Ο Ντισάν και ο Χερστ του Μπάουι στο σφυρί

^«Το μόνο πράγμα που αγοράζω με εμμονή, στα όρια του εθισμού είναι τα έργα τέχνης» έλεγε στις συνεντεύξεις του ο εκκεντρικός αστέρας της ροκ Ντέιβιντ Μπάουι. Μόνο που ουδείς είχε αντιληφθεί την ένταση της εμμονής του και το βάθος του εθισμού του μέχρι τη στιγμή που ένα μέρος της αφρόκρεμας των αγορών του – περίπου 400 κομμάτια εκ των οποίων τα 100 είναι έπιπλα και δείχνουν το ενδιαφέρον του για το ντιζάιν – βγαίνει στο σφυρί από τον οίκο Sotheby’s. Αποφέροντας μάλιστα διπλό όφελος στην οικογένειά του: θα έχουν κέρδη περισσότερα από 12 εκατ. ευρώ – τόσο είναι η αρχική εκτίμηση, χωρίς να μπορεί κάποιος να υπολογίσει την προστιθέμενη αξία του ονόματος του ιδιοκτήτη τους που θα προσελκύσει πέρα από συλλέκτες έργων τέχνης και φανατικούς θαυμαστές του. Και θα αποκτήσουν ελεύθερο χώρο καθώς σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν» δεν υπάρχει επαρκής χώρος για να διατηρηθεί η συλλογή, αν και εκπρόσωπος των διαχειριστών της περιουσίας του καλλιτέχνη υποστηρίζει στην «Τέλεγκραφ» ότι η οικογένεια κράτησε τα έργα που είχαν συναισθηματική αξία και τώρα επιθυμεί να δώσει και σε άλλους την ευκαιρία να εκτιμήσουν και να αποκτήσουν τα έργα τέχνης ή τα αντικείμενα που εκείνος τόσο πολύ θαύμαζε.

Οπου και να βρίσκεται η αλήθεια, η είδηση και μόνο ότι η συλλογή του δημοφιλούς εκκεντρικού καλλιτέχνη βγαίνει σε δημοπρασία ήταν αρκετή για να προκαλέσει διεθνές ενδιαφέρον. Μια ματιά στο περιεχόμενό της όμως καθιστά σαφές ότι ακόμη και αν δεν συνοδευόταν από το όνομα του διάσημου ιδιοκτήτη της και πάλι θα προσείλκυε δεδομένου ότι περιλαμβάνει μεγάλα ονόματα και σημαντικά έργα, όπως δημιουργίες των Χένρι Μουρ, Μαρσέλ Ντισάν, Ντέμιαν Χερστ, Ζαν Μισέλ Μπασκιά.

«Ετερόκλητη, ιδιοσυγκρασιακή και υποτιμημένη» χαρακτηρίζει τη συλλογή ο πρόεδρος του οίκου Sotheby’s στην Ευρώπη Ολιβερ Μπάρκερ, η οποία έως τώρα είχε μείνει αθέατη για το κοινό και για τον λόγο αυτό θα παρουσιαστεί πριν από τη δημοπρασία στο Λονδίνο (10-11/11) σε εκθέσεις στο Λος Αντζελες, στη Νέα Υόρκη και στο Χονγκ Κονγκ. Τον πυρήνα της αποτελούν κυρίως έργα βρετανών καλλιτεχνών των αρχών έως και τα μέσα του 20ού αιώνα και περιλαμβάνει ζωγραφική, σχέδια, φωτογραφίες, γλυπτική, ακόμη και δημιουργίες των εγκλείστων στην ψυχιατρική κλινική Γκάγκινγ της Βιέννης η οποία επιστράτευε την τέχνη ως θεραπευτικό μέσο.

«Η τέχνη ήταν το μόνο πράγμα που ήθελα να έχω. Υπήρξε σταθερή τροφή. Τη χρησιμοποιώ. Μπορεί να αλλάξει το πώς αισθάνομαι το πρωί. Το ίδιο έργο μπορεί να με κάνει να αισθανθώ διαφορετικά ανάλογα με τη φάση στην οποία βρίσκομαι» έλεγε σε συνέντευξή του στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» το 1998, αν και η εμπλοκή του με την τέχνη δεν περιοριζόταν στην αγορά έργων τέχνης αλλά και στη δημιουργία δικών του, ενώ παράλληλα ασχολούνταν επισταμένως με το εικαστικό αποτέλεσμα τόσο των ιδιαίτερων κοστουμιών του όσο και των εξώφυλλων των δίσκων του, αλλά και των βίντεο μέσω των οποίων προέβαλε τα τραγούδια του. Αλλωστε μέσα στην καριέρα του, διάρκειας μισού αιώνα, ο Λευκός Δούκας εκτός των άλλων εμφανίστηκε ως μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού «Μόντερν Πέιντερς» και πήρε συνεντεύξεις από καλλιτέχνες όπως ο Τζεφ Κουνς και η Τρέισι Εμιν, ενώ δημιούργησε και την εκδοτική εταιρεία 21. Και ήταν εκείνος που οργάνωσε ένα εντυπωσιακό πάρτι στο στούντιο του Τζεφ Κουνς στο Μανχάταν για τον ταλαντούχο και με τραγικό τέλος ανύπαρκτο καλλιτέχνη Νατ Τέιτ, ο οποίος δεν ήταν παρά ένα φανταστικό πρόσωπο που είχε δημιουργήσει ο συγγραφέας φίλος του Ουίλιαμ Μπόιντ.