Ο αλληλοσπαραγμός θα έχει συνέχεια

Η πρόταση μομφής που είχε καταθέσει η Δεξιά εναντίον της κυβέρνησης Βαλς απορρίφθηκε. Δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία των 288 ψήφων που χρειαζόταν, παρά μόνο 246. Που σημαίνει πως ο επονομαζόμενος «νόμος Ελ Κομρί», η αμφιλεγόμενη εργασιακή μεταρρύθμιση την οποία προωθεί η κυβέρνηση της Γαλλίας, θεωρείται υιοθετημένος από την Εθνοσυνέλευση (ψηφοφορία γι’ αυτό δεν έγινε ποτέ, ο Μανουέλ Βαλς κατέφυγε στο άρθρο 49-3 του Συντάγματος που του επιτρέπει να την παρακάμψει) και συνεχίζει τώρα τον δρόμο του στη Γερουσία. Αυτά ήταν τα καλά νέα για τον γάλλο πρόεδρο, τον Φρανσουά Ολάντ, και τον πρωθυπουργό του. Αν μπορεί κανείς να τα πει καλά. Διότι η ένταση στο κόμμα του και στους γαλλικούς δρόμους έχει χτυπήσει κόκκινο. Και η «Μοντ» χαρακτήριζε χθες την όλη απόφαση προσφυγής στο άρθρο 49-3 του Συντάγματος αφενός «μια ανελέητη επιβεβαίωση της αδυναμίας της κυβέρνησης και του αλληλοσπαραγμού της Αριστεράς», αφετέρου μια «τσουχτερή αποτυχία» για έναν πρόεδρο ο οποίος συνόψισε πρόσφατα τη μεταρρυθμιστική φιλοσοφία του στη φράση «μια δυναμική συναίνεση».

Η πρόταση μομφής της Δεξιάς ήταν εξαρχής λίγο – πολύ καταδικασμένη. Κανένας Σοσιαλιστής «αντάρτης» δεν διανοήθηκε να τη στηρίξει – ούτε καν οι 24 που επεχείρησαν να καταθέσουν προχθές, από κοινού με βουλευτές των Οικολόγων και του Μετώπου της Αριστεράς, μια δεύτερη πρόταση μομφής, της «Αριστεράς» αυτή τη φορά. Το εγχείρημά τους απέτυχε, χρειάζονταν 58 βουλευτές, ένα 10% του συνόλου, και μαζεύτηκαν 56. Η πρόταση μομφής της Δεξιάς, ωστόσο, εξασφάλισε περισσότερες ψήφους από όσες είχαν συγκεντρώσει πέρυσι στην Εθνοσυνέλευση (198 και 234) αντίστοιχες προτάσεις μομφής εναντίον της κυβέρνησης για τον «νόμο Μακρόν» – και αυτός με τη βοήθεια του άρθρου 49-3 είχε περάσει. Τη στήριξαν, πέραν της Κεντροδεξιάς και της Ακροδεξιάς, και οι έξι βουλευτές του Μετώπου της Αριστεράς, δύο Οικολόγοι καθώς και δύο πρώην βουλευτές των Σοσιαλιστών που έχουν πλέον ανεξαρτητοποιηθεί.

«Αυτό το κείμενο πρέπει να το υπερασπιστούμε, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ως ένα κείμενο προόδου, είναι ευνοϊκό τόσο για τους εργαζομένους όσο και για τους επιχειρηματίες» είχε δηλώσει πριν από τη χθεσινή ψηφοφορία ο Φρανσουά Ολάντ. «Να κυβερνάς σημαίνει να μη φοβάσαι τη συζήτηση, αλλά σημαίνει επίσης να γνωρίζεις πότε να την κλείνεις» δήλωσε από την πλευρά του ο Μανουέλ Βαλς παίρνοντας τον λόγο εντός της Εθνοσυνέλευσης. Ο γάλλος πρωθυπουργός μίλησε σκληρά για τους Σοσιαλιστές «αντάρτες» – και λίγη ώρα μετά το πέρας της ψηφοφορίας, ο επικεφαλής των Σοσιαλιστών Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς ανακοίνωσε επικείμενη σύγκλιση του ανώτατου πειθαρχικού συμβουλίου του κόμματος, με αντικείμενο τους 24 που είχαν υπογράψει την πρόταση μομφής «της Αριστεράς». Που σημαίνει ότι ο αλληλοσπαραγμός θα έχει συνέχεια. Στην πραγματικότητα, έναν χρόνο πριν από τις προεδρικές εκλογές η εικόνα δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη.

Χιλιάδες Γάλλοι βγήκαν και χθες, πέμπτη κατά σειρά μέρα κινητοποιήσεων τους τελευταίους δύο μήνες, στους δρόμους αξιώνοντας την απόσυρση του «νόμου Ελ Κομρί», που εξακολουθεί να παρέχει περισσότερες ελευθερίες στις επιχειρήσεις όσον αφορά το ωράριο εργασίας και τις απολύσεις, παρότι έχει αμβλυνθεί σημαντικά – μέσα από δύο αναθεωρήσεις – από όταν πρωτοπαρουσιάστηκε. Οι διαδηλωτές ήταν λιγότεροι από άλλες φορές, 11.500-50.000 (αναλόγως αν ρωτούσε κανείς την αστυνομία ή τους διοργανωτές) στο Παρίσι, 3.000-12.000 στην Τουλούζη, ακόμα λιγότεροι σε άλλες πόλεις. Επεισόδια όμως ξέσπασαν για ακόμα μία φορά στο τέλος της πορείας τόσο στη γαλλική πρωτεύουσα όσο και στη Μασσαλία. Και τα επτά συνδικάτα και μαθητικές /φοιτητικές ενώσεις που πρωτοστατούν στις κινητοποιήσεις έχουν ήδη δώσει δύο νέα ραντεβού, για τις 17 και 19 Μαΐου.

Καταπέλτης
Στο χθεσινό κύριο άρθρο της, η «Monde» υπερασπίστηκε το δικαίωμα του Μανουέλ Βαλς, και κάθε πρωθυπουργού, να προσφεύγει στο άρθρο 49-3 του Συντάγματος απορρίπτοντας τις καταγγελίες διαδηλωτών, συνδικαλιστών, ακόμα και σοσιαλιστών «ανταρτών» περί «αυταρχισμού» και «άρνησης της δημοκρατίας». Ηταν ωστόσο καταπέλτης όσον αφορά τους κυβερνητικούς χειρισμούς γύρω από τον «νόμο Ελ Κομρί» εξαρχής και την «αδυναμία ή ανικανότητα της κυβέρνησης να πείσει».