Η μεγάλη επιστροφή του μαέστρου

«Θα πρέπει να γίνει αλλαγή στο πρόγραμμα. Θα ζητήσω από τον γιατρό να μου δώσει άδεια για να πάω στην τελετή απονομής των Οσκαρ» λέει ο Ενιο Μορικόνε. Οταν ανακοινώθηκε η έκτη υποψηφιότητά του για το χρυσό αγαλματάκι, είχε δηλώσει ότι δεν σκόπευε να ταξιδέψει στο Λος Αντζελες, επειδή έχει υποβληθεί σε επέμβαση στο μηριαίο οστό. Τώρα φαίνεται να αλλάζει γνώμη, σύμφωνα με όσα λέει στο χθεσινό φύλλο της ιταλικής «Κοριέρε ντέλα Σέρα». «Βρισκόμουν ενώπιον μιας ορχήστρας που αποτελείται από 90 μουσικούς κι άλλους τόσους χορωδούς όταν έγινε η ανακοίνωση της υποψηφιότητας. Ολοι άρχισαν να χειροκροτούν και στη συνέχεια να με επευφημούν. Ηταν ωραία η αίσθηση και μια ευχάριστη έκπληξη διότι δεν περίμενα να είμαι υποψήφιος» περιγράφει σε άλλη συνέντευξή του, στη βρετανική «Γκάρντιαν», τη στιγμή που έμαθε τα ευχάριστα νέα ο 87χρονος συνθέτης, ο οποίος έχει υπογράψει τα μουσικά θέματα για τουλάχιστον 500 ταινίες, με πιο γνωστά εκείνα για τα λεγόμενα σπαγκέτι γουέστερν.

Η ιδέα να υποστηρίξει το μποϊκοτάζ που πρότεινε ο Σπάικ Λι για τον αποκλεισμό μαύρων ηθοποιών και σκηνοθετών από τις υποψηφιότητες των Οσκαρ δεν φαίνεται να τον συγκινεί. «Καταλαβαίνω την οπτική του και την πικρία του, αλλά τι θα έπρεπε να πω κι εγώ, ύστερα από αυτό που μου συνέβη με τον Χέρμπι Χάνκοκ;» λέει αναφερόμενος στο «σκάνδαλο» του 1987, όταν ενώ εκείνος ήταν το φαβορί για το βραβείο για τη μουσική επένδυση της ταινίας «Η αποστολή» του Ρόλαντ Τζόφι, τελικά η Ακαδημία προτίμησε τον Αφροαμερικανό Χάνκοκ για τις πρωτότυπες συνθέσεις του στην ταινία «Μεσάνυχτα και κάτι» του Μπερτράν Ταβερνιέ.

Αν και οι περισσότεροι γνωρίζουν τον κινηματογραφικό Μορικόνε – εκείνον με τις μελωδίες του οποίου ανοίγουν τις συναυλίες τους οι Μetallica και ενίοτε ο Μπρους Σπρίνγκστιν -, υπάρχει κι εκείνος που δεν γράφει ανεξάρτητη μουσική. Οι δύο αυτές διαφορετικές όψεις του ίδιου συνθέτη συναντώνται στη μουσική που έγραψε για την τελευταία ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο «Οι μισητοί 8». Ενα ολόκληρο κομμάτι συμφωνικό με χαρακτήρα «δραματικό και ταυτοχρόνως με διάθεση ειρωνική και περιπαικτική που διακρίνεται στο ήχοχρωμά της», όπως το περιγράφει ο δημιουργός της. Του άρεσε η ταινία; «Ναι, πολύ. Διάβασα το σενάριο στη σύζυγό μου και στον ηχολήπτη μου. Είπαν ότι είναι αριστούργημα. Πολλοί λένε ότι είναι πολύ βίαιο. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Κουέντιν έδειξε συμπόνια για το θύμα, τη μοναδική γυναίκα της ταινίας, την οποία δείχνει αμέσως με μελανιασμένο μάτι. Ως εκ τούτου, είναι βίαιο το έργο, αλλά έχει και μια άλλη πλευρά» απαντά ο συνθέτης τον οποίο ο Ταραντίνο συνέκρινε με τον Μότσαρτ. «Ξέρω τι δεν ήθελα να κάνω» συνεχίζει. «Ενα κομμάτι όπως εκείνα για τις ταινίες του Σέρτζιο Λεόνε. Εχουν περάσει πενήντα χρόνια από τότε. Κι επιπλέον αυτή η ταινία δεν είναι γουέστερν. Είναι ταινία δράσης».

ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΟΣΚΑΡ. Και μπορεί να είναι η πρώτη φορά που ο Ενιο Μορικόνε γράφει μουσική για ταινία του Ταραντίνο, ο σκηνοθέτης όμως δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί τη μουσική του συνθέτη στις ταινίες του, αφού μελωδίες του είχαν ενταχθεί τόσο στo «Κill Bill» όσο και στο «Αδωξοι μπάσταρδη». Πολλοί μάλιστα εξεπλάγησαν από τη συνεργασία καθώς ο ιταλός συνθέτης είχε το 2013 αποκλείσει μελλοντική συνεργασία με τον αμερικανό σκηνοθέτη, καθώς τον είχε κατηγορήσει ότι χρησιμοποιεί τη μουσική στις ταινίες του χωρίς συνοχή, αναφερόμενος στο τραγούδι «Ancora qui» που είχε εντάξει στον «Django, o τιμωρός». Δήλωση που εν συνεχεία υποστήριξε ότι παρερμηνεύτηκε.

Αραγε γράφει ήδη τον ευχαριστήριο λόγο του για να τον στείλει στον Κλιντ Ιστγουντ να του τον μεταφράσει στα αγγλικά, όπως έκανε άλλωστε και το 2007 όταν τιμήθηκε με Οσκαρ για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο; «Δεν ξέρω αν θα κερδίσω, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Αλλωστε το δικό μου Οσκαρ το έχω κερδίσει και πιστεύω ότι είναι πιο σημαντικό να σε τιμούν για το σύνολο της καριέρας σου παρά για μία ταινία. Γιατί; Επειδή καλύπτει ολόκληρη τη ζωή ενός καλλιτέχνη, ενώ εκείνο που αφορά ένα σάουντρακ έχει διαφορετική δυναμική, μπορεί να είναι ακόμη και τυχαίο» απαντά. Κι όταν δηλώνει πως τον απασχολεί περισσότερο η απόδοσή του στις συναυλίες του, παρά το Οσκαρ, ενδέχεται και να το εννοεί, δεδομένου ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του κρατούσε αποστάσεις από το Χόλιγουντ. Δεν έμαθε αγγλικά, δεν δέχτηκε το σπίτι που του προσέφεραν στο Λος Αντζελες και δεν εγκατέλειψε ποτέ τη Ρώμη. Επιλογές που δεν αποκλείεται να έπαιξαν τον ρόλο τους στο γεγονός ότι δεν έχει ακόμη κατακτήσει ένα χρυσό αγαλματάκι, καμία από τις φορές που ήταν υποψήφιος.

Βλέπει πλέον κοντά τη στιγμή που θα αφήσει κάτω το μολύβι του και το πεντάγραμμο καθώς πλησιάζει πλέον τα 90; «Δεν αισθάνομαι μεγάλος. Είπα στη σύζυγό μου όταν ήμουν 35 ετών ότι στα 40 θα σταματούσα να γράφω μουσική για κινηματογράφο, αλλά είμαι ακόμη εδώ και γράφω μουσική για τον κινηματογράφο. Ποτέ δεν μπορείς να πεις πότε θα σταματήσεις».