Σωσίβιο τέχνης για τους πρόσφυγες

Μια κοπέλα ντυμένη στα μαύρα, φορώντας ένα πορτοκαλί σωσίβιο, διασχίζει αργά τους δρόμους γύρω από την έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Συνοδεύεται από άλλα πέντε άτομα με την ίδια αμφίεση. Μόλις φθάνουν μπροστά από τον γυάλινο ουρανοξύστη γυρίζουν τις πλάτες τους στο κτίριο και στέκονται ανέκφραστοι. Η εικόνα αυτή δεν είναι κάποιου είδους διαδήλωση, αλλά η τελευταία από μια σειρά περφόρμανς της Γεωργίας Λαλέ.

Το #orangevest, όπως ονόμασε η 26χρονη καλλιτέχνιδα το πρότζεκτ της, αποτελείται από δρώμενα που στήνει εδώ και μερικές εβδομάδες σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους της Νέας Υόρκης, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τους αμερικανούς πολίτες για την προσφυγική και μεταναστευτική κρίση. Κοινό σημείο αναφοράς όλων των δράσεών της, το πορτοκαλί σωσίβιο, όπως αυτά που δίνουν οι δουλέμποροι στους σύρους πρόσφυγες όταν ξεκινούν με τα φουσκωτά το ταξίδι της ελπίδας προς τα ελληνικά παράλια. «Φοράω μαύρα ρούχα που αντιπροσωπεύουν το πένθος για τους ανθρώπους που χάνονται στο Αιγαίο. Και από πάνω φοράω το πορτοκαλί σωσίβιο, που είναι το πιο χαρακτηριστικό αντικείμενο της μεταναστευτικής κρίσης, όπως την αντιλαμβανόμαστε μέσω των social media και των ειδήσεων. Διασχίζω τους χώρους προσπαθώντας να ευαισθητοποιήσω το κοινό για ό,τι συμβαίνει» δηλώνει η ίδια.

Μιας και τον τελευταίο χρόνο η Γεωργία βρίσκεται στη Νέα Υόρκη κάνοντας το μεταπτυχιακό της στο School of Visual Arts, ως υπότροφος γλυπτικής του Ιδρύματος Γουλανδρή, δεν μπορούσε να ταξιδέψει στη Λέσβο για να εργαστεί εθελοντικά για την υποστήριξη των προσφύγων. Αντ’ αυτού, βοηθάει μέσω της τέχνης της. «Το καλοκαίρι όταν έβλεπα στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης την κατάσταση στη Λέσβο, είπα ότι πρέπει να κάνω κάτι γι’ αυτό. Γιατί η εδώ κοινή γνώμη δεν είναι καλά ενημερωμένη κι έχουν την αίσθηση ότι αυτό συμβαίνει κάπου που δεν τους αγγίζει. Επίσης ένιωσα πολύ συνδεμένη με αυτούς τους ανθρώπους γιατί ο μικρασιάτης παππούς μου έφυγε πρόσφυγας από την Τουρκία σε ηλικία 5 χρόνων».

Η πρώτη περφόρμανς που έκανε ήταν στο Μητροπολιτικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. «Περπάτησα μέσα στις αίθουσες με τα έργα συριακής τέχνης προς την πτέρυγα με την ελληνική αρχαιοκλασική τέχνη. Ετσι συμβολικά έκανα μια αναπαραγωγή του ταξιδιού των προσφύγων» προσθέτει η απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών. Ακολούθησε η Πλατεία Τάιμς «που κατά κάποιον τρόπο είναι μια τηλεόραση που παίζει διαφορετικά κανάλια, οπότε πηγαίνοντας εκεί με το σωσίβιο έφερα και το κανάλι που δείχνει τους πρόσφυγες, το οποίο δυστυχώς τις περισσότερες φορές προσπερνάμε».