Πρωταθλήτρια παντός καιρού

Οταν το βράδυ της 5ης Αυγούστου η Σοφία Μπεκατώρου ανοίξει την παρέλαση των αθλητών κρατώντας την ελληνική σημαία στο Ολυμπιακό Στάδιο του Ρίο θα έχει γράψει ήδη ιστορία. Ποτέ στην ιστορία των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων δεν έχει μπει πρώτη στο στάδιο των Αγώνων μια γυναίκα! Παράλληλα είναι σχεδόν βέβαιο πως μπαίνοντας στο ιστορικό Μαρακανά εκείνο το βράδυ θα κοιτάξει και ψηλά φέρνοντας στη μνήμη της την πολυαγαπημένη της αδελφή Βάρια, την οποία έχασε πριν από λίγες ημέρες από καρκίνο στον εγκέφαλο.

Οπως τα έφερε η μοίρα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει άλλη γυναίκα που να άξιζε τον ιδιαίτερα τιμητικό τίτλο της σημαιοφόρου της ελληνικής ομάδας. Πολύ απλά γιατί η Σοφία Μπεκατώρου δεν είναι μια αθλήτρια που έχει πάρει ολυμπιακό μετάλλιο αλλά μια ξεχωριστή περίπτωση που σπάνια συναντάς στον παγκόσμιο αθλητισμό. «H αριστεία δεν έχει να κάνει μόνο με ένα επίτευγμα όπως το χρυσό μετάλλιο ή ένα πανεπιστημιακό πτυχίο. Εχει να κάνει με τον τρόπο συμπεριφοράς του ατόμου στη ζωή του γενικότερα και η Σοφία αποτελεί πρότυπο και σε αυτόν τον τομέα» δικαιολόγησε την πρότασή του για να γίνει σημαιοφόρος (η οποία έγινε ομόφωνα αποδεκτή από τα μέλη της ΕΟΕ) ο αρχηγός της αποστολής στο Ρίο Ισίδωρος Κούβελος.

Πραγματικά η Σοφία Μπεκατώρου αντικατοπτρίζει το πρότυπο που θα ονειρευόταν κάθε γονιός για την κόρη του, ως άνθρωπος, επιστήμονας και οικογενειάρχης, στοιχεία που συνδυάζει και ταιριάζει με απαράμιλλη τέχνη η δική μας Σοφία. Νιώθεις ότι είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, τόσο πράος, χαμογελαστός, φιλόξενος. Ομως στο σκάφος μεταμορφώνεται, παίρνει την κατάσταση στα χέρια της, βγάζει απίστευτο δυναμισμό και η επιτυχία είναι το φυσιολογικό επακόλουθο.

Αυτό που έχει ήδη κερδίσει είναι τον απόλυτο σεβασμό συναθλητών και αντιπάλων μέσα σε αυτές τις δεκαετίες ενασχόλησής της με τη θάλασσα. Είναι και αυτό που της δίνει τη δύναμη να συνεχίζει απτόητη τόσα χρόνια, χωρίς να παρεκκλίνει από τις αρχές της (κυρίως), τα πιστεύω της και τον προγραμματισμό της. Αν καταφέρει να κατακτήσει ολυμπιακό μετάλλιο και με τον Μιχάλη Πατηνιώτη στη νέα κατηγορία, τη Nacra 17, τότε θα περάσει στο πάνθεον της Παγκόσμιας Ιστιοπλοΐας. Ηδη όμως αν σκεφθεί κανείς το τι έχει πετύχει έως τώρα δεν θα πρέπει να περιμένει το μεγάλο ραντεβού των Ολυμπιακών Αγώνων για να βγάλει το τελικό του πόρισμα για το μέγεθος αυτής της πρωταθλήτριας. Εχει κατακτήσει δύο ολυμπιακά μετάλλια με διαφορετικό πλήρωμα και σε διαφορετική ιστιοπλοϊκή κλάση και τώρα θα συμμετέχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες με τρίτο διαφορετικό πλήρωμα και σε 3η διαφορετική κλάση!

Οταν ξεκινούσε την ιστιοπλοΐα σε πολύ μικρή ηλικία ακούγοντας τη συμβουλή του μηχανολόγου – ηλεκτρολόγου πατέρα της, του Γεράσιμου, να εξερευνήσει όλο τον κόσμο του αθλητισμού, της τέχνης και της μουσικής, ίσως και η ίδια δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα το… τερμάτιζε. Αλλωστε όταν από τα 14 σου χρόνια είσαι ήδη πρωταθλήτρια Ελλάδας και βαλκανιονίκης (στα Οπτιμιστ), αν μη τι άλλο, δείχνεις ότι το μέλλον σού ανήκει.

Το «πάντρεμα» με την Αιμιλία Τσουλφά αποτέλεσε τη χημική ένωση που προκάλεσε την έκρηξη και την εκτόξευση των δύο κοριτσιών ως το ιστορικότερο γυναικείο πλήρωμα στα 470 και όχι μόνο. Στη συγκεκριμένη κλάση κατέκτησαν τέσσερις φορές τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή και άλλες τρεις αυτόν του πρωταθλητή Ευρώπης, ενώ το αποκορύφωμα (μετά την πρώτη συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2000 στο Σίδνεϊ) ήρθε με το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004.

Και όταν η Αιμιλία αποφάσισε να αποχωρήσει για να αρχίσει να δημιουργεί και την οικογένειά τους, η ανησυχία της Σοφίας Μπεκατώρου δεν μπορούσε να την αφήσει άπραγη.  Η νέα – και πιο ήπια – ιστιοπλοϊκή κατηγορία των Ινγκλινγκ αποτελούσε το αναζωογονητικό φίλτρο για τη Σοφία, η οποία ουσιαστικά ήταν και η δασκάλα για τη Βιργινία Κραβαριώτη και τη Σοφία Παπαδοπούλου, τα δύο νεότερα μέλη του πληρώματος. Και επειδή με όποιον δάσκαλο καθήσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις, το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 δεν ξάφνιασε όσους γνώριζαν τη Σοφία. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο βρήκε για πρώτη φορά τη Σοφία Μπεκατώρου στο σπίτι και όχι στο νερό για τον πιο όμορφο λόγο του κόσμου που δεν ήταν άλλος από τον ερχομό της μικρής Τζωρτζίνας, καρπό του έρωτά της με τον σύντροφο της ζωής της (και συνοδοιπόρο στην ιστιοπλοΐα) πρωταθλητή Ανδρέα Κοσματόπουλο, με τον οποίο ήδη είχαν αποκτήσει και έναν γιο.

Με τον κολλητό – φίλο και συναθλητή – του Ανδρέα Κοσματόπουλου, τον Κώστα Τριγκώνη, η Σοφία έκανε ένα ακόμα πείραμα στη ζωή της συμμετέχοντας για πρώτη φορά σε μεικτό πλήρωμα, στην εντυπωσιακή κατηγορία της Nacra 17 (ουσιαστικά ένα Καταμαράν) και ο «Ανεμος Ελλάδας» που δημιούργησαν ήταν το όνειρό τους για ακόμα μία ολυμπιακή συμμετοχή, αυτή τη φορά στο Ρίο.

Στην πορεία είδαν ότι κάτι τους λείπει και τότε αποφάσισαν να αλλάξουν σύνθεση. Στο τραπέζι έπεσε η ιδέα να αποχωρήσει από το πλήρωμα ο Κώστας και να φύγει η Σοφία. Τελικά αποφάσισαν από κοινού να μείνει ο «Καπετάνιος», δηλαδή η Σοφία, και να πλαισιωθεί από τον νεαρότερο, πλην όμως ενθουσιώδη, Μιχάλη Πατηνιώτη με τον οποίο έφθασαν ώς το Ρίο (υποστηρικτικά θα είναι πάντα δίπλα και ο Κώστας Τριγκώνης).

Μια εβδομάδα μετά την πρόκριση «έφυγε» η αγαπημένη της αδελφή, η οποία ήταν αυτή που επέμενε – δίνοντας τον δικό της άνισο αγώνα – να μην εγκαταλείψει την προσπάθεια η Σοφία και δικαιώθηκε.