Οταν {LF}η Κουάντ έγραψε Ιστορία

Μια νέα έκθεση γύρω από τη ζωή και το έργο της Μαίρης Κουάντ παρουσιάζεται στο Λονδίνο. Το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου φιλοξενεί το σύμπαν της αγγλίδας σχεδιάστριας παρουσιάζοντας ένα έργο ζωής, από το 1955 έως το 1975, με πρωταγωνιστές 120 σχέδια υφασμάτων της, αξεσουάρ, καλλυντικά, σκίτσα και φωτογραφίες, πολλά από τα οποία εκτίθενται δημόσια για πρώτη φορά. Το επίτευγμα της Κουάντ είναι ότι με το μίνι και τα καυτά σορτς έντυσε τη δεκαετία του ’60 προσδιορίζοντας εικονολογικά τη νιότη στη στιγμή της ορμητικής αποφασιστικότητας.

Το στυλ αυτό γεννήθηκε στην Κινγκσρόουντ από τα κορίτσια που περπατούσαν στο Λονδίνο στα μέσα των 60s και αναζητούσαν να ανακαλύψουν τη νέα εποχή και τη σεξουαλικότητά τους. Ηταν τότε που κάτι ήθελαν να πουν με το σώμα τους και το βρήκαν στις φούστες αρχικά και αργότερα στα φορέματα της μπουτίκ Μπαζάρ της Μαίρης Κουάντ.

Το μίνι λοιπόν δεν πέρασε απαρατήρητο ούτε στη μόδα των δρόμων, αλλά ούτε και στην ιστορία της μόδας. Ηταν αδιάκριτο γιατί κάθε χρόνο, από το 1965 και ύστερα, το μήκος του ολοένα και λιγόστευε.

Η Τουίγκι, με τα λεπτά σαν κλαράκια δέντρου πόδια της, ήταν η ιδανική φιγούρα για να φορέσει τις φούστες και τα φορέματα με την ελαφρώς εβαζέ Α γραμμή που το μήκος τους σταματούσε στη μέση των μηρών. Το λεπτοκαμωμένο σώμα έδωσε έμφαση στη φρεσκάδα της νεαρής ηλικίας και τα κοντά μαλλιά, ψαλιδισμένα από τα χέρια του κομμωτή Βιντάλ Σασούν, απογείωσαν τον θρίαμβο του νέου ύφους.

Σε αυτή τη νεανική επανάσταση η Μαίρη Κουάντ πρόσθεσε άλλους δύο συντελεστές για να ξεφύγει η εμφάνιση των νέων γυναικών από τις παραδόσεις της κομψότητας που κατοικούσε στα σαλόνια της υψηλής ραπτικής. Τα χρωματιστά καλσόν και τα παπούτσια με χαμηλό τετράγωνο τακούνι ή τις λευκές μπότες από λουστρίνι.

Ηταν η εποχή που το περιοδικό «Time» στο τεύχος της 15ης Απριλίου 1966  προσδιόριζε το «Swinging London». Το «Ξέφρενο Λονδίνο» όπου τα πάντα  άρχιζαν στην κεντρική περιοχή του Τσέλσι, από τα νεανικά και μοντέρνα μαγαζιά της Κινγκσρόουντ.

ΜΑΥΡΗ ΜΑΣΚΑΡΑ. Εκεί όπου γρήγορα γέμισαν από κόπιες αυτού του ρούχου που σκανδάλιζε όσους και όσες ντύνονταν με τουίντ κοστούμια και ταγέρ παστέλ αποχρώσεων. Οσοι έπιναν το απογευματινό τους τσάι τους με γάλα και μία φέτα λεμόνι σοκάρονταν από το υπερβολικά εκτεθειμένο σώμα των κοριτσιών που έβαφαν τα μάτια τους με έντονη τιρκουάζ σκιά και φόρτωναν τις βλεφαρίδες τους με μαύρη μάσκαρα, ακολουθώντας τις οδηγίες του στυλ που τελειοποιούσε η Μαίρη Κουάντ και άρχισε να συσκευάζει στις παλέτες της δικής της σειράς μακιγιάζ.

«Το νόημα της μόδας είναι να γίνονται στυλάτα ρούχα και να είναι διαθέσιμα στον καθένα» είχε δηλώσει το 1966 η σχεδιάστρια του «βρετανικού κουλ». Και η έκθεση αυτή, που είναι αφιερωμένη στην επίδραση της Μαίρης Κουάντ, δείχνει ότι υπήρξε η πρωτοπόρος σχεδιάστρια του δημοκρατικού σχεδιασμού στη βιομηχανία της μόδας. Ηταν εκείνη που σκέφτηκε να ντύσει τα εργαζόμενα κορίτσια.

«Η Μαίρη Κουάντ μεγάλωσε σε μια εποχή που οι γυναίκες συνήθιζαν να ντύνονται ακριβώς σαν τις μητέρες τους και περνούσαν από τη στολή του σχολείου κατευθείαν στις πέρλες και στα πλεκτά σύνολα ζακετάκι – μπλουζάκι» εξηγεί η Τζένι Λίστερ, συνεπιμελήτρια της έκθεσης. «Οι προτάσεις της με τα μίνι, τα πολύχρωμα καλσόν και τα ανδρικά ραμμένα παντελόνια βοήθησαν να εξαφανιστεί η μεταπολεμική θλίψη που εξέπεμπαν τα ρούχα και να δημιουργηθεί μια τολμηρή, νέα στάση στο ντύσιμο».