«Δεν θέλουμε το Μέγαρο προνόμιο των λίγων»

^«Ας μην κρυβόμαστε! Το μεσουράνημα του Μεγάρου Μουσικής ήταν η εποχή κατά την οποία βρισκόταν στο τιμόνι ο Χρήστος Λαμπράκης». Με αυτή τη δήλωση στο «Νσυν» ο Νίκος Θεοχαράκης, που αναλαμβάνει την προεδρία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ίσως και να σκιαγραφεί με τον καλύτερο τρόπο τις προθέσεις του για την πορεία του κορυφαίου πολιτιστικού οργανισμού. Ισως να αντανακλά και την αντίληψή του για το ευρύτερο πολιτιστικό τοπίο σε μια περίοδο που το ζητούμενο είναι θέσεις καταρτισμένων μάνατζερ εν μέσω κομματικών χαρακωμάτων.

Σε κάθε περίπτωση, από χθες ο αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας και Ιστορίας της Οικονομικής Σκέψης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών παραλαμβάνει τη σκυτάλη από τον Ιωάννη Μάνο, ο οποίος είχε εκλεγεί στη θέση τον Ιανουάριο του 2010. Και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αποκωδικοποιώντας πληροφορίες του τελευταίου διαστήματος έκαναν λόγο για αιφνιδιασμό εις βάρος του απερχόμενου προέδρου, ο οποίος ξεκινούσε την ανακοίνωσή του με την εξής αποστασιοποιημένη φράση: «Η επιλογή του προέδρου του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών είναι μια κυβερνητική επιλογή». Από την πλευρά του, ο υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς στη δική του ανακοίνωση ευχαρίστησε ιδιαίτερα τον Ιωάννη Μάνο «όχι μόνο γιατί διατήρησε την παρουσία του Μεγάρου σε δύσκολες συνθήκες, ενισχύοντας μάλιστα και διαφοροποιώντας γόνιμα τις παρεμβάσεις του, αλλά και γιατί συνέβαλε ποικιλότροπα και καθοριστικά στην αίσια ολοκλήρωση μιας ολόκληρης πορείας».

Και ενώ αναμένεται ο διορισμός του νέου Διοικητικού Συμβουλίου (όπως έγραψαν τα «Πρόσωπα» το περασμένο Σάββατο, τα τρία μέλη που προτείνει ο Σύλλογος Φίλων της Μουσικής είναι, κατά πληροφορίες, οι Παναγιώτης Δημαράς, Κωστής Αιλιανός και Γιάννης Μαρίνος) και του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή, ο Νίκος Θεοχαράκης τονίζει ότι αναλαμβάνει έναν εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο που προϋποθέτει καλό σχεδιασμό και όραμα για να εξυπηρετηθούν οι σκοποί του Μεγάρου Μουσικής. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν η εποχή ενδείκνυται για την υλοποίηση φιλόδοξων εγχειρημάτων, πολλώ δε μάλλον εκείνων που συνδέονται με κοστοβόρες παραγωγές όπως του Μεγάρου Μουσικής. «Αυτό είναι το μεγάλο μας στοίχημα. Να κάνουμε το Μέγαρο ακόμη πιο δυνατό πόλο έλξης. Θα επιχειρήσουμε να διευρύνουμε και να αναπτύξουμε τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες μέσα από το θέατρο, τα εικαστικά ή ό,τι αφορά το παιδί. Το οικονομικό κομμάτι είναι το δύσκολο σημείο και θα προσπαθήσουμε να το καλύψουμε μέσα από αυτοχρηματοδοτούμενες παραγωγές και με χαμηλό εισιτήριο. Ετσι θα κάνουμε ελκυστικό το Μέγαρο σε μεγαλύτερο κοινό. Φυσικά θέλουμε να σταματήσει να είναι προνόμιο των λίγων» (σ.σ. είναι ίσως το μοναδικό σημείο των δηλώσεών του που θυμίζει τη γενικότερη στάση κυβερνητικών στελεχών απέναντι στο Μέγαρο).

ΣΤΟ EUROWORKING GROUP. Το βιογραφικό του νέου προέδρου, εκτός από την ακαδημαϊκή πορεία, περιλαμβάνει και μια δυνατή φιλία με τον Γιάνη Βαρουφάκη, κατά τη θητεία του οποίου στο υπουργείο Οικονομικών υπήρξε γενικός γραμματέας Δημοσιονομικής Πολιτικής. Ο Θεοχαράκης μάλιστα συμμετείχε στα ΕuroWorking Group μαζί με τον πρόεδρο, τότε, του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων Γιώργο Χουλιαράκη. Η σχέση του, εξάλλου, με την τέχνη δεν εξαντλείται στα εικαστικά όπως πολλοί μπορούν να υποθέσουν λόγω της συγγένειάς του με τον ζωγράφο και επιχειρηματία Βασίλη Θεοχαράκη. (σ.σ. η παρουσία της οικογένειας Θεοχαράκη στον κόσμο των επιχειρήσεων του αυτοκινήτου ξεκινά ήδη από το 1924, όταν ο παππούς και συνονόματος του νυν προέδρου άνοιξε ένα συνεργείο με καύσιμα και ανταλλακτικά αυτοκινήτων).

Λεπτομέρεια που λίγοι γνωρίζουν για το προφίλ του αναπληρωτή καθηγητή είναι ότι τα ακούσματά του περιλαμβάνουν και την εποχή του ρεμπέτικου. «Πριν από μερικά χρόνια ήμουν παρών στη συναυλία των Χειμερινών Κολυμβητών, όταν ο Μπακιρτζής είχε καλέσει τον υπεραιωνόβιο ρεμπέτη Γιώργο Κατσαρό. Και πριν από 40 χρόνια, στην Ελληνοαμερικανική Ενωση, όταν σε ένα αφιέρωμα είχαν τραγουδήσει ο Κώστας Ρούκουνας και η Ρόζα Εσκενάζυ». Να περιμένουμε μια συναυλία αντίστοιχου περιεχομένου; «Θέλει πολύ καλό προγραμματισμό με υλικό αντάξιο, τέτοιο που να ταιριάζει στο  Μέγαρο Μουσικής. Δεν μπορούμε από τον “Μεσσία” να πάμε απευθείας στα ρεμπέτικα».