Οι ευκαιρίες ποτέ δεν τελειώνουν

Η μεγαλύτερη επιτυχία του Ολυμπιακού στο προχθεσινό παιχνίδι με την Αρσεναλ ήταν ο κόσμος του! Σε μία από τις χειρότερες ευρωπαϊκές βραδιές των πρωταθλητών που έπεσαν σχεδόν αμαχητί αφήνοντας να πάει χαμένη η μεγαλύτερη ευκαιρία για πρόκριση στις 16, οι οπαδοί του όρθιοι χειροκροτούσαν στο φινάλε την ομάδα τους, τον Κάμπελ και την Αρσεναλ!

Το χειροκρότημα και η αναγνώριση αποκτούν μεγαλύτερη αξία γιατί έγιναν σε ένα παιχνίδι στο οποίο ο Ολυμπιακός ουσιαστικά δεν μπόρεσε να αντισταθεί, δεν πάλεψε, δεν το διεκδίκησε ώς το τέλος (όπως είχε κάνει σε άλλες μεγάλες χαμένες ευκαιρίες, όπως με Αντερλεχτ, Γιουβέντους ή Λίβερπουλ) και τελικά το έχασε πληρώνοντας τις κακές επιλογές του προπονητή και των παικτών που φάνηκε ότι δεν άντεξαν την πίεση.

Ο Σίλβα τελικά είχε θεοποιηθεί από πολλά ΜΜΕ και από φίλους του Ολυμπιακού. Θεωρείται δεδομένο ότι ο Πορτογάλος είναι αξιόλογος προπονητής με προοπτική. Δεν παύει όμως να είναι ακόμα νέος ηλικιακά (38) και κυρίως άπειρος προπονητικά. Σίγουρα δεν διάβασε καλά το παιχνίδι, αλλά το πιο σημαντικό λάθος του ήταν που αγνόησε εντελώς την εμπειρία (Καμπιάσο, Ντομίνγκες) έστω και για ένα ημίχρονο, ακόμα και μετά το 0-2, για να παγώσει λίγο τον ρυθμό και να ψάξει το χρυσό γκολ της πρόκρισης.

Ο γερόλυκος Βενγκέρ ξεδίπλωσε απλόχερα την εμπειρία του στο χορτάρι του Γεώργιος Καραϊσκάκης, αλλά τη μεγαλύτερη πάσα την πέταξε στη συνέντευξη Τύπου όταν ρωτήθηκε για τον (ουσιαστικά πολυτιμότερο παίκτη του αγώνα) Τζόελ Κάμπελ.

«Δικός μας ήταν, σας τον δώσαμε, αλλά μας τον επιστρέψατε αντί να τον κρατήσετε». Στα λόγια του αντικατοπτρίζεται μια αλήθεια, αλλά και η πρόκληση για την επόμενη μέρα.

Ο Ολυμπιακός, ύστερα από κάθε αποκλεισμό και καλή παρουσία στο Τσάμπιονς Λιγκ, πέταγε λευκή πετσέτα και στο Γιουρόπα Λιγκ.

Η πρόκληση είναι και πάλι εδώ και παίκτες, προπονητής και διοίκηση (ακόμα και με μια ενίσχυση τύπου Κάμπελ) θα δείξουν αν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτήν. Εχουν χρέος να προσπαθήσουν περισσότερο από ποτέ.