Η Ραλλού Παναγιώτου στο Φεστιβάλ της Γλασκώβης

Ανάμεσα σε μια αποικία οστρακοειδών από πολυουρεθάνη, που – καλλιτεχνική αδεία – αναρωτιούνται για την υποθαλάσσια εκμετάλλευση των ειδών, και την επιστροφή ενός παροπλισμένου υπερωκεανίου στη Γλασκώβη για τη μετατροπή του σε χώρο εκθέσεων νέων καλλιτεχνών μεσολαβεί μια διαδρομή σε 75 διαφορετικά σημεία όπου το 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Τέχνης φιλοξενεί τη σύγχρονη δημιουργία.

Η ποικιλία είναι δεδομένη στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα της διευθύντριας της διοργάνωσης Σάρα ΜακΚρόρι. Οι 78 εκθέσεις, οι 50 παράλληλες εκδηλώσεις, τα έργα 220 καλλιτεχνών από 33 χώρες συνθέτουν τη γενική ιδέα της που αφορά τη συνέχεια της βιομηχανίας και τη σχέση που έχουν σήμερα οι καλλιτέχνες με την παραγωγή, την κατασκευή και τη χρήση βιομηχανικών τεχνικών ως κομμάτι της πρακτικής τους. Σε αυτό το σκεπτικό η άλλοτε επιμελήτρια του καλλιτεχνικού Ιδρύματος Frieze προσθέτει στο πρόγραμμά της και μια ακόμη παράμετρο: μια σειρά εκθέσεων και καλλιτεχνικών συνεργασιών που προβάλλουν και τη φεμινιστική  άποψη της φετινής διοργάνωσης. Είναι αυτή η ματιά που φέρνει στο Διεθνές Φεστιβάλ της Γλασκώβης και έργα της Ελληνίδας Ραλλούς Παναγιώτου. Η οποία  συμμετέχει με άλλες πέντε καλλιτέχνες στην έκθεση «Semi-Gloss, Semi- Permeable». Και σε ένα νεότευκτο κτίριο γραφείων (The Albus) παρουσιάζει τα γλυπτά της που παραπέμπουν σε πρακτικές γυναικείας σωματικότητας και φιλαρέσκειας. Κι ενώ κάνει αναφορές σε μικρά αντικείμενα ή λεπτές χειρονομίες, η  Ραλλού Παναγιώτου τους αλλάζει μέγεθος, τα μεγαλώνει σε όγκο και παρεμβαίνει στην ύλη τους, δουλεύοντας με αδρά υλικά και με τεχνικές βιομηχανικής επεξεργασίας σε λατομεία μαρμάρου και χυτήρια μετάλλων.

Η φετινή διοργάνωση χρησιμοποιεί σε μεγάλη έκταση το κτιριακό απόθεμα της Γλασκώβης. Αποθηκευτικοί χώροι, κοινόχρηστες εκτάσεις, υπόγεια εστιατορίων, κατοικίες γεωργιανής αρχιτεκτονικής των αρχών του 18ου αιώνα, κενά δικαστικά μέγαρα, δημόσια κτίρια, μικρές αίθουσες τέχνης ανοίγουν και φιλοξενούν νέα έργα, εγκαταστάσεις, βίντεο, μικρές και μεγαλύτερες παραγωγές. Μια από τις οποίες που ξεχωρίζει είναι η ιδέα του Γερμανού Λόρενς Λεκ να δημιουργήσει ένα βιντεογκέιμ για το «QE2», το υπερωκεάνιο που κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Ο καλλιτέχνης στο φιλμ «QE3» ετοιμάζει την επιστροφή του από την αποβάθρα του Ντουμπάι προ τη Γλασκώβη.

«Χρησιμοποιώ αυτό το σύμβολο της βιομηχανίας για να το μετατρέψω σε καλλιτεχνικό θεσμό. Είναι ένα παιχνίδι γύρω από την ιδέα της αρχιτεκτονικής αναζωογόνησης και πώς αυτή γίνεται εργαλείο μετασχηματισμού της πόλης» περιγράφει ο ίδιος ο καλλιτέχνης το έργο του, που στο φιλμ του το μετατρέπει σε χώρο της Σχολής Καλών Τεχνών.

Μεταξύ άλλων, ο διακεκριμένος με το βραβείο Τέρνερ σκωτσέζος καλλιτέχνης Μάρτιν Μπόις κάνει παρεμβάσεις με τα μεταλλικά πλέγματά του, καταλαμβάνοντας έναν μεγάλο χώρο στο αμαξοστάσιο του τραμ. Και οδηγεί το κοινό σε ένα άλλο σημείο του ίδιου χώρου για να παρακολουθήσουν τα βίντεο των Εϊμι Σίγκελ γύρω από τη σχεδιαστική διαδικασία των εμβληματικών επίπλων κατά την αφετηρία του μοντερνισμού που δημιούργησαν ο Λε Κορμπιζιέ και ο εξάδελφος και συνεργάτης του Πιερ Ζανερέ.

Το 7ο Διεθνές Φεστιβάλ της Γλασκώβης διαρκεί έως τις 25 Απριλίου.