«Ερευνώ όσο μπορώ ό,τι μου είναι ξένο»

Γράφει τη μουσική σε μία από τις παραστάσεις που κερδίζουν ήδη το στοίχημα «από στόμα σε στόμα»: τον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη. Παράλληλα ο Κορνήλιος Σελαμσής έχει δημιουργήσει τα ηχοτοπία του «Γυάλινου κόσμου» του Τενεσί Ουίλιαμς (σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας) και του «Μισάνθρωπου», σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, στο Εθνικό Θέατρο. Από τους πλέον ταλαντούχους της γενιάς του, με συγκροτημένη άποψη για τον τρόπο εργασίας του, συσκηνοθετεί, τέλος, με τους Παναγιώτη Εξαρχέα και Αρη Μπαλή το «Συστημένο», μια παράσταση – σύνθεση ερωτικών επιστολών επιφανών γυναικών και ανδρών ανά τους αιώνες, το ερχόμενο Σάββατο (17.00) στην Οικία Αγγελου και Λητώς Κατακουζηνού.
Ποιος είναι ο «ήχος» του «Οθέλλου» που φαντάστηκες για τη σκηνική αποτύπωση;
Η περίπτωση του «Οθέλλου» ορίστηκε εκ των πραγμάτων από τη συνθήκη που ο Χάρης Φραγκούλης μού πρότεινε εξαρχής: να είμαι παρών επί σκηνής. Και να υπάρχει ένα πιάνο. Ο ήχος λοιπόν προέκυψε. Φαντάστηκα μουσικά υλικά και συνθήκες δραματουργικές, τις οποίες ήθελα να ερευνήσω. Κυρίως την ανεξαρτητοποίηση της μουσικής πράξης από τα επί σκηνής γεγονότα και μια σειρά από κοινότοπα, τρόπον τινά, σχήματα που θα είχαν ξεκάθαρη αναφορικότητα στην κατασκευή τους. Ολα αυτά συντέθηκαν μέσα στον «Οθέλλο».
Οσον αφορά γενικότερα τη διαδικασία της σύνθεσης, πρέπει να έχεις υπόψη τη σκηνοθετική γραμμή ή αυτονομείσαι;
Τις περισσότερες φορές, σκηνοθετική γραμμή είναι κάτι που συναρτάται με την πραγματικότητα των ανθρώπων που συνέρχονται για να κατασκευάσουν μια παράσταση. Αρα υποθέτω ότι είναι καλό να σχεδιάζεται μία γραμμή με όλους τους εμπλεκομένους. Στην περίπτωση που μου ζητηθεί να συμμορφωθώ σε ένα ύφος ή σε έναν τρόπο που μου είναι όχι ενδιαφέρων, θα διαπραγματευθώ επίμονα μέχρι να μετατοπισθούμε όλοι σε έναν κοινό τόπο. Σε άλλη περίπτωση, θα αποσυρθώ.
Ακόμη και αν κανείς ξεκινά «από την αρχή» για να δημιουργήσει μια θεατρική μουσική, υπάρχουν προσωπικές αναφορές και πηγές στις οποίες επιστρέφει;
Είμαστε δοχεία που περιέχουν και συλλέγουν. Είμαστε άνθρωποι και αγαπάμε την επανάληψη. Παράγουμε ύφος και μόνο που αναπνέουμε. Ολοι μας. Οπότε θα σας πω πως ερευνώ όσο μπορώ ό,τι μου είναι ξένο ή δύσκολο ή άγνωστο ή ελκυστικό. Αλλά ερευνώ και ό,τι μου είναι οικείο παρατηρώντας το ως ανοίκειο. Στο τέλος, το περιεχόμενο ή το περίβλημα, παρόλη την αντίστασή μου, είναι διάστικτο ή έμπλεο πραγμάτων που εμφανίζονται ξανά και ξανά μέσα στον χρόνο.
Από τον Τενεσί Ουίλιαμς στον Σαίξπηρ.
Τι κρατάς από αυτήν τη μετάβαση;
Θα πω μια κοινοτοπία, κάθε κείμενο είναι ένα κείμενο, άρα δεν τίθεται μετάβαση καθώς η τελετουργία της προσέγγισης παραμένει σταθερή. Αλλά συγχρόνως κάθε κείμενο μας αναγκάζει να μεταβούμε κάπου και να συναινέσουμε σε κάτι. Σε αυτή την περίπτωση των δύο κειμένων πιο πολύ μεταβάλλεται το περίβλημα των επιλογών των οργάνων ή των υλικών, αλλά η φιλοσοφία της προσέγγισης εκ μέρους μου υπήρξε αρκετά συγγενής γιατί οι συνεργάτες – ο Δημήτρης Καραντζάς στη μία και ο Χάρης Φραγκούλης στην άλλη περίπτωση – είναι άνθρωποι με τους οποίους έχω πολύ θερμή εκτίμηση και συνεργασία, τολμώ να πω.
Ποιες από τις πρόσφατες μουσικές για θεατρικές παραγωγές σε ενδιέφεραν ως ακροατή;
Η εργασία του Δημήτρη Καμαρωτού στο «Ρομπ» πέρυσι ήταν μια εργασία που με απασχόλησε φιλοσοφικά και ως ποιότητα χειρονομίας.
Γράφεις θεατρική μουσική έχοντας στο μυαλό σου τον ιδανικό θεατή / ακροατή ή γράφεις πριν απ’ όλα για σένα;
Γράφω μουσική, στο θέατρο και εκτός θεάτρου, προσπαθώντας να αγνοήσω οιονδήποτε ιδανικό ακροατή ή θεατή και προσπαθώντας να αγνοήσω και τον εαυτό μου. Αυτό φυσικά μοιάζει οξύμωρο, αλλά επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω απλουστευτικά την εξής σκέψη: προσπαθώ να μην είμαι παρών κατά τη διάρκεια της εργασίας μου, όσο γίνεται. Προσπαθώ να δω το κομμάτι που φτιάχνεται ως μια οντότητα με απαιτήσεις και βούληση αφ’ εαυτής, ελπίζοντας να δίνω όσο πιο καθαρές μορφές και σχέσεις μέσα στο περιεχόμενό της.