Η ανάγκη για έμπειρους και ποιοτικούς

Είναι παράδειγμα η φετινή σεζόν για τον Παναθηναϊκό και για κάθε άλλη ομάδα που θέλει να ακολουθήσει ένα αντίστοιχο πρότζεκτ: καλοί, χρυσοί και… άγιοι οι νέοι παίκτες. Με προοπτική και φιλοδοξία, με περιθώρια εξέλιξης, με καλό «δέσιμο» με την εξέδρα. Που μπορούν να φέρουν και χρήματα κάποιοι εξ αυτών αύριο – μεθαύριο.

Αλλά με ταβάνι συγκεκριμένο. Που δεν είναι για μεγάλους συλλόγους, που από κάποιο σημείο και μετά σταματά να προσελκύει το κοινό, ακριβώς γιατί σταματά να φτάνει στις νίκες. Αν ο εφετινός Παναθηναϊκός έκανε… αντίστροφα την πορεία του, δηλαδή άρχιζε αρνητικά και στη συνέχεια «έτρεχε» ένα σερί νικών, θα ήταν διαφορετική και η αντιμετώπιση από πολλούς. Θα ήταν έως και φυσιολογικό.

Το υπέροχο ξεκίνημα των «μπέμπηδων» του Δώνη και η απότομη καθίζηση έφεραν υπερβολές. Και για τη μία περίπτωση και για την άλλη. Η αλήθεια είναι πάντα κάπου στη μέση. Αυτά τα παιδιά δεν θα κατακτούσαν τίτλο πρωταθλήματος ποτέ. Και δεν θα υποβιβάζονταν και ποτέ. Μια ομάδα και ένα ρόστερ του 4 έως 9. Ούτε πιο πάνω, ούτε πιο κάτω. Το πιο πάνω θα συνιστούσε υπέρβαση. Το πιο κάτω αποτυχία. Το 4-9 είναι «φυσιολογικό».

Ο Παναθηναϊκός αν καταφέρει να πάρει την αδειοδότηση θα πρέπει να αλλάξει σκεπτικό. Να διαφοροποιήσει λίγο το πρότζεκτ του. Να βάλει στο ρόστερ του περισσότερη εμπειρία και μεγαλύτερη ποιότητα. Να κάνει την οικονομική υπέρβαση για να έχει απαιτήσεις και στην αγωνιστική. Τα ταλέντα που τσεκάρει ο Νταμπίζας αυτή την περίοδο ή εκείνα που έχει ο Δώνης στη λίστα του, σίγουρα θα του είναι χρήσιμα. Μα όπως έδειξε η σεζόν που σε περίπου ένα μήνα ολοκληρώνεται, δεν φτάνουν. Και σίγουρα δεν αρκούν για το μέγεθος του Παναθηναϊκού, που όσο και να… ωραιοποιήσει ετούτο το πρότζεκτ, η σκληρή πραγματικότητα θα τον στέλνει στο «4 έως 10». Πολύ μακριά απ’ αυτό που η ίδια του η ιστορία απαιτεί.