Ο Λάζαρος ο Δίκαιος, γνωστός και ως Τετραήμερος, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, αρρώστησε βαριά και πέθανε σε ηλικία τριάντα ετών (Ιωάννου ια’ 1-44).
Οι αδελφές του ειδοποίησαν τον Ιησού Χριστό, ο οποίος βρισκόταν τότε στη Γαλιλαία, ότι ο αγαπημένος του φίλος ασθενεί σοβαρά. Ο Ιησούς είπε στους μαθητές του πως ο φίλος του «κοιμήθηκε» και ότι θα μεταβεί στη Βηθανία για να τον ξυπνήσει.
Όταν έφθασε στη Βηθανία, η Μαρία τού εξέφρασε τη λύπη της, λέγοντας πως αν είχε έρθει νωρίτερα, ο αδελφός της δεν θα είχε πεθάνει. Ο Ιησούς συγκινήθηκε βαθιά, δάκρυσε και ζήτησε να τον οδηγήσουν στον τάφο, ένα σπήλαιο κλεισμένο με βαριά πέτρα.
Παρά τις προειδοποιήσεις για την έντονη οσμή, διέταξε να ανοίξει η είσοδος του τάφου και φώναξε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε, δεύρο έξω!». Έτσι, ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο τέσσερις ημέρες μετά τον θάνατό του, γεγονός που του χάρισε το προσωνύμιο Τετραήμερος.
Η παράδοση για τον αγέλαστο Λάζαρο
Η λαϊκή παράδοση περιγράφει τον Λάζαρο ως σκυθρωπό και αγέλαστο μετά την Ανάστασή του. Η θλίψη του αποδίδεται σε όσα είδε κατά τη διάρκεια της τετραήμερης παραμονής του στον κόσμο των νεκρών.
Σύμφωνα με τις ίδιες παραδόσεις, ο Λάζαρος γέλασε μόνο μία φορά, όταν είδε κάποιον να κλέβει ένα πήλινο αγγείο και είπε χαρακτηριστικά: «Το ένα χώμα κλέβει το άλλο».
Η ζωή του Λαζάρου μετά την Ανάσταση
Το θαύμα της εγέρσεως του Λαζάρου προκάλεσε την έντονη αντίδραση των Ιουδαίων, οι οποίοι, όπως αναφέρεται στο Ευαγγέλιο (Ιω. ιβ΄ 9-11), «εβουλεύσαντο οι αρχιερείς, ίνα και τον Λάζαρον αποκτείνωσιν», καθώς αποτελούσε ζωντανή απόδειξη του θαύματος.
Διωκόμενος, ο Άγιος κατέφυγε στην Κύπρο, όπου συνάντησε τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα. Εκείνοι τον χειροτόνησαν πρώτο επίσκοπο Κιτίου, προσφέροντας στο νησί έναν ιεράρχη που υπήρξε προσωπικός φίλος του Κυρίου.
Το αρχαίο Κίτιο, πόλη του φιλοσόφου Ζήνωνα, ευλογήθηκε να δεχθεί το μήνυμα του Ευαγγελίου από τον ίδιο τον Λάζαρο, έναν άνθρωπο που είχε βιώσει το θαύμα της Ανάστασης.
Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο, επίσκοπο Κωνσταντίας Κύπρου (367-403), ο Δίκαιος Λάζαρος έζησε ακόμη τριάντα χρόνια μετά την έγερσή του. Όπως αναφέρει: «Εν παραδόσεσιν εύρομεν ότι τριάκοντα ετών ήταν τότε ο Λάζαρος ότε εγήγερται, μετά δε το αναστήναι αυτόν άλλα τριάκοντα έζησε, και ούτω πρός Κύριον εξεδήμησε κοιμηθείς».
