«Χάθηκε η συνθήκη συνθέτης, στιχουργός, ερμηνευτής»

Ενα ποίημα του Ντάριο Φο, το οποίο αποδόθηκε στα ελληνικά από τον Κωστή Σκαλιώρα και μελοποιήθηκε από τον Χρήστο Λεοντή, δανείζει τον τίτλο της παράστασης που θα παρουσιάσει η Αργυρώ Καπαρού, σε καλλιτεχνική επιμέλεια Λίνας Νικολακοπούλου. «Το στρείδι και το μαργαριτάρι», γεννήματα της θάλασσας, γίνονται αφορμή για να συναντηθούν στη σκηνή του Παρνασσού τραγούδια και μουσικές της Μεσογείου, μια θάλασσα με πολλά λιμάνια και πολλές στεριές, όπως λέει η γνωστή ερμηνεύτρια. «Η γεωγραφική θέση και η καταγωγή μας καθορίζουν την τέχνη μας. Η Μεσόγειος και οι κοινωνίες της αιώνες αντάλλασσαν μέσω των λαϊκών παζαριών, των ταξιδευτών, των λαϊκών δημιουργών, τον προφορικό τους λόγο, αναπτύσσοντας ένα υπόστρωμα λαϊκής προφορικότητας, στοιχεία δηλαδή που από στόμα σε στόμα μεταδόθηκαν. Αυτά είναι τα δημοτικά ποιήματα, οι μελωδίες, τα τραγούδια, ο τρόπος που φτιάχνονται και παίζονται τα μουσικά όργανα, ο τρόπος που ερμηνεύονται τα τραγούδια. Είναι η κληρονομιά μας, οι συγγένειες που κατανοούμε και ανακαλύπτουμε όσο παίζουμε μουσική».

Η δημιουργία της Μεσογείου, λέει η Αργυρώ Καπαρού, ανασαίνει μέσα από τα θέματα του έρωτα και της αγάπης. «Και η θάλασσα από μόνη της ως ενέργεια εμπνέει τον ρομαντισμό και δημιουργεί δονήσεις που φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά. Στους στίχους αυτής της παράδοσης κυριαρχούν τα στοιχεία της φύσης, όπως επίσης κι ο γάμος, η γέννηση, η φτώχεια, η θλίψη, η προσφυγιά, η απώλεια, αλλά και η ελπίδα». Σε αυτήν πρέπει να στηρίζεται όποιος επιθυμεί να συνεχίσει επίπονα και επίμονα να δημιουργεί και να υπάρχει στον δύσκολο χώρο του ελληνικού τραγουδιού.

Από το σημείο εκκίνησής της Αργυρώς Καπαρού στον κόσμο της μουσικής μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά. Ξεχωρίζει όμως δύο κομβικά σημεία που πυροδότησαν εξελίξεις. «Εκείνο που θεωρώ ότι έχει αρνητικό πρόσημο είναι η υποτίμηση των δημιουργών, αλλά και των ερμηνευτών, από τις δισκογραφικές εταιρείες μια εποχή, που για να κόψουν τη φόρα των απαιτήσεών τους, στήριζαν πια μόνο τους τραγουδοποιούς που έκαναν τη δουλειά τριών ανθρώπων μόνοι τους και τους στοίχιζαν και λιγότερο. Φυσικά και έχουμε παραδείγματα τραγουδοποιών που έγραψαν και ερμήνευσαν υπέροχα και μας άφησαν όμορφα τραγούδια. Αλλά η συνθήκη συνθέτης, στιχουργός, ερμηνευτής χάθηκε. Οι κύκλοι τραγουδιών των δημιουργών, που γεννούσαν νέους ερμηνευτές και σπουδαία τραγούδια, διαχρονικής αξίας, που ανέβαζαν τον πήχη του ελληνικού τραγουδιού, περιορίστηκαν πολύ. Από εκεί και πέρα άρχισε η υποχώρηση και οι εταιρείες παραγωγής έγιναν πια διανομείς κυρίως».

Ενας φάρος προόδου είναι, όπως λέει, τα μουσικά λύκεια. «Δημιουργούν ισχυρές προσωπικότητες, με ανοιχτή αντίληψη για τον κόσμο μας, όχι μόνο μουσικά. Επίσης θα συνιστούσα να δοθεί έμφαση στην ποίηση και τη διδασκαλία της ποιητικής γραφής, μέσω των ελληνικών, για να ελπίζουμε και σε νέους ποιητές».

Αν έπρεπε να τραγουδήσει ένα μόνο τραγούδι από το μεθαυριανό πρόγραμμά της ποιο θα επέλεγε; «Το “Ξενιτεμένο μου πουλί” θα το τραγουδήσω παρέα με τους αγαπημένους καλεσμένους μας, τη Νένα Βενετσάνου και τον Σταύρο Σιόλα και το αφιερώνω σε όλα τα Ελληνόπουλα που ξενιτεύτηκαν τα χρόνια της κρίσης».