Παναγιώτης Δούρος. Ο «υπάλληλος» που ήξερε πολλά

Χταπόδια. Του άρεσε από μικρός να βουτάει με τη μάσκα κοντά στο πατρικό της μητέρας του στο Ξυλόκαστρο και να βγάζει χταπόδια. Με τα χέρια. Αυτό στις διακοπές. Διότι στην επαγγελματική ζωή του η βουτιά έφερε στα χέρια του ένα χταπόδι με πλοκάμια επιθετικά και διαπλεκόμενα. Θα μου πείτε ότι μιλάω για τη διαπλοκή του Παναγιώτη Δούρου, αδελφού της περιφερειάρχου Αττικής Ρένας Δούρου. Ή για το πέρασμά του από το Φεστιβάλ Αθηνών του Γιώργου Λούκου από τον θώκο διευθυντή για το γραφείο του αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού Νίκου Ξυδάκη, της υπηρεσιακής υπουργού Μαρίνας Λαμπράκη – Πλάκα και, τέλος, του υπουργού Αριστείδη Μπαλτά.

Οχι. Το χταπόδι που έπιασε ήταν η Πολιτική. Η πολιτιστική πολιτική. Και ένιωσε όπως φαίνεται, την περασμένη Παρασκευή, να τον τυλίγει τόσο ασφυκτικά που πάλεψε να εγκαταλείψει τα θολά νερά του. Υπέβαλε για πέμπτη φορά παραίτηση από το υπουργείο Πολιτισμού (είχε αποσπαστεί από την Ελληνικό Φεστιβάλ ΑΕ, από την οποία συνέχιζε να μισθοδοτείται με έξτρα επίδομα διευθυντή στο ΥΠΠΟ) και αυτή τη φορά ήταν τόσο πιεστική που έγινε δεκτή. Τόσα οφίτσια να οφείλονται στην αδελφή του Ρένα Δούρου ή στον ΣΥΡΙΖΑ; Αποκλείεται να οφείλονται στα τυπικά προσόντα του Παναγιώτη Δούρου για αυτές τις θέσεις, με σπουδές στο πολιτιστικό μάνατζμεντ (από τους ελάχιστους εν Ελλάδι μαζί με την εκτελεστική διευθύντρια στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση Αφροδίτη Παναγιωτάκου);

Μιλάμε για έναν – 39χρονο σήμερα – νέο μάνατζερ, που γεννήθηκε στο Αιγάλεω (εκεί μένει ακόμη), πήγε σχολείο στο Χαϊδάρι, έμαθε άριστα αγγλικά και γερμανικά, πέρασε στη Νομική Κομοτηνής αλλά κατέληξε στο Ιστορικό – Αρχαιολογικό του Πανεπιστημίου Αθηνών. Χάραξε τον δρόμο του ώς το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου για σπουδές στο πολιτιστικό μάνατζμεντ, όμως η αριστεία και μια υποτροφία του Ιδρύματος Προποντίς τον έφεραν στο Σέφιλντ για μεταπτυχιακό στη Διαχείριση Τεχνών και Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Οι ειδικές σπουδές του αλλά και η θέση του – ως εκπροσώπου του ΥΠΠΟ – στη διακυβερνητική επιτροπή για τη δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχος στο Φάληρο (που τον καθιστούσε κάτι σαν γέφυρα προς τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα) έκαναν κάποιους να συνδυάζουν «πονηρά» την παραίτησή του με εκείνη του Γιάννη Τροχόπουλου από τη διεύθυνση του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος και να φημολογούν ότι τον «βλέπουν» ως επόμενο διευθυντή.

Η ιστορία του Παναγιώτη Δούρου, από κει που την είχαμε αφήσει πριν από το άλμα στο σήμερα, μας επαναφέρει στο 2004, όταν επιστρέφοντας από τον Στρατό βρέθηκε ενώπιον του Αγγελου Δεληβορριά, που του προσέφερε θέση στο Μουσείο Μπενάκη. Πριν πάει όμως, μια τυχαία συνάντηση με τον υπεύθυνο εκδόσεων στο Φεστιβάλ Αθηνών κατέληξε σε προσφορά μισθού κατά 100 ευρώ υψηλότερου. Ετσι προσλήφθηκε ως υπάλληλος στο Φεστιβάλ επί Γιάννη Καραχισαρίδη προτού ο νέος διευθυντής και πρόεδρος Γιώργος Λούκος τον δοκιμάσει για ένα χρόνο και τελικά τον εγκαταστήσει σε γραφείο παρά τω προέδρω με σύμβαση δίχως ημερομηνία λήξης διαρκώς ανανεούμενη (για 10 χρόνια). Εκεί βασίστηκαν οι υπηρεσίες του ΥΠΠΟ για την απόσπασή του, το 2015, ως διευθυντή γραφείου υπουργού, όταν ο Νίκος Ξυδάκης τον κάλεσε να το αναλάβει.

Μετά την αποπομπή Χατζάκη από το Εθνικό και Λούκου από το Φεστιβάλ, το όνομα Δούρος μπήκε στα μενού της φημολογίας είτε περί προσωπικού σχεδίου απομάκρυνσής τους είτε περί αντικατάστασής τους, όσο κι αν ο ίδιος το διέψευδε κατηγορηματικά στον κύκλο του. Η φημολογία περί «ισχυρού δακτύλου» τον ακολούθησε και στο θέμα της απομάκρυνσης του Ιωάννη Μάνου από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην τοποθέτηση του Γιαν Φαμπρ (και εντέλει παραίτησή του) στο Φεστιβάλ, ακόμη και στον γάμο του, που εμφανίστηκε ως «χλιδάτος», κι ας ήταν μόνο σε κλειστό κύκλο 50 ατόμων. Στο μεταξύ, έγινε γραμματέας της 2470 περιφέρειας του Ομίλου Ροταριανών (βράβευσε τον Μάκη Βορίδη, προκαλώντας νέα σχόλια) την ώρα που πρωτοστατούσε στη σύνταξη αυστηρών ερωτηματολογίων για τους 60 οργανισμούς του ΥΠΠΟ, με την απειλή μη επιχορήγησης σε περίπτωση που δεν απαντούσαν διεξοδικά. Ερωτηματολογίων τα οποία οδήγησαν σε οικονομικούς διαχειριστικούς ελέγχους και αντικαταστάσεις ιθυνόντων.

Ο Αριστείδης Μπαλτάς τον κράτησε ως διευθυντή του γραφείου του, το οποίο επέμεναν να «δορυφορούν» η περί τα πάντα τυρβάζουσα σύζυγος του υπουργού Ευαγγελία, ο γιος του Γιώργου Βέλτσου, η κόρη της Ρέας Γαλανάκη και φίλοι του υπουργικού ζεύγους. Η διαχείριση του θέματος Φαμπρ και του Φεστιβάλ φαίνεται ότι βρήκε αντίθετο τον Δούρο, σε σημείο παραίτησης πέρα από την προσπάθεια να του καταλογισθεί το φιάσκο. Οχι πως συμφώνησε στον τρόπο χειρισμού της ανακοίνωσης ολοκλήρωσης έργων μέσω ΕΣΠΑ (Δαφνί, παλάτι Αιγών, Μέγαρα, Ζαγορά κ.ά.) που κατέληξε με τον υπουργό να μιλάει για πρόσφυγες και να αφήνει στο σκοτάδι το σημαντικό έργο. Αλλο αν σιωπηλά ο Δούρος, κατά πληροφορίες, προωθούσε αρχαιολογικά ζητήματα που λίμναζαν σε 1.200 φακέλους του υπουργείου, ανασκαφές στο αρχαίο Θέατρο του Διονύσου και των Δελφών, νομοσχέδιο για τα καταδυτικά πάρκα (οι βουτιές της αρχής…). Μετά την παραίτησή του βρίσκεται σε άδεια, προτού επιστρέψει στο Φεστιβάλ ως υπάλληλος, ύστερα από επαναξιολόγηση. Αυτό του δίνει χρόνο για – τι άλλο; – πολιτισμό. Για να ολοκληρώσει τη διατριβή του στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης περί «Γεωπολιτισμού – Geoculture» ή πώς οι πολιτιστικές στρατηγικές μπορούν να αλλάξουν την κοινωνία και τη μικροοικονομία μιας περιοχής. Μακριά από πολιτιστική πολιτική.