Λάκης Λαζόπουλος: Ο βιρτουόζος της πρόκλησης

Πριν από 33 χρόνια ακριβώς. Για να έχουμε ένα μέτρο αντίληψης του χρόνου, ο σημερινός Πρωθυπουργός πήγαινε τότε στην τρίτη Δημοτικού. Τέλη του ’82, άντε αρχές του ’83. Στο θέατρο Βέμπο παίζεται η επιθεώρηση «Και το ΠΑΣΟΚ της Χάιδως» σε κείμενα των Μποστ, Γιάννη Ξανθούλη και Λάκη Λαζόπουλου. Κι αυτός ο 26χρονος Λαρισαίος μοιάζει να είναι το στοίχημα. Το αθηναϊκό κοινό τον έχει γνωρίσει έναν χρόνο πριν από τις παραστάσεις της Ελεύθερης Σκηνής «Της Ελλάδας το κάγκελο» και «Αλλαγή και πάνω τούρλα» που έχουν τινάξει το ταμείο στον αέρα. Συμμετείχε στα κείμενα και έπαιζε τον ρόλο του αφελούς βλάχου στα χρόνια της Αλλαγής, κάνοντας σουξέ άμα τη εμφανίσει. Καμιά σχέση με θεατρικές σπουδές. Φοιτητής της Εγκληματολογίας που έκανε εισοδισμό στην επιθεώρηση με το Θεσσαλικό Θέατρο. Για λόγους που ανήκουν στα παραλειπόμενα της θεατρικής ιστορίας αποχωρεί από την Ελεύθερη Σκηνή και με τη φιλοδοξία του νεοφώτιστου στήνει την επιθεώρηση στο Βέμπο. Στην αρχή το κοινό μένει αδιάφορο. Μέχρι την ημέρα που ο υπουργός του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Γιαννόπουλος αποχωρεί με τον χαρακτηριστικό θορυβώδη τρόπο του από την παράσταση, θιγμένος από τη σάτιρα εις βάρος της κυβέρνησης. Το περιστατικό αναπαράγεται και το θέατρο ξεχειλίζει.

Αυτός ήταν ο πρώτος εναγκαλισμός του Λάκη Λαζόπουλου με το είδος εκείνο της δημοσιότητας που σήμερα θα λέγαμε viral και πριν από μερικά χρόνια talk of the town. Σαν κλωτσιά στο υπογάστριο του κοινού. Εκτοτε έχει επαναληφθεί πάρα πολλές φορές ώστε πλέον έχουν γίνει επίσημο ζευγάρι. Ετσι, η ανατροφοδοτούμενη μιντιακή σύρραξη περί του αν στο «Αλ Τσαντίρι» κάνει σάτιρα ή προπαγάνδα, το πηγαδάκι με τον Ολάντ στο Gazarte, το μίνι υπουργικό συμβούλιο στο «Θεέ μου, τι σου κάναμε» που παίζει φέτος και η απαγόρευση εισόδου του Αδωνη Γεωργιάδη στην εκπομπή του δεν είναι παρά οι πιο πρόσφατες στάσεις μιας διαδρομής που από την αρχή έδειξε πώς θα εξελισσόταν. Τυχαία ή προσχεδιασμένα; Αποδείχθηκε πολύ κερδοφόρα για να είναι μόνο τυχαία. Αλλά και τα περιστατικά είναι τόσο συστηματικά επαναλαμβανόμενα ώστε παραπέμπουν πια σε ένα είδος αυτοματισμού. Κάτι σαν φυσικό ταλέντο.

Τη δεκαετία του ’80 γεμίζει θέατρα σε όλη την Ελλάδα. Η εποχή ευνοεί τη δημιουργία νέων  ειδώλων. Που πρέπει να συνυπάρξουν με τα παλιά. Γεφυρώνει το χάσμα διά της σατιρικής αποδόμησης, κάτι που με τα χρόνια έχει αναγάγει σε επιστήμη. Το καλοκαίρι του 1986 το «Βουγιουκλάκη Vs Λαζόπουλου» σκάει στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Η εθνική σταρ «Λυσιστράτη» στην Επίδαυρο. Και ο τριαντάχρονος σταρ της επιθεώρησης «Λυσιστράτη» στο Ηρώδειο. Η επιτυχία του, μεγαλύτερη από της Αλίκης. Η καλλιτεχνική αντιπαλότητα που σε λίγους μήνες έγινε κολλητή φιλία φουντώνει τους ψιθύρους ότι η κόντρα ήταν στημένη. Το πιθανότερο ωστόσο είναι να υπερίσχυσε η τακτική της Βουγιουκλάκη ότι ο καλύτερος τρόπος να αποδυναμώσεις τον εχθρό σου είναι να τον προσεταιρισθείς. Οπως επίσης φαίνεται ότι και ο Λαζόπουλος ξεσήκωσε πολλά από εκείνη όσον αφορά τη διαχείριση της δημόσιας εικόνας. Για παράδειγμα, το ότι αν διαψεύσεις φήμες που κυκλοφορούν μένουν πάντα φήμες. Ενώ αν σιωπήσεις, σιγά σιγά ξεχνιούνται. Κάνει ότι δεν ακούει τις φήμες για την εμπλοκή του στο μυκονιάτικο σκάνδαλο με το κότερο. Και ακόμη σφυρίζει κλέφτικα για τα τρία εκατομμύρια στο εξωτερικό. Ή ότι τροφοδοτεί τα απωθημένα του κοσμάκη ενώ ο ίδιος συντρώγει με το κεφάλαιο και την εξουσία. Θέματα για τα οποία, με άλλοθι τη σάτιρα, θα είχε σταυρώσει έναν μιντιακό αντίπαλο.

Από εκεί και πέρα, η καλλιτεχνική και επαγγελματική πορεία του παίρνει αμπάριζα θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφο. Γίνεται ο Λάκης που ενσωματώνει στη δημοφιλία τού καλλιτέχνη την επιρροή του δημόσιου λόγου. Με μόνιμη και ηχηρή υπόκρουση τα παρελκόμενα της μιντιακής μυθολογίας του. Από την ετεροχρονισμένη θητεία του στον στρατό και το κολλητιλίκι του με τη Δήμητρα Λιάνη Παπανδρέου στις εποχές της δόξας της. Τα καλλιεργεί ως εναντίον του συνωμοσία και τα εισπράττει ως δημοσιότητα, αφού αυτή που του χαρίζει η δουλειά του φαίνεται ότι δεν του φθάνει. Φίλοι από παλιά πιστεύουν ότι οι ρίζες του μεσσιανισμού του ανάγονται σε εκείνη τη νύχτα του Ιουλίου του 1987 όταν συλλαμβάνεται στο τέλος της παράστασης «Τι είδε ο Γιαπωνέζος», με κατηγορία την προσβολή του Προέδρου της Δημοκρατίας που αποκαλούσε με την προσφιλή λέξη πασπαρτού. Οι εμβληματικοί «Δέκα Μικροί Μήτσοι» του τού έδωσαν αργότερα την αφορμή να σκάψει σε βάθος τον μέσο Ελληνα ώστε να μπορεί να υποδυθεί τον χαρακτήρα του αλλά και να γοητεύσει, διά της υπαινικτικής κολακείας, τον ψυχισμό του. Ισορροπία που αν δεν τη χειριστείς σωστά ο κατήφορος του λαϊκισμού είναι μοιραίος. Δεν είναι;

Εκτοτε ο Λάκης αποδεικνύει συστηματικά ότι το γέλιο είναι η κοντινότερη απόσταση μεταξύ των ανθρώπων αλλά ο εκβιασμός του γέλιου το άλλοθι για να εγκλωβιστεί στις εμμονές του. Ετσι εξακολουθεί να διχάζει ως προς τις προθέσεις του – γιατί όλοι συμφωνούν ότι αυτό που κάνει το κάνει καλά. Ποδοσφαιροποιώντας το προφίλ του, όσοι δεν τον αγαπάνε, αγαπάνε να το μισούν. Και μας παρασύρει να προσπαθούμε να τον ερμηνεύσουμε ως φαινόμενο ενώ είναι, εδώ και πολλά χρόνια, κατεστημένο. Δηλαδή, ό,τι ακριβώς σατιρίζει. Τέτοιου είδους προσωπικότητες είναι απαραίτητες σε μια κοινωνία σε περίοδο έξαρσης. Ετσι, αν δεν υπήρχε ο Λαζόπουλος μάλλον κάποιος θα έπρεπε να τον έχει εφεύρει. Και όχι ως νέο Αριστοφάνη διότι, αν μη τι άλλο, έχει απομακρυνθεί πια από τον ποιητικό του λόγο.