Δημοτικά…

Σε ένα τευχίδιο που κυκλοφόρησε ο Δήμος Αθηναίων με τίτλο «Το μέλλον που φτιάξαμε μαζί, 2011-2019» και συγκροτείται από τέσσερα κεφάλαια με τους τίτλους «Δώσαμε νέα δυναμική στην πόλη», «Προσφέραμε ίσες ευκαιρίες σε όλους», «Κάναμε την Αθήνα τόπο ζωής ξανά» και «Φέραμε την πόλη στο προσκήνιο», σε περίοπτη θέση, έντονα υπογραμμισμένο σε πράσινο φόντο, διαβάζει κανείς «Μάθαμε να ξεπερνάμε τα εμπόδια μέσα από τη συνεργασία. Γίναμε καλύτεροι μέσα από την κοινή προσπάθεια. Σπάσαμε στεγανά και ήρθαμε κοντά. Πολίτες, πανεπιστήμια, ιδιωτικά ιδρύματα, εταιρείες, μη κυβερνητικές οργανώσεις, δημοτικές υπηρεσίες και αρκετοί εκπρόσωποι δημιουργήσαμε μαζί αυτό που είναι η Αθήνα σήμερα. Μια νέα πόλη στην οποία οι άνθρωποι θέλουν να ανήκουν. Αποδείξαμε ότι η καινοτομία είναι κουλτούρα».

Οταν ξεπεράσει κανείς την απορία, ενώ διαβάζει το τευχίδιο, για ποια άραγε πόλη γίνεται λόγος, καθώς αυτό που ζούμε όλοι μας καθημερινά δεν έχει καμιά σχέση με τον περιγραφόμενο παράδεισο, παθαίνει ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε άνθρωπο: δεν είναι δυνατόν τέτοια ομοβροντία επίσημων φορέων να χρησιμοποιείται για να παραποιήσει μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα και ότι αν κάποιος ευθύνεται για ελλιπή ενημέρωση είναι ο ίδιος άνθρωπος που αναρωτιέται τι άραγε συμβαίνει. Αν δηλαδή η αλήθεια είναι σε σχέση με όσα ζει και βιώνει και ο ίδιος ή σε σχέση με όσα του περιγράφονται ως κατακτήσεις που δεν έχουν αλλάξει μόνο τη δική τους ζωή, αφού αφορούν μια πόλη στην οποία θέλει να ανήκει, αλλά έχουν βάλει τα θεμέλια για ακόμη καλύτερη Αθήνα όπως θα την απολαμβάνουν οι άνθρωποι το 2030 (γίνεται μνεία αυτής της χρονολογίας στο τευχίδιο).

Βέβαια η «ομοβροντία» δεν περιορίζεται μόνο στην παράθεση πολύ ισχυρών φορέων («πανεπιστήμια, ιδρύματα, εταιρείες, μη κυβερνητικές οργανώσεις») αλλά ολοκληρώνεται με την αναγραφή χρηματικών ποσών που εξασφαλίστηκαν μέσω ΕΣΠΑ – 60 εκατομμύρια, Θεέ μου – αλλά και 55 εκατομμύρια ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την υλοποίηση μεγάλων έργων υποδομής και δράσεων «υλοποιώντας παράλληλα τη Στρατηγική Ανθεκτικότητα της πόλης για το 2030». «Στρατηγική Ανθεκτικότητας της πόλης». Δεν είναι σωστό να χρειάζεσαι μεταφραστή όταν πρόκειται για την ελληνική γλώσσα, αλλά πώς ακριβώς να αντιληφθεί κανείς αυτή τη «στρατηγική» προκειμένου να εννοήσει γιατί χρειάζονται τόσα χρήματα για την υλοποίησή της.

Βέβαια δεν μπορεί να περιμένει κανείς μια πιο διαυγή διατύπωση όταν το σκεπτικό των ανθρώπων που, ως δηµόσιοι υπάλληλοι κάνουν απλά τη δουλειά τους, είναι να τη χαρακτηρίζουν ως «μάχη» (παρατίθεται αρκετές φορές στο τευχίδιο η λέξη αυτή). Τέλος πάντων, αφού έτσι έχουν τα πράγματα και αφού η Αθήνα έγινε «τόπος ζωής ξανά», χωρίς να έχει προβλέψει τους οδηγούς ταξί που αργά τη νύχτα, μόλις ακούσουν ως προορισμό τα Εξάρχεια, γίνονται κυριολεκτικά θηρία, όταν δεν αρνούνται τη μεταφορά, τουλάχιστον δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι πολύ εύκολο, αντί να είμαστε όσοι δεν το χρειαζόμαστε που ενημερωνόμαστε για τη δημιουργία «κέντρου συντονισμού φορέων για θέματα μεταναστών και προσφύγων», να ήταν οι ίδιοι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες που θα το πληροφορούνταν ώστε να ξέρουν πού θα καταφύγουν όταν χρειαστεί;