Γιαλός, κλήμα, κλίμα και γάιδαρος

Σοφέ ελληνικέ λαέ. Που λες πως ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάιδαρος. Πως στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Και βγαίνεις προφητικός και για το θέατρο (ελληνικέ λαέ). Για το πώς φτάνουν, ας πούμε, οι ατάκες για το ζοφερό σήμερα να διαταράσσουν το κλίμα (ή το κλήμα;) αστεϊσμού τηλεοπτικής σειράς του ’80 στο «Μάνα θα πάω στο Χόλιγουντ» της Δήμητρας Παπαδοπούλου, που συσκηνοθετεί με τον Φωκά Ευαγγελινό, στο Ιλίσια, αφήνοντας έκθετο τον καλό Θάνο Αλευρά. Ή για το πώς έφτασε να διαλυθεί η συνεργασία – και να αποζημιωθούν όλοι – του λιθουανού σκηνοθέτη Τσέζαρις Γκραουζίνις (φωτογραφία) με το Από Μηχανής Θέατρο και τους Ακι Βλουτή, Αγλαΐα Παππά, Γιούλικα Σκαφιδά, Δημήτρη Κουρούμπαλη στο «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» του Εντουαρντ Αλμπι (που είχε μεταφερθεί για τις 25 Φεβρουαρίου). Δύσκολα άλλωστε θα έφταναν στο ευκταίο, αν σκεφτεί κάποιος ότι ο Γκραουζίνις παράλληλα δίδασκε στις Δραματικές Σχολές Εθνικού και ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, σκηνοθετούσε τον «Ιώβ» Θανάση Τσαλταμπάση στο Ιλίσια – Βολανάκης, τα «έσπαγε», όπως μαθαίνω, με το Βασιλάκου για έναν Κάφκα, έστηνε «Επτά επί Θήβας» για την καλοκαιρινή παραγωγή του ΚΘΒΕ και ταξίδευε συχνά και στην πατρίδα του, Λιθουανία. Ηρθε λοιπόν η ώρα του γαϊδάρου.