Η Δήμητρα Χατούπη σκηνοθετεί την παράσταση του έργου «Τερεζίν»

Χιλιάδες Εβραίοι καλλιτέχνες βρέθηκαν στην Τερεζίν και αναγκάστηκαν να δημιουργήσουν έργα προς τιμήν του Γερμανικού κράτους. Η πόλη-γκέτο ήταν ένα εικονικό πολιτιστικό κέντρο, ικανό να πείσει τους επισκέπτες του Ερυθρού Σταυρού και την παγκόσμια κοινή γνώμη για την ευνοϊκή μεταχείριση της εβραϊκής φυλής.

Η Δήμητρα Χατούπη και η ομάδα θεάτρου «δήλος» παρουσιάζουν τη μουσικοθεατρική παράσταση «Τερεζίν», το γκέτο – βιτρίνα του Ναζιστικού κόμματος που συγκέντρωσε κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όλων των ειδών τους καλλιτέχνες.

«Το ενδιαφέρον σε αυτή την ιστορία είναι ότι το κυρίαρχο κομμάτι ήταν καλλιτέχνες» λέει στο «ΝΣυν» η σκηνοθέτις. «Οι καλλιτέχνες μας λοιπόν εδώ -και αυτό είναι ντοκουμέντο, έχει συμβεί- ετοιμάζουν μια παράσταση και οι Ες-Ες τους ζητούν να χρησιμοποιήσουν αυτή την παράσταση για να έρθει ο Ερυθρός Σταυρός και να δει πόσο καλά περνούν οι Εβραίοι μέσα στο γκέτο. Θα μπορούσε να είναι ένα κλασικό έργο όπως το «Ρέκβιεμ» του Βέρντι, αλλά θεωρήσαμε πολύ πιο ενδιαφέρον και έτσι κάναμε αυτή την παράσταση καμπαρέ. Μόλις επιτελείται το έργο τους, να δείξουν δηλαδή πόσο καλά περνούν οι Εβραίοι στο γκέτο της Τερεζίν, βεβαίως δεν τους χρειάζονται πια και στο τέλος τους στέλνουν όλους στο Άουσβιτς. Αυτή είναι η ιστορία».

Η δημιουργία του κειμένου. «Θεωρώ ότι γενικώς στην δραματουργία υπάρχει μια τάση να αποφεύγουμε κάποια θέματα που είναι λίγο ταμπού, όπως είναι και ο δικός μας εμφύλιος. Πιθανόν επειδή είναι πολύ πρόσφατες οι πληγές που έχει αφήσει, όπως και αυτό το θέμα της γενοκτονίας» συνεχίζει η κ. Χατούπη. «Υπάρχει μια αμηχανία και για συναισθηματικούς λόγους αλλά και για λόγους πιθανόν πολιτικοκοινωνικούς. Εγώ συνήθως το κάνω αυτό με την ομάδα μου (σ.σ. ομάδα θεάτρου δήλος). Βάζω τα παιδιά να ασχοληθούν με τέτοιου τύπου θέματα, γιατί πιστεύω ότι η νέα γενιά πρέπει να τα ξέρει αυτά και δεν μπορεί να γυρίζει την πλάτη της, όπως πιθανόν έκανε η δική μου γενιά. Πέρυσι για παράδειγμα, ασχοληθήκαμε με τον «Θίασο» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, την κινηματογραφική ταινία που την κάναμε θεατρικό και που αφορά στον ελληνικό εμφύλιο, πρόπερσι με τον ισπανικό εμφύλιο που κάναμε «Τα δεκατρία ρόδα» του Χεσούς Φερρέρο.

Η τάση μας είναι να παίρνουμε ένα κείμενο, είτε μυθιστόρημα είτε ντοκουμέντα και να παράγουμε ένα θεατρικό κείμενο. Έτσι από τη μια πλευρά τα παιδιά μαθαίνουν πώς να κάνουν μια δραματουργία και από την άλλη πολλά ιστορικά πράγματα, που για μένα είναι πολύ σημαντικό.

Δουλέψαμε τρομερά πάνω στο τι έγινε, βρήκαμε ντοκουμέντα και μαρτυρίες, υπήρχε μια ομάδα μέσα στην ομάδα που δούλεψε για το πρόγραμμα, άλλη ομάδα ασχολήθηκε με το κομμάτι της επικοινωνίας, ακόμα και με τα οικονομικά θέματα ασχολούνται τα παιδιά. Μουσική κάνουμε μόνοι μας. Είμαστε μια ομάδα η οποία είναι σχεδόν ανεξάρτητη ή τουλάχιστον αρχίζει και δημιουργείται γιατί δεν είναι και κάτι εύκολο. Πιστεύω ότι τα παιδιά πρέπει να ξέρουν τι γίνεται πίσω από τη σκηνή. Τότε κάνουμε καλύτερο θέατρο, αυτή είναι η γνώμη μου. Αυτό που προέκυψε είναι ένα κείμενο που στηρίχτηκε βασικά στο θεατρικό έργο «Ούτε πουλιά πετάνε, ούτε λουλούδια ανθίζουν» της Σοφίας Αδαμίδου, καθώς και σε πάρα πολλά ντοκουμέντα και μαρτυρίες. Και έτσι προέκυψε το δικό μας το κείμενο».

Οι αυτοσχεδιασμοί. «Συνήθως αυτό που κάνουμε με την ομάδα είναι να βρίσκουμε θεματικές που μας ενδιαφέρουν όπως ο φόβος, η εξουσία, η δύναμη που ασκεί μια πολιτική, κοινωνική κατάσταση ή ακόμα και καταστάσεις σχεδόν θα έλεγα ζωώδης, όπως τι κάνει ένας άνθρωπος όταν πεινάει, όταν βρίσκεται σε τρομερή ένδεια, όταν δεν έχει σπίτι. Θέματα που τα θεωρώ πολύ σύγχρονα και γι’ αυτό θεωρώ το έργο μέσα στη δική μας εποχή. Πιάνουμε όλες αυτές τις θεματικές και κάνουμε αυτοσχεδιασμούς. Μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς προκύπτει ένα κείμενο στο οποίο γίνεται επεξεργασία. Οι ρόλοι και το κείμενο προκύπτουν μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς και φυσικά με την δική μου καθοδήγηση. Είναι ένας τρόπος που εφαρμόζω εδώ και 3-4 χρόνια γι’ αυτό και τα κείμενα που προκύπτουν δεν είναι ποτέ θεατρικά, αλλά τα δημιουργούμε εμείς. Θεωρώ ότι κάνει πολύ καλό στους νέους και ως διαδικασία και ως δημιουργία. Το κείμενο που μας προέκυψε δεν ασχολείται με την γενοκτονία, είναι γενικώς αντιρατσιστικό. Υπάρχει μια ιστορία ομοφυλοφίλων μέσα στο γκέτο, που ξέρουμε ότι εκδιώχθηκαν με πολύ μεγάλη ένταση εκείνη την εποχή, καθώς και άλλες ιστορίες που κάνουν το ίδιο το κείμενο πιο πολύπλευρο».

«Τερεζίν»

Πρωτότυπο κείμενο της ομάδας θεάτρου «δήλος», εμπνευσμένο από το θεατρικό κείμενο «Ούτε πουλιά πετάνε, ούτε λουλούδια ανθίζουν» της Σοφίας Αδαμίδου.

Σκηνοθεσία: Δήμητρα Χατούπη

Κίνηση: Νικολέτα Ξεναρίου

Πρωτότυπη σύνθεση μουσικής: Χρίστος Θεοδώρου

Σκηνικά: Αντώνης Χαλκιάς

Κοστούμια: Μάριος Ράμμος

Παίζουν: Άννα Χανιώτη, Αστέριος Χασάπης, Γιάννα Σωτηροπούλου, Γιούλη Αθουσάκη, Γρηγόρης Μπαλλάς, Δήμητρα Δρακοπούλου, Δήμητρα Ζακάκη, Δήμητρα Μάμαλου, Αιμιλία Σιαφαρίκα, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Θωμάς Καζάσης, Ιάκωβος Μηνδρινός, Ιωάννα Σιμάτη, Κωνσταντίνος Παράσης, Κλειώ Χαβγιέ, Κώστας Αλέξης, Λευτέρης Παπακώστας, Μελίνα Μαστραντώνη, Νώντας Μιχαλόπουλος, Πάνος Αποστολόπουλος, Πένυ Χρυσικού, Τρύφωνας Ζάχαρης, Φωτεινή Τσούλη, Χριστίνα Πετρολέκα.

Στην τρομπέτα ο Γιώργος Βασιλόπουλος.

Θέατρο Αργώ (Ελευσινίων 15, πλησίον μετρό Μεταξουργείο, τηλ. 210-5201.684).

Έως 31 Ιανουαρίου.

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο, στις 21.30 και Κυριακή στις 20.00.