Ανοιξε, επιτήδευση, άνοιξε

Γυμνές. Ημίγυμνες. Κραυγάζουσες. Ασθμαίνουσες. Πολύ και συνεχώς. Οι «πρωταγωνίστριες» του πρωτότυπου, ολονύκτιου (το ζήσαμε κι αυτό!) «Ψύχωση 4.48 – Κοίταξέ με», που ανέλαβαν εναλλάξ και διαδοχικά τον ρόλο της αυτόχειρος Σάρα Κέιν, από τις 4.48 το πρωί στην Πειραιώς 260 του Φεστιβάλ. Είναι μόνο ασθμαίνουσα και εξωστρεφής η κατάθλιψη; Κραυγάζουν όλοι την παραίτηση προτού παραδοθούν στο τέλος; Με φόντο παραμορφωμένες κινούμενες εικόνες και ένα επικλινές, παραπαίον σκηνικό (Μανόλης Παντελιδάκης), μαγικά παρακμιακά τοπία, με το κόκκινο ενός Ρόθκο να τρέχει από κομμένες φλέβες, ο Γιάννης Κακλέαςαποφάσισε να διαβάσει ως υστερική παραίτηση το ποιητικό παραμιλητό της πολυσυζητημένης Κέιν. Εν μέσω υπνόσακων, μαξιλαριών, καπνών (πολλών καπνών!) πέτυχε – δίχως να αμφισβητείται το άγος ενός τέτοιου εγχειρήματος – να ξεχειλώσει σε κοντά δύο ώρες ένα έργο του οποίου οι σκηνές έχουν γραφτεί για να πυροβολούν σαν μυδράλιο και δεν ασθμαίνουν περιγράφοντας το ποιητικό εσώτερο. Να ανοίγει το ίδιο το ποίημα την πόρτα στην επιτήδευση; Ή να πρέπει, σώνει και καλά, να ταιριάξει στη φράση της βρετανίδας συγγραφέως «μερικοί άνθρωποι έχουν ανάγκη να είναι δυστυχισμένοι»;