Η «Αινειάδα» με τη ματιά του Σέιμους Χίνι

Δεν έχει σημασία που, σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Λόουελ, επρόκειτο για «τον πιο σημαντικό ιρλανδό ποιητή μετά τον Γέιτς». Ούτε που στη νεκρολογία του το 2013, η «Ιντιπέντεντ» τον κατέτασσε ως «τον πιο γνωστό του κόσμου» στην τέχνη του». Ο νομπελίστας Σέιμους Χίνι (1939-2013) τιμούσε με το παραπάνω τις ποιητικές επιρροές του – και σε κάθε περίπτωση την «Αινειάδα» του Βιργιλίου που ξεχωρίζει ανάμεσά τους. Η εκτίμησή του ειδικά στο 6ο βιβλίο διαφαινόταν ήδη από την συλλογή «Seeing Things» του 1991, όπου ο ιρλανδός μετέφραζε τις συμβουλές της Σίβυλλας προς τον Αινεία για να συναντήσει τον νεκρό πατέρα του – λίγα χρόνια πριν είχε χάσει κι εκείνος τον δικό του. Η αυτοβιογραφική σειρά «Route 110» ήταν επίσης γεμάτη σχετικές μνείες, όπως η παρομοίωση ενός γέρου βιβλιοπώλη, τον οποίο ο ποιητής είχε συναντήσει ως μαθητής, με τον Χάροντα.

Η ολοκληρωμένη πάντως μετάφρασή του στο 6ο βιβλίο, εμπνευσμένη και από τη γέννηση της εγγονής του το 2007, κυκλοφόρησε αυτόν τον μήνα από τον οίκο Faber & Faber. Πριν από ημέρες, η βρετανική «Γκάρντιαν» προδημοσίευσε και την εισαγωγή του πονήματος, αποκαλυπτική και άλλων πτυχών της αγάπης του Ιρλανδού στο εν λόγω τμήμα του έπους: «Αυτή η μετάφραση του 6ου βιβλίου της “Αινειάδας” δεν είναι μια εκδοχή, ούτε μια πιστή απόδοση» έγραφε εκεί ο μεγάλος ποιητής. «Είναι μάλλον μια φιλολογική άσκηση για το σπίτι, το αποτέλεσμα μιας ισόβιας επιθυμίας να τιμήσω τη μνήμη του καθηγητή Λατινικών στο κολέγιο St Columb, τον πατέρα Μάικλ ΜακΓκλίντσεϊ. Το κείμενο των εξετάσεων του 1957 ήταν από το 9ο της “Αινειάδας”, όμως ο ΜακΓκλίντσεϊ αναστέναζε λέγοντας: “Αχ παιδιά μου, μακάρι να ήταν το 6ο”».