Τραγωδία στην Ηλιούπολη: Η Άννα Κανδαράκη στα «ΝΕΑ» για τη δύσκολη πραγματικότητα των εφήβων

«Η γονεϊκότητα και η παιδικότητα ποτέ δεν υπήρξαν πιο δύσκολες από ό,τι σήμερα», τονίζει στα «ΝΕΑ» η Άννα Κανδαράκη, κλινική ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια και διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με αφορμή την τραγωδία στην Ηλιούπολη, ανοίγοντας τη συζήτηση για την ψυχική υγεία των εφήβων, την πίεση που βιώνουν τα νέα παιδιά και τη σημασία της επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια.

Η κ. Κανδαράκη διευκρινίζει πως δεν αναφέρεται στη συγκεκριμένη υπόθεση, ωστόσο τονίζει ότι μέσα από την κλινική της εμπειρία συναντά συνεχώς εφήβους που αισθάνονται εξουθενωμένοι από βάρη που δεν αναλογούν στην ηλικία τους. «Βλέπουμε νέα παιδιά που μεγαλώνουν πρόωρα και παίρνουν στην πλάτη τους ευθύνες που καλούνται μόνα τους να διαχειριστούν», αναφέρει.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ΤΑ ΝΕΑ (@tanea.gr)

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στον ρόλο του οικογενειακού περιβάλλοντος, επισημαίνοντας ότι το σημαντικότερο που χρειάζονται τα παιδιά είναι ένα σπίτι με ασφάλεια, επικοινωνία και ελπίδα. «Η πιο σημαντική κληρονομιά που δίνουμε στα παιδιά μας είναι το βλέμμα μας στο αύριο. Να αισθάνονται ότι εκεί έξω υπάρχει κάτι όμορφο που τα περιμένει», υπογραμμίζει.

Παράλληλα, αναφέρεται και στη σημασία της αποδοχής μέσα στην οικογένεια, λέγοντας πως οι έφηβοι πρέπει να νιώθουν ότι μπορούν να εκφράσουν ακόμη και τα δύσκολα συναισθήματά τους χωρίς φόβο. «Να αισθάνονται ότι είναι αποδεκτοί ακόμη και σε αυτά που νιώθουν ότι δεν καταφέρνουν», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Η ίδια εξηγεί ακόμη ότι στην εφηβεία η παρορμητικότητα είναι αυξημένη, καθώς το σημείο του εγκεφάλου που σχετίζεται με τον έλεγχο των παρορμήσεων δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί πλήρως. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι έφηβοι να επηρεάζονται πολύ εύκολα από τους συνομηλίκους τους, τόσο στα δύσκολα όσο και στα θετικά.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ΤΑ ΝΕΑ (@tanea.gr)

Τέλος, η κ. Κανδαράκη αναφέρεται και στα σημάδια που πρέπει να κινητοποιούν γονείς και οικογένειες. Όπως λέει, η απόσυρση, η απομόνωση, οι δυσκολίες στον ύπνο, η απουσία ενδιαφέροντος για δραστηριότητες και ο έντονος θυμός είναι ενδείξεις που δεν πρέπει να αγνοούνται. «Το πρώτο βήμα είναι πάντα μια ειλικρινής κουβέντα και ένα σπίτι με φως, ζωντάνια και επικοινωνία», καταλήγει.