Αναπαλαίωση

Από τη μακροσκελή (1.828 λέξεις!) απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ για τη συμπόρευσή της με τον ΣΥΡΙΖΑ ξεχωρίζει μια φράση. Οτι το κόμμα «δεν μπορεί να κάνει “αγρανάπαυση” ή να μη συμμετέχει στις επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις». Γιατί άραγε; Γιατί δεν μπορεί μια παρέα που απέτυχε σε όλα τα επίπεδα να γυρίσει στις δουλειές της και να αφήσει άλλους να σώσουν αυτή τη δύσμοιρη χώρα;

Υπάρχει κι ένα άλλο αξιοπρόσεκτο σημείο στην ανακοίνωση. Η «συνεργασία» των δύο κομμάτων, λέει, «θα είναι μια ισότιμη σχέση με όρους πολιτικής και οργανωτικής αυτονομίας». Το κόμμα τού 0,48% δηλαδή θα είναι ισότιμο με ένα κόμμα εξουσίας. Οταν διαφωνούν σε κάτι, θα γίνεται σύνθεση. Και στην ανάγκη κλήρωση. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, οι πολιτικές θέσεις της ΔΗΜΑΡ θα εκφράζονται με «αυθεντικό» τρόπο. Δηλαδή;

Η αλήθεια είναι πως ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος έχει ελαφρυντικά. Επρεπε μέσα σε λίγες ώρες να συγκαλέσει την Κεντρική Επιτροπή, να διαγράψει 30 μέλη της, να βγάλει έναν λόγο και να σφραγίσει μια προειλημμένη απόφαση, ώστε να προλάβει μετά να συναντήσει τον Τσίπρα με τον Σκουρλέτη και τον Φλαμπουράρη και να είναι στην ώρα του στο βραδινό πάρτι του Γαλατσίου με τον Πολάκη και τον Τζουμάκα. Είναι δικαιολογημένα λοιπόν κάποια εννοιολογικά κενά.

Υπό κανονικές συνθήκες αυτή η ιστορία δεν θα ενδιέφερε κανέναν, πέρα από τους πρωταγωνιστές της, τους φίλους τους και τους ελάχιστους οπαδούς που τους έχουν απομείνει. Η χειραψία του Θεοχαρόπουλου με τον Τσίπρα, όμως, έχει μια ουσιαστική πλευρά: δικαιώνει εν μέρει εκείνους που στις ταραγμένες ημέρες της Συμφωνίας των Πρεσπών μιλούσαν για ανταλλάγματα, για «προθύμους» και για «χρήσιμους ηλίθιους». Κι ευτυχώς που υπάρχει το Ποτάμι για να δείχνει ότι υπάρχουν και κόμματα αρχών, ότι δεν είναι όλα πάρε – δώσε στην πολιτική, ότι μπορεί να διακινδυνεύσεις ή και να θυσιάσεις την κομματική ενότητα για να υπερασπιστείς το εθνικό συμφέρον.

Τι μένει; Μια απέραντη θλίψη. Οχι για την κατάληξη του πάλαι ποτέ χώρου της ανανεωτικής Αριστεράς, οι ψευδαισθήσεις έχουν διαλυθεί εδώ και καιρό. Ούτε για τις kolotoumbes των επαγγελματιών της πολιτικής, αυτοί δεν δίσταζαν και δεν ορρωδούσαν ποτέ μπροστά σε τίποτα, χθες κατήγγελλαν, σήμερα επαινούν. Αλλά για το ότι κάποιοι άνθρωποι που πίστεψαν, μόχθησαν, πόνεσαν, αγωνίστηκαν, έφτασαν να χειροκροτούν εκείνον που χαρακτηρίζει τον Σημίτη «πρώτο Σόιμπλε». Να συναγελάζονται με τον εμπνευστή του δόγματος «Ολοι σας και μόνος μου».

Πάνω απ’ όλα, όμως, να τραγουδούν το «Bella Ciao» μαζί με τον άνθρωπο που είχε παραδώσει την οικονομία της χώρας στον Βαρουφάκη. Που μέχρι πρόσφατα συνεργαζόταν στενά με τον Καμμένο. Που εξακολουθεί να αναμασά κούφια συνθήματα για την «Ελλάδα των πολλών και την Ευρώπη των λαών», χωρίς ποτέ να έχει κάνει στοιχειώδη αυτοκριτική. Που αποκαλεί Προοδευτική Συμμαχία μια θεαματική αναπαλαίωση.