Οι άλλες ταινίες

Υπερθέρμανση

«Suntan»: Μόνος φτάνει σε μια σχεδόν ερημωμένη Αντίπαρο ο Κωστής, φαινομενικά έτοιμος να αναλάβει την τοπική κλινική του νησιού. Το πόστερ στο ιατρείο του όμως αναπαριστά ένα παζλ ημιτελές και το δικό του βλέμμα μοιάζει θολό και συγχυσμένο. Οι μήνες περνούν και το καλοκαίρι επιτίθεται προκαλώντας δυναμικές αναταράξεις: Το «Suntan» του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου ξεκινά ως χαμηλόφωνη δραμεντί και εξελίσσεται σε ψυχολογικό θρίλερ, το παράδοξο όμως είναι πως ο έκρυθμος ήρωάς της είναι τελικά αυτός που κρατά το δραματουργικό focus στα επουσιώδη: η ταινία μπορεί να ανεβάζει δεξιοτεχνικά ρυθμούς, όμως τον κοιτάζει πάντα με αγάπη, κλείνοντας με ένα πλάνο που κάνει ακόμη κι εμάς να μετανιώσουμε για τις επιλογές μας. Στις ερμηνείες, ο Μάκης Παπαδημητρίου, ο πάσσαλος γύρω από τον οποίο περιστρέφονται ηθοποιοί και λοιποί συντελεστές, είναι κυριολεκτικά αψεγάδιαστος. Χαρισματικοί επίσης οι σκηνοθέτες Γιάννης Οικονομίδης, Σύλλας Τζουμέρκας (συν-σεναριογράφος του φιλμ) και Νίκος Τριανταφυλλίδης στους μικρούς τους ρόλους, εξαιρετικός και ο Παύλος Οικονόμου στον ρόλο του δημάρχου. Μια μικρή ένσταση όμως για τους πιτσιρικάδες (που φέρνουν την ανατροπή καθώς ο ήρωας ερωτεύεται την Αννα, ένα 19χρονο κορίτσι που ενσαρκώνει με εφηβική ανεμελιά η Ελλη Τρίγκου) – όχι τόσο ερμηνευτική όσο σεναριακή: Η μόνη τους θετική ποιότητα μοιάζει να είναι η νεότητά τους.

Βαθμοί: 7

Ελεγειακό

«Η αγκαλιά του φιδιού»: Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο εξερευνητής Θίοντορ Κοχ Γκράμπεργκ ταξίδεψε, σε σχεδόν ημιθανή κατάσταση, στις απάτητες ζούγκλες του Αμαζονίου αναζητώντας γιατρειά – παρέα με τον πιστό του ιθαγενή σύντροφο. Η συνάντησή τους με τον σαμάνο Καραμακάτε είναι ο αληθινός δραματουργικός πυρήνας μιας ασπρόμαυρης (ως επί το πλείστον) μυσταγωγίας, με τον χαρακτήρα του Θίοντορ να λειτουργεί ως ιδανικός διαμεσολαβητής ανάμεσα στη δυτική και την παγανιστική σκέψη. Ο σκηνοθέτης Τσίκο Γκέρα όμως προσθέτει και έναν δεύτερο, τον αμερικανό επιστήμονα Ρίτσαρντ Εβανς που επισκέπτεται τους ίδιους τόπους, βασισμένος στα ημερολόγια του πρώτου – και ενώ οι δυο αυτές ιστορίες δείχνουν να συνυπάρχουν όμορφα, αναρωτιέσαι αν χρειαζόταν τελικά μια τέτοιου είδους «επικύρωση». Σε σχέση πάντως με άλλους σκηνοθέτες που προσπάθησαν να στήσουν δραματουργία υπαρξιστική πάνω σ’ αυτούς τους αρχέγονους δεσμούς (θυμηθείτε τον Πίτερ Γουίαρ στο «Τελευταίο κύμα» και τον Κεν Ράσελ στις «Ανεξέλεγκτες καταστάσεις»), αυτό το «Φίδι» προτιμά να σαγηνεύει παρά να επιτίθεται, με το sound design να υπογραμμίζει τις ανάσες του φυσικού τοπίου – ή ενός άγνωστου θεού.

Βαθμοί: 7

«Μικρό» αλλά αποτελεσματικό

«Το μάθημα»: Δράμα ρεαλιστικό – στα χνάρια των αδελφών Νταρντέν. Σε μια μικρή πόλη της Βουλγαρίας, η Ναντέζντα, μια νεαρή καθηγήτρια, ψάχνει τον κλέφτη στην τάξη της – μόνο που και η ίδια, όμως, θα οδηγηθεί στην απελπισία και θα εξαναγκαστεί να διαπράξει μια «επιλήψιμη» πράξη. Αυτή η πολυβραβευμένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης συμπαραγωγή Ελλάδας – Βουλγαρίας παραμένει καθηλωτική μέχρι το τέλος – αυτό όμως το οφείλει όχι τόσο στο κάπως σχηματικό σενάριο αλλά στη συγκλονιστική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Μαργκίτα Γκόσεβα. Μην το αγνοήσετε όμως. Την έχει τη δύναμή του.

Βαθμοί: 6

Στροφή πριν από το τέλος

«10 Cloverfield lane»: Ξυπνώντας από ένα αυτοκινητικό ατύχημα, μια νεαρή κοπέλα (Μαίρη Ελίζαμπεθ Γουίνστεντ) βρίσκεται στο υπόγειο ενός ανθρώπου που ισχυρίζεται πως της έσωσε τη ζωή της από μια χημική επίθεση εξωγήινων. Εξ αγχιστείας «συγγενής» μιας παλαιότερης εμπορικής επιτυχίας καταστροφής («Cloverfield»), το φιλμ υφαίνει μια χιτσκοκικού τύπου αμφισημία τόσο πετυχημένα που θα προτιμούσες να μην την ακύρωνε ποτέ. Ακρως «ψαρωτικός» ο Τζον Γκούντμαν.

Βαθμοί: 6

Ρεπορτάζ

«Το λευκό πραξικόπημα»: Ασπρόμαυρο γερμανικό ντοκιμαντέρ παραγωγής 1975, που επικεντρώνεται στο πραξικόπημα του Αουγκούστο Πινοτσέτ εναντίον του προέδρου της Χιλής Σαλβαδόρ Αλιέντε τον Σεπτέμβριο του 1973. Αισθητικά ξεπερασμένο, ναι, αλλά τα γεγονότα σού διπλώνουν το στομάχι στα δύο.

Βαθμοί: 5