Το αφόρητο κενό ανταγωνισμού

Το ελληνικό πρωτάθλημα έχει τελειώσει καιρό τώρα, αλλά πολλά άλλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα θα κριθούν αυτόν τον μήνα. Σήμερα υπάρχει στη Γερμανία το ματς της Μπάγερν Μονάχου με την Μπορούσια Ντόρτμουντ – η έκβασή του είναι πιθανό να κρίνει την Μπουντεσλίγκα, μολονότι η Μπάγερν δεν είναι φέτος η ομάδα που κερδίζει τους πάντες. Στην Αγγλία, η διαρκής αναμέτρηση της Μάντσεστερ Σίτι με τη Λίβερπουλ θα σπάσει καρδιές μέχρι το τέλος. Στην Πορτογαλία, Μπενφίκα και Πόρτο μπαίνουν στην τελική ευθεία ισόβαθμες. Στην Ολλανδία, την κρίσιμη στιγμή ο Αγιαξ κέρδισε την PSV και την πλησιάζει. Αλλά, όπου ανταγωνισμός ακόμα υπάρχει, το πρωτάθλημα το διεκδικούν το πολύ δυο ομάδες – τρίτος διεκδικητής δεν υπάρχει σε κανένα. Και είναι παράξενο και σχεδόν ανεξήγητο.

Πίσω

Στη Γερμανία η Λειψία, που ζει μια σπουδαία χρονιά, είναι εννέα βαθμούς πίσω από τη δεύτερη Μπάγερν. Στην Αγγλία, τον Ιανουάριο, η Τότεναμ απείχε δυο βαθμούς από τη Μάντσεστερ Σίτι και πέντε από την τότε πρωτοπόρο Λίβερπουλ και είχε να αγωνιστεί και με τις δυο: ενώ έπρεπε να πατήσει γκάζι, κατέρρευσε. Στην Πορτογαλία, η φιλόδοξη Σπόρτινγκ έχει χάσει την επαφή με την κορυφή και είναι έξι βαθμούς μακριά από τους δυο πρώτους. Υπάρχουν φυσικά και χειρότερα. Στην Ελλάδα, η ΑΕΚ είναι δέκα βαθμούς πίσω από τον Ολυμπιακό, που έχει στη βαθμολογία ένα ματς λιγότερο (αυτό με τον ΠΑΟ, το οποίο κέρδιζε πριν διακοπεί). Στην Ολλανδία, η τρίτη στη βαθμολογία Αλκμααρ έχει δώδεκα βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο Αγιαξ.

Μόνος

Υπάρχει μια περίεργη κατάσταση στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Σε πολλά από αυτά ο δεύτερος έχει μείνει πολύ πίσω και ο πρώτος έμεινε να τρέχει μόνος του από νωρίς: συνέβη στην Ιταλία, όπου η Γιουβέντους κέρδισε το πρωτάθλημα την ημέρα που παρουσίασε τον Ρονάλντο, συνέβη στη Γαλλία, όπου η Παρί αναζητά αντίπαλο, συνέβη και στην Ισπανία, όπου η Ατλέτικο και η Ρεάλ Μαδρίτης απλά παρακολουθούν από την αρχή τα κατορθώματα του Μέσι και της Μπαρτσελόνα. Σε όλες αυτές τις χώρες δεν υπήρξε ανταγωνισμός διότι δεν υπήρξε μια ομάδα ικανή να κυνηγήσει τον πρωτοπόρο. Αλλά το απολύτως κοινό χαρακτηριστικό όλων σχεδόν των μεγάλων πρωταθλημάτων είναι ότι δεν υπάρχει ένας τρίτος διεκδικητής κι αυτό δεν συμβαίνει για πρώτη φορά φέτος: τα τελευταία χρόνια είναι κανόνας να μη χωράει ο τρίτος στους δυο, αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν δυο ικανοί να διεκδικήσουν τον τίτλο.

Ρεζερβέ

Γίνεται πολύς λόγος για την πιθανότητα να δούμε προσεχώς μια κλειστή ευρωπαϊκή λίγκα και στο ποδόσφαιρο, όπως συμβαίνει στο μπάσκετ, όπου η Ευρωλίγκα είναι γεμάτη από ομάδες με ρεζερβέ θέσεις. Σχετικά πρόσφατα ο ιδιοκτήτης της Γιουβέντους Αντρέα Ανιέλι παρουσίασε το σχέδιό του για τη δημιουργία ενός «Σούπερ Τσάμπιονς Λιγκ», όπως το ονόμασε. Το σχέδιο προβλέπει την ύπαρξη 32 ομάδων, χωρισμένων σε δυο κατηγορίες: στην πρώτη θα παίζουν αποκλειστικά ομάδες που έρχονται από τα μεγάλα πρωταθλήματα – αυτό συμβαίνει και τώρα. Η διαφορά είναι ότι ο Ανιέλι προτείνει ουσιαστικά τη διεξαγωγή δυο πρωταθλημάτων με 16 ομάδες το καθένα, όπου όλες θα αγωνίζονται μεταξύ τους – διοργανωτικά το πράγμα θυμίζει την Ευρωλίγκα του μπάσκετ. Θέλει επίσης τα ματς να γίνονται το Σαββατοκύριακο και τα ματς των πρωταθλημάτων να γίνονται μεσοβδόμαδα: ουσιαστικά υποβαθμίζει τα εθνικά πρωταθλήματα. Αντιδρούν φυσικά οι Αγγλοι και όλα δείχνουν πως οι δικές τους αντιρρήσεις δύσκολα θα καμφθούν, ώστε να δούμε όλα αυτά να ξεκινάνε από το 2023, όπως θα ήθελε ο Ιταλός και οι Γερμανοί και Ισπανοί σύμμαχοί του. Αλλά αν η κατρακύλα της ανταγωνιστικότητας στα εγχώρια πρωταθλήματα συνεχιστεί, το σχέδιο του Ανιέλι θα μοιάζει μια καλή λύση για το ποδόσφαιρο, διότι θα δημιουργεί ελπίδες ότι θα παρακολουθείς κάτι του οποίου το φινάλε δεν γνωρίζεις. Ενώ τώρα όχι μόνο ξέρεις τους πρωταθλητές των πιο πολλών πρωταθλημάτων πριν αυτά αρχίσουν, αλλά γνωρίζεις και ποια μπορεί να είναι η μια και μόνη ομάδα που δύναται να τους δημιουργήσει προβλήματα.

Αντίπαλοι

Δεν υπερβάλλω καθόλου. Αν αύριο τα πρωταθλήματα τελείωναν και συζητούσαμε για το τι θα γίνει του χρόνου θα συμφωνούσαμε σε χρόνο-ρεκόρ στο ποιες ομάδες μπορεί ανά χώρα να τα διεκδικήσουν. Στη Γερμανία θα ήταν πάλι η Μπάγερν και η Μπορούσια. Στην Ιταλία θα ψάχναμε αντίπαλο για τη Γιουβέντους και στη Γαλλία για την Παρί – έχοντας σχεδόν τη βεβαιότητα ότι αντίπαλος δεν θα βρεθεί. Στην Ισπανία θα περιμέναμε να δούμε αν θα ορθοποδήσει με τον Ζινεντίν Ζιντάν η Ρεάλ, ώστε να έχει αντίπαλο ο Μέσι. Στην Πορτογαλία θα περιμέναμε να δούμε άλλη μια μάχη της Μπενφίκα με την Πόρτο και στην Αγγλία θα διαφωνούσαμε για το αν θα είναι συνδιεκδικήτρια του τίτλου με τη Μάντσεστερ Σίτι η Λίβερπουλ (πάλι) ή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ακόμα και στην Ελλάδα, αν δείτε τις αποδόσεις των μπουκ για το επόμενο πρωτάθλημα θα διαπιστώσετε πως στην καλύτερη των περιπτώσεων θα δούμε πάλι μια μάχη του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό – ίσως πιο μεγάλη από τη φετινή, ίσως όχι. Οπως και να ‘χει, η πιθανότητα ενός τρίτου να σπάσει το δίπολο μοιάζει μικρότερη κι από αυτή που υπήρχε φέτος: η ΑΕΚ π.χ. αν δεν ενισχυθεί πολύ εντυπωσιακά, για να διεκδικήσει του χρόνου το πρωτάθλημα θα πρέπει να γίνουν θαύματα.

Αρκετά

Η κλειστή λίγκα που ο Ανιέλι ονειρεύεται πολύ φοβάμαι πως θα προκύψει εκ των πραγμάτων: σε κάθε χώρα, αργά αλλά σταθερά, ξεχωρίζουν δυο το πολύ ομάδες. Αυτές θα βρίσκονται στην περίφημη Α1 που ο Ιταλός εμφάνισε, όχι γιατί είναι πλούσιες ή παρασκηνιακά ισχυρές, αλλά γιατί de facto δεν έχουν καμία σχέση με τις υπόλοιπες της χώρας τους. Η φύση ως γνωστόν απεχθάνεται τα κενά κι αυτή τη στιγμή υπάρχει στα περισσότερα πρωταθλήματα ένα αφόρητο κενό ανταγωνισμού. Το δημιούργησε το Τσάμπιονς Λιγκ; Δύσκολο να το πεις. Η Τσέλσι από το Τσάμπιονς Λιγκ έλειψε μόνο φέτος, όμως δεν έχει τη στόφα που χρειάζεται για να διεκδικήσει το πρωτάθλημα της χώρας της – το ίδιο και η Νάπολι, η Ρόμα, η Ιντερ, η Σάλκε, η Σπόρτινγκ Λισαβόνας, η Λυών, η Ατλέτικο Μαδρίτης κτλ. Ολες αυτές είναι ομάδες που στο Τσάμπιονς Λιγκ τα τελευταία χρόνια αγωνίστηκαν αρκετά – αλλά δεν έγιναν πιο ανταγωνιστικές στα εθνικά τους πρωταθλήματα: ίσα ίσα.

Ευρώπη

Ο πρωταθλητισμός γίνεται υπόθεση λίγων. Εκτός από χρήματα (τέτοια στην Ευρώπη έχουν πολλοί) απαιτεί και άλλα πολλά: κυρίως μεγάλη θέληση για κατάκτηση και υπεράσπιση της πρωτιάς. Αυτό το έχουν λίγοι. Οχι σε κάθε χώρα. Στην Ευρώπη ολόκληρη.