Αρπαχτή

Από μια άποψη ο Πρωθυπουργός κι ο ΣΥΡΙΖΑ επιτελούν κοινωνικό έργο μαζεύοντας ό,τι περισσεύει. Νομίζω ότι ποτέ άλλοτε τόσες Σάρες και τόσες Μάρες δεν έχουν επιστρατευτεί σε πολιτικό σχέδιο.

Προφανώς η ανακύκλωση φθαρμένων υλικών μπορεί να αποδειχτεί όχι μόνο φιλική προς το περιβάλλον αλλά και ευεργετική για τους ανακυκλούμενους. Τους περισσότερους δεν τους ήξερε η γειτονιά τους κι ούτε τους θυμόταν η μάνα τους.

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει σοβαρός κίνδυνος οι ανακυκλωμένοι να αποδειχθούν χειρότερα βαρίδια από τους ανακυκλωτές.

Φυσικά κάθε σχέδιο έχει τα ρίσκα του.

Ενδεχομένως η από κοινού εμφάνιση του Παϊπουτλίδη, του Ρώσση και της Νατάσας Πενταγιού να ανατρέψει το σκηνικό – ιδίως αν στην παρέα προστεθεί κι η Πενταγιώτισσα!

Ενδεχομένως να αποδειχτεί απλώς μια κακόγουστη φάρσα όπως προεξοφλούν πολλοί.

Η βασική ιδέα πάντως είναι ελαφρώς χρησιμοποιημένη και παλιομοδίτικη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πάει άπατος, άρα θέλουν να κρύψουν τον ΣΥΡΙΖΑ από τους ψηφοφόρους τσοντάροντας δίπλα του «κάτι άλλο».

Ετσι, σου λέει, τα κορόιδα θα νομίζουν ότι ψηφίζουν «κάτι άλλο» και θα ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ. Μετά τον πόλεμο, οι Σοβιετικοί είχαν γεμίσει με τέτοια «προοδευτικά μέτωπα» όλη την Ανατολική Ευρώπη.

Το ερώτημα όμως είναι απλό. Αυτό το «κάτι άλλο» ενδιαφέρει κανέναν στη σημερινή Ελλάδα; Το πιθανότερο είναι πως όχι. Συνεπώς πεταμένα τα πανηγύρια, τζάμπα κι οι φανφάρες στο Γαλάτσι.

Θυμίζω ότι στην τελευταία εκλογική της εμφάνιση (2012) η παρέα Λούκας είχε συγκεντρώσει 0,96%, η «όλη ΔΗΜΑΡ» είχε διαπρέψει με 0,49% (2015) και ο Τζουμάκας έλαμψε με 0,19% (ευρωεκλογές 2014).

Ο Ραγκούσης πήρε 2,43% για την αρχηγία του ΚΙΝΑΛ (2017) ενώ ο Μπίστης διετέλεσε αιώνιος υποψήφιος και ουδέποτε ψηφισμένος.

Δεν τους λες και λαοπρόβλητους. Τους υπόλοιπους ούτε που τους έχουμε ξανακούσει – πλην του υιού Κόκκαλη που μάλλον δεν τον έχουμε ακούσει για καλό…

Τι μένει λοιπόν; Ενα παλιό κόλπο που στήθηκε με παλιά υλικά.

Δύσκολο να πετύχει. Αλλά χρήσιμο να αποτύχει.

Διότι η αποτυχία του δεν θα είναι μόνο εξυγιαντική για τα πολιτικά πράγματα. Θα είναι και παιδαγωγική για την επόμενη μέρα.

Θα δείξει ότι η πολιτική παραμένει πρωτίστως μια πράξη πολιτισμού, όχι προσωπικής συναλλαγής. Μια σύγκρουση κοινωνικών δυνάμεων για το καλό του τόπου, όχι μια σύμπραξη συνταξιούχων τυχοδιωκτών και άεργων ψώνιων. Μια άσκηση σαφήνειας, όχι μια αρπαχτή.

Η ακούσια συνεισφορά του Πρωθυπουργού θα είναι πως εκείνους που μάζεψε ούτε που θα τους ξανακούσουμε μετά τις εκλογές.

Μεταξύ μας, ούτε ο ίδιος δεν θα θέλει να τους θυμάται!