Το κοσμικό ευαγγέλιο της «Vogue»

Γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1916, μεσούντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, την εποχή που τα γερμανικά υποβρύχια δεν επέτρεπαν στην αμερικανική βερσιόν να φθάσει στις βρετανικές ακτές και η Γηραιά Αλβιώνα μετρούσε μισό εκατομμύριο θύματα μετά την ήττα στη Μάχη του Σομ κατά τη διάρκεια της πιο δαπανηρής εκστρατείας στην ιστορία της χώρας.

Τα γεγονότα έδειχναν ότι δεν υπήρχε το κατάλληλο πλαίσιο για να ανοίξει ένα γυναικείο περιοδικό. Οι κυκλοφορίες ωστόσο έδιναν διαφορετικό μήνυμα: από 4.000 αντίτυπα που πωλούσε η εισαγόμενη εξ Αμερικής έκδοση, το 1916 εκτοξεύθηκε στα 16.000 αντίτυπα και βρισκόταν στη δεύτερη θέση των πιο δημοφιλών εντύπων. «Ηταν φυσικό, διότι μιλούσε για τις γυναίκες, τους φραμπαλάδες και τα βολάν τους, θεματολογία εντελώς διαφορετική από τις λάσπες και τις στολές, την πλήξη και τον θάνατο» εξηγούσε για το φαινόμενο στα απομνημονεύματά της η εκδότρια της αμερικανικής έκδοσης, η Εντνα Γούλμαν Τσέις.

Και κάπως έτσι εγένετο η βρετανική «Vogue». Το περιοδικό από τις σελίδες του οποίου πέρασαν τα μεγαλύτερα ονόματα της μόδας, που διαμόρφωσε τάσεις, τόλμησε να επενδύσει σε νέους και ανέδειξε σπουδαία ταλέντα. Το περιοδικό που εφηύρε το περιττό, έμαθε στους αναγνώστες του να ξοδεύουν τα χρήματά τους και μετέτρεπε τα θρυλικά πάρτι του, στα οποία ήταν καλεσμένοι από συγγραφείς και ηθοποιοί έως μεγιστάνες, σε κοσμικά γεγονότα τα οποία εν συνεχεία έβρισκαν τη θέση τους στις γυαλιστερές σελίδες του.

Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γιορτάσει τον έναν αιώνα ζωής; Μα φυσικά με ένα μεγάλο πάρτι στο οποίο θα μπορέσει κάποιος να συναντήσει σπουδαίους εικαστικούς, από τον Ανρί Ματίς ώς τον Φράνσις Μπέικον, τον Λούσιαν Φρόιντ και τον Ντέμιαν Χερστ. Μεγάλα ονόματα από τον κόσμο του θεάματος: από την Μάρλεν Ντίτριχ ώς την Γκουίνεθ Πάλτροου, από τον Αλφρεντ Χίτσκοκ, τον Φρεντ Αστέρ και τον Τσάρλι Τσάπλιν ώς τον αστέρα του ποδοσφαίρου Ντέιβιντ Μπέκαμ. Μοντέλα που άφησαν εποχή, από τη Λίντα Εβαντζελίστα και την Κλόντια Σίφερ ώς την Κέιτ Μος. Και θρυλικούς φωτογράφους όπως ο Σεσίλ Μπιτόν, η Λι Μίλερ και ο Ιρβινγκ Πεν, ο Μάριο Τεστίνο και ο Τιμ Γουόλκερ. Και μάλιστα καθημερινά επί τρεις μήνες.

Για να το καταφέρει χρειάστηκε να συγκεντρώσει για πρώτη φορά 280 καρέ – όλα τους παραγγελίες της «Vogue» – σε μια μεγάλη φωτογραφική έκθεση στην καρδιά του Λονδίνου, στη National Portrait Gallery, σε επιμέλεια του συνεκδότη της βρετανικής «Vogue» και έμπειρο επιμελητή μεγάλων εκθέσεων Ρόμπιν Μιουέρ, μέσα από την οποία αφηγείται την ιστορία της και καθιστά σαφές για ποιο λόγο έχει χαρακτηριστεί ως το περιοδικό μόδας με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως.

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΕΣ ΙΔΕΕΣ. Δεν αρκούν όμως μόνο τα πρόσωπα για να γράψει ένα περιοδικό ιστορία. Είναι και οι πρωτοποριακές ιδέες. Και αυτές ο θεατρικός και οπερατικός σκηνογράφος Πάτρικ Κίνμοθ υπόσχεται να τις αναδείξει με τον καλύτερο τρόπο. Διότι ποιος δεν θέλει να θυμηθεί την αμφιλεγόμενη φωτογράφιση με εσώρουχα της Κέιτ Μος το 1993 από την Κορίν Ντέι, όταν το γκραντζ στυλ βρισκόταν στο απόγειό του; Τα εξαιρετικά στιγμιότυπα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την υπογραφή της Λι Μίλερ που ήταν επίσημη πολεμική ανταποκρίτρια της «Vogue»; Μια σπάνια εκδοχή του κορσέ που φωτογράφισε ο Χορστ το 1939 και αποτέλεσε την έμπνευση για το βίντεο του τραγουδιού της Μαντόνα «Vogue»; Ή παλιές εκτυπώσεις του πρώτου επαγγελματία φωτογράφου μόδας, του Αντολφ ντε Μέγερ;

«Η βρετανική “Vogue” έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του φωτογραφικού πορτρέτου τον περασμένο αιώνα αναθέτοντας σε κορυφαίους φωτογράφους και σχεδιαστές να παραγάγουν μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες και σημαντικές φωτογραφίες στην ιστορία της μόδας» δίνει το στίγμα της έκθεσης ο διευθυντής της National Portrait Gallery δρ Νίκολας Καλίναν.