Η «Arachni» και το «Karo» ζητούν αγοραστές

Στις Σέρρες της δεκαετίας του 1970 το εργοστάσιο Δρομέας επένδυσε στο μέλλον του με την παραγωγή τροχήλατων κατοικιών. Στα χρόνια που ακολούθησαν τα τροχόσπιτα  άνοιξαν τον δρόμο για έπιπλα γραφείου. Ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου σκεφτόταν ότι ένα κομμάτι της επιχείρησης θα ήταν καλό να συνδέεται με τη δημιουργική πλευρά του βιομηχανικού σχεδιασμού, γι’ αυτό και μέχρι σήμερα χρηματοδότησε τη διοργάνωση επτά διαγωνισμών για νέους σχεδιαστές.

Οι αρχιτέκτονες του γραφείου Flux Οffice Εύα Μανιδάκη, Θανάσης Δεμίρης και Λουκάς Μπάκας είχαν την ιδέα μιας άλλης συνάντησης. Η εργασία του τεχνίτη να συνομιλήσει με τη σκέψη του σχεδιαστή λειτουργικών αντικειμένων ώστε πρωτότυπα αντικείμενα να παραχθούν μέσα στο ρεαλιστικό περιβάλλον μιας εργοστασιακής μονάδας. «Αυτά πιθανώς να μπορέσουν κάποια στιγμή να μπούνε στην αλυσίδα παραγωγής του εργοστασίου και έτσι από τα λόγια και τα σχέδια των μεταπτυχιακών εργασιών να δούμε και να χρησιμοποιούμε τα αντικείμενα που προκύπτουν από αυτήν τη συνεργασία.

Αν έχεις φαντασία και λοξή ματιά πάνω στα πράγματα, μπορείς να δεις ότι ένα απλό χερούλι μιας πόρτας στο εσωτερικό ενός επαγγελματικού χώρου ή ένα εξάρτημα συνδέσμου θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν και ως πόδι σε ένα πρωτότυπο τραπέζι.

Μπορείς επίσης να μεταμορφώσεις ένα αντικείμενο και να του αλλάξεις τη χρήση ή να του προσδώσεις και άλλες λειτουργίες. Φτάνει να ακολουθείς τη μέθοδο του συλλέκτη υλικών (picker) και επινοητή αντικειμένων» εξηγεί η Εύα Μανιδάκη.

Η αρχιτεκτονική τριάδα του Flux Οffice έκανε λοιπόν τη σχετική προετοιμασία με την ομάδα του μεταπτυχιακού προγράμματος Μεταβιομηχανικού Σχεδιασμού του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Δούλεψαν το θέμα της πρώτης ύλης, εξέτασαν τα πρωταρχικά και ταπεινά υλικά – ξύλο, ψάθα, μαλλί, σίδερο -, χωρίς να καταφρονούν και τα «σκουπίδια» της εργοστασιακής κατασκευής, έτσι ώστε να συνεχίσουν σχεδιάζοντας κατασκευές διπλής υπόστασης.

ΣΤΟ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ. Η ομάδα εργασίας σπουδαστών και αρχιτεκτόνων έμεινε τέσσερις μέρες μέσα στο εργοστάσιο στις Σέρρες όχι για να συμμετάσχει σε μια απλή ξενάγηση, αλλά για να έρθει σε επαφή με όλη τη διαδικασία κατασκευής.

Γνώρισαν από κοντά τα μηχανήματα στα παραδοσιακά ξυλουργεία, είδαν πώς δουλεύουν οι ταπετσέρηδες, πώς γίνεται η επεξεργασία της βαφής, πώς φτιάχνονται τα καλούπια στα πλαστικά τμήματα των επίπλων. Αλλά και πώς από τις παραδοσιακές τεχνικές η βιομηχανική παραγωγή κάνει με ρομπότ τους ελέγχους και δοκιμές των επιμέρους αντικειμένων.

«Η ιδέα μας ήταν να συνδυάσουμε την παραγωγή και την αισθητική προκειμένου οι δέκα σπουδαστές να δουλέψουν τα σχέδιά τους για τέσσερα  πρωτότυπα αντικείμενα. Διαλέξαμε τη μονάδα αυτή μαζικής παραγωγής που μας φιλοξένησε και έδωσε στα παιδιά την ευκαιρία να αποκτήσουν ένα βλέμμα στην υλικότητα, στους τεχνίτες, στην αλυσίδα κατασκευής» εξηγεί ο Θανάσης Δεμίρης. Ταυτόχρονα, μαζί με τους υπευθύνους εργασίας οι σπουδαστές εργάστηκαν ακόμη και στον επανασχεδιασμό του δικού τους σχεδίου ώστε να μπορεί να υλοποιηθεί με τις μεθόδους του εργοστασίου, συνδυάζοντας τους κωδικούς, αλλάζοντας όμως τη χρήση τους».

Το πείραμα στις Σέρρες έβγαλε ένα κάθισμα με πέντε διαφορετικές κλίσεις, το λεγόμενο «Karo», μια σύνθεση γραφείου – βιβλιοθήκης – φωτιστικού, το «Box-desk», ένα τραπέζι που θυμίζει μίνι άρθρωση από χυτή πολυουρεθάνη, χυτοπρεσαριστό αλουμίνιο που προήλθε από τη μετασκευή υπάρχοντος υλικού από κάθισμα, σε συνδυασμό νέας κατασκευής ξύλου και σκληρού πλαστικού.

Καθώς και την «Arachni»: ένα τραπέζι με πόδια σε σχήμα αράχνης, στο οποίο κατασκευάστηκαν νέα εξαρτήματα που ενώθηκαν με άλλους μετασκευασμένους κωδικούς.

Η τελευταία πράξη αυτής της συνάντησης θα γραφτεί όταν το πείραμα περάσει στη γραμμή παραγωγής. Οι εμπνευστές του είναι αισιόδοξοι, λέγοντας ότι ένα από τα τέσσερα αντικείμενα θα κάνει την αρχή για να  υλοποιηθεί αυτό που εδώ και δεκαετίες είναι αυτονόητο σε άλλες χώρες βιομηχανικής παραγωγής: το ελληνικό ντιζάιν να γίνει πράξη.