διότι δεν έχει κανέναν συγκεκριμένο στόχο στον ορίζοντά του και κάνει μια αγγαρεία που του κάθεται ως άχθος στον σβέρκο, μαζί με την αφαίρεση των οκτώ βαθμών.

Εδώ και πολύ καιρό αυτό που παίζει ο Ολυμπιακός είναι κάτι σαν μπάσκετ και πάντως απέχει πόρρω από το να χαρακτηρισθεί κανονικό: χωρίς διάθεση, με έλλειμμα αυτοσυγκέντρωσης, με περίσσευμα ατομισμού, με μπόλικο τουρλουμπούκι στην επίθεση, με τη λογική «όσα πάνε κι όσα έρθουνε» στην άμυνα και πάει λέγοντας…

Η πελιδνή και σκελετώδης εικόνα μιας ομάδας που πριν από μερικούς μήνες φύσαγε στοιχειοθετεί μια κατάσταση αποσύνθεσης, η οποία δεν περιορίζεται μονάχα εντός παιδιάς, αλλά επεκτείνεται και στα πέριξ εφόσον δεν υπάρχει εκ μέρους της ΚΑΕ καμιά δημοσίως εκπεφρασμένη θέση. Προφανώς οι αδελφοί Αγγελόπουλοι δεν είναι αναίσθητοι και δεν αρέσκονται να βλέπουν αυτή την εικόνα, που προσβάλλει και αδικεί συλλήβδην τον Ολυμπιακό και τον καθέναν τους ξεχωριστά, αλλά ούτε φωνή, ούτε ακρόαση…

Σε λίγες εβδομάδες ο Ολυμπιακός ή θα αποκλεισθεί ή θα προβεί σε εθελουσία έξοδο, θα αφήνει πίσω του μια τρίτη απανωτή σεζόν με άδεια χέρια. Κυρίως όμως θα αφήνει μια ματιά προς ένα άδηλο μέλλον…