Σαρκαστική «υπαρξιακή χούντα»

«Μια ημέρα που χιόνιζε απαλά σε όλο το Εθνος, εκδηλώθηκε στην κρατική Βουλή μια θανατηφόρος μεταδοτική αστική ασθένεια και πέθαναν διαδοχικά όλοι οι κάτοικοι της Βουλής (εθνοπατέρες και εθνομητέρες) σε ημέρα απαρτίας. Για τη διασφάλιση του Εθνους, την εξουσία έλαβε η σέχτα των Μαυροφορεμένων σε συνεργασία με την αυτοκέφαλη Εκκλησία και την Τηλεόραση». Μπήκαμε άγρια στον καιρό της σκοτεινής τριαρχίας του «Graffito, όπως άγριο» (σκηνή από την παράσταση στη φωτογραφία) – βασισμένου σε θεατρικά έργα του Παύλου Μάτεσι – που σκηνοθετεί η Κατερίνα Παπαναστασάτου στον υποβλητικό τεχνοχώρο Cartel (δύο χρόνια μετά το Beton7). Ολα ξεκίνησαν, μου λέει, όταν έπεσε στα χέρια της η «Βιοχημεία» του Μάτεσι και μπήκε στον κόσμο του, με τόσο χιούμορ (ίσως και σαρκασμό), μεταξύ παραλόγου και καθημερινότητας. Τι συμβαίνει στη χώρα της σκοτεινής τριαρχίας (την οποία κατοικούν οι ηθοποιοί Δημήτρης Δημητρόπουλος, Αθηνά Κουτσιανούλη, Νατάσα Παπαδάκη, Μάρω Ρίζου, Τάσος Σωτηράκης, Δημήτρης Τσολάκης και Ερρίκος Λίτσης) το βλέπουμε μέσα από τα μάτια δύο ζευγαριών, που ζουν «μια υπαρξιακή χούντα». Εγκλωβισμένοι, δίχως να εξελίσσονται, «δίχως να μεταβαίνουν», όπως λέει η σκηνοθέτρια. Που κρατάει τα λόγια του τσαρλατάνου Σωτήρα: «Χτες είχα πάει στο τσίρκο και οι ελέφαντες έφαγαν τον θηριοδαμαστή. Οι ελέφαντες δεν είναι σαρκοβόροι, αλλά έκαναν μιαν εξαίρεση. Εσείς;»