«Η αναζήτηση του εαυτού ξεκινάει μέσα στη σχέση»

Είναι ένα ευφυές παιχνίδι με τον χρόνο. Μια ρωγμή που αφήνει να φανεί η άβυσσος κάτω από την επιφάνεια της καθημερινής ζωής. Εκεί όπου «επιβιώνουν» οι φαντασιώσεις, οι συνειδητές και οι ασυνείδητες επιθυμίες των ηρώων. Ο «Εραστής», ένα από τα πιο γοητευτικά θεατρικά έργα του Χάρολντ Πίντερ, ανεβαίνει στο «Από μηχανής θέατρο» για δέκα μόνο παραστάσεις από την εταιρεία θεάτρου ΗΘΩ. Η Λένα Φιλίπποβα σκηνοθετεί τους Χρύσα Κοτταράκου και Κωνσταντίνο Παράση ως ζευγάρι που έχει χάσει από καιρό την προσωπική του ταυτότητα και τώρα βουλιάζουν σ’ ένα εσωτερικό δράμα που δεν μπορούν να ξεστομίσουν. «Το έργο αυτό το επιλέξαμε μαζί με τους ηθοποιούς που παίζουν στην παράσταση. Μας άρεσε το θέμα, η σχέση ενός ζευγαριού. Ο λαβύρινθος μιας σχέσης. Κανένας δεν μπορεί να υπάρξει μόνος του, η επιθυμία του κάθε ανθρώπου να μοιράζεται τον κάνει να αναζητά το ταίρι του. Το βρίσκει και μετά αρχίζει η αναζήτηση του εαυτού μας σε μια σχέση», αναφέρει η σκηνοθέτρια στο «Νσυν».

Η ίδια ακολουθώντας τα βήματα του Πίντερ φέρνει στη σκηνή ένα ανδρόγυνο που φαίνεται να διάγει την τέλεια ζωή: έχει ένα καλόγουστο σπίτι στα προάστια, οικονομική ευχέρεια και μια ήρεμη συζυγική ζωή. Η αλήθεια, ωστόσο, απέχει πολύ από την αψεγάδιαστη αυτή εικόνα της οικογένειας. «Θα έπρεπε να ορίσουμε τι ονομάζουμε τέλειο. Είναι κάτι που έχει γίνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, χωρίς λάθη και παραλείψεις; Είναι κάτι που ακολουθεί κάποιο πρότυπο; Γιατί, νομίζω, δεν υπάρχει κάποιος γενικός κανόνας που θα ταιριάζει για όλους. Υπάρχουν κοινωνικά πρότυπα τα οποία διαφέρουν κιόλας από χώρα σε χώρα, ανάλογα με τις παραδόσεις και την κουλτούρα του τόπου, ανάλογα με την κοινωνική τάξη. Αυτά σίγουρα μας επηρεάζουν και μας βάζουν κάποιους περιορισμούς. Ομως, στη ρίζα του, το τέλειο είναι κάτι πολύ προσωπικό. Ορίζεται από πολλά πράγματα που κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Και κάτι που φαντάζει να είναι τέλειο για κάποιον, δεν ισχύει για κάποιον άλλον. Αν μια οικογένεια δημιουργείται ακολουθώντας μόνο τα κοινωνικά πρότυπα, αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπίζει το πραγματικό πρόσωπο της σχέσης και τον χρόνο που θα πρέπει να ξοδεύουν μόνοι τους», τονίζει η Φιλίπποβα.

ΚΑΝΟΝΕΣ. Το κλειδί που «ξεκλειδώνει» την πλοκή είναι μια ερωτική απιστία, η οποία αποκαλύπτει τη βαθιά μοναξιά των δύο πρωταγωνιστών αλλά και την απεγνωσμένη τους ανάγκη για κατανόηση και αληθινή επικοινωνία. Ενα φαινόμενο που τείνει να γίνει χαρακτηριστικό των κοινωνιών μας. «Οποιαδήποτε κοινωνία, όχι μόνο η σύγχρονη, επιβάλλει στους ανθρώπους  κάποιες αρχές και κάποιους κανόνες της συμπεριφοράς.  Δηλαδή, μας «κλείνει», μας αναγκάζει να φοράμε μάσκες που πολλές φορές δεν μας ικανοποιούν ή μας περιορίζουν. Δεν αισθανόμαστε ελεύθεροι, δεν αισθανόμαστε ακριβώς ο εαυτός μας. Γι’ αυτό και τόσο πολύ μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε μια προσωπική σχέση. Θέλουμε εκεί να είμαστε ελεύθεροι. Να μας δέχεται και να μας αισθάνεται ο άνθρωπός μας όπως είμαστε. Να μας αγαπάει χωρίς περιορισμούς», επισημαίνει η δημιουργός και καταλήγει: «Η απιστία δεν επιστρατεύεται, έρχεται πάντα σαν απρόσμενος επισκέπτης, όταν η σχέση  δεν καλύπτει ένα κάποιο σημαντικό κομμάτι του εαυτού σου. Η επίσκεψη αυτή αποκαλύπτει συνήθως το πραγματικό πρόσωπο μιας σχέσης».