Πάμε σινεμά

Μικρές ταινίες για μικρές ιστορίες

«Μικροί κύριοι»: Ο Τζέικ είναι ένα ευαίσθητο γυμνασιόπαιδο που ονειρεύεται να γίνει καλλιτέχνης. Στην κηδεία του παππού του γνωρίζει τον Τόνι και σύντομα γίνονται αχώριστοι. Αλλά η φιλία του διδύμου θα απειληθεί όταν οι γονείς του Τζέικ, που νοικιάζουν έναν χώρο στη μητέρα του Τόνι, ξεκινούν μια έριδα για το ύψος του ενοικίου. Μια μικρή ιστορία δηλαδή, ευαίσθητη, είναι η αλήθεια, δοσμένη όμως με εξίσου απλά και αδιόρατα φιλμογραφικά μέσα που, εντέλει, προσφέρουν ελάχιστη δύναμη στον ήδη αβαρή δραματουργικό ιστό, παρά την ολοφάνερα τρυφερή ματιά του σκηνοθέτη Αϊρα Ζακς που τα είχε καταφέρει πολύ καλύτερα στο προηγούμενο φιλμ του, «Η αγάπη είναι παράξενη». Συμπαθής όπως πάντα ο Γκρεγκ Κινίαρ.

Κούφιος τρόμος

«Personal shopper: η βοηθός»: Νεαρή Αμερικανίδα που ζει στο Παρίσι (μια εκπληκτική Κρίστεν Στιούαρτ) διαθέτει την ψυχική ικανότητα να επικοινωνεί με πνεύματα όπως ο δίδυμος αδελφός της ο Λούις, τον οποίο έχασε πρόσφατα – μέχρι που αρχίζει να λαμβάνει διάφορα μυστηριώδη μηνύματα από άγνωστη πηγή. Ο Ολιβιέ Ασάγιας κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες για αυτό το φιλμ και παρά τις όποιες σεναριακές ενστάσεις μας (που καταρρακώνουν εντέλει τον μύθο), αντιλαμβάνεσαι το γιατί: υπάρχουν εδώ στιγμές που το αίμα σου παγώνει από το τίποτα και είναι κρίμα που τελικά στο τίποτα οδηγούμαστε. Ενδέχεται να θυμώσετε αρκετά με το φινάλε.

Ξεκούδουνο καρτούν

«Βασιλιάς Αρθούρος – Ο θρύλος του σπαθιού»: Σαφώς και δεν περίμενα να δω το «Εξκάλιμπερ» μπαίνοντας στην αίθουσα. Και μην έχοντας παρακολουθήσει το τρέιλερ, δεν περίμενα επίσης να παρακολουθήσω θεαματικές μάχες πολεμικών τεχνών και μυθικά πλάσματα με πλοκάμια και γυναικεία κεφάλια. Σε αυτό το τουρλουμπούκι όμως που προσφέρεται σε ψευτομεταμοντέρνα συσκευασία, όπου ο Γκάι Ρίτσι μοντάρει δύο σκηνές μεταξύ τους με τον χειρότερο τρόπο, το μόνο που αποκόμισα ήταν ένας γενναίος πονοκέφαλος. Και μια κάποια στενοχώρια για τις καριέρες των Τζουντ Λο και Ερικ Μπάνα.

Ο ρεβιζιονισμός των ενόχων

«Η ενοχή των αθώων»: Ολοι είναι ένοχοι κι εσύ επίσης, ειδικά αν ζεις στην Πολωνία του 1945 όπου γαλλίδα κομμουνίστρια ενώνει τις δυνάμεις της με γιατρό εβραϊκής καταγωγής για να βοηθήσουν τις καλόγριες μιας μονής που έπεσαν θύματα βιασμού από τα καθάρματα του σοβιετικού στρατού. Παρεμπιπτόντως, η ίδια γλιτώνει στο τσακ από τα χέρια τους – έτσι, για να ταρακουνηθεί κι αυτή ιδεολογικά, μα να χωνέψουμε κι εμείς τις βαθύτερες ιδέες που διέπουν αυτό το υστερικά «παγκοσμιοποιημένο» δράμα, το οποίο σερβίρεται σε μπρεσονική συσκευασία! Μόνο που αν ο Μπρεσόν μπορούσε απλώς να ονειρευτεί μια τέτοια ιστορία, θα έσβηνε για πάντα φιλμ όπως η «Ενοχή των αθώων» από τον κινηματογραφικό χάρτη.