Ο Σταύρος Τσακίρης μιλά για την παράσταση του έργου «Η Μητέρα του Σκύλου»
Η Δήμητρα Χατούπη ερμηνεύει την Ραραού, στην παράσταση του έργου «Η μητέρα του σκύλου» του Παύλου Μάτεσι.
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Την περασμένη θεατρική σεζόν ήταν sold out και με λίστα αναμονής. Η παράσταση επέστρεψε στα φετινά Δημήτρια (στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης, 16-18 Οκτ.), ενώ από τις 23 Οκτωβρίου 2015 παρουσιάζεται στο Σύγχρονο Θέατρο. Στις 5 Νοεμβρίου 2015, μετά από πρόσκληση του Ιταλικού Fondazione Teatro Due της Πάρμας, «Η Μητέρα του Σκύλου» παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στη συνάντηση Ευρωπαϊκών Θεάτρων στην Πάρμα.
Δεύτερη χρονιά. Σε τι πιστεύετε πως οφείλεται αυτή η επιτυχία της παράστασης;
«Πολλά μπορείς να ισχυριστείς σε μια επιτυχία και όλα να μοιάζουν ορθά ακόμη και ευφυή. Η πραγματικότητα είναι ότι η επιτυχία ποτέ δεν μας ανήκει κι έτσι δεν μπορούμε να την αποκωδικοποιήσουμε. Σίγουρα είναι ευχάριστο γεγονός. Ειδικά αυτήν, την χάρηκα γιατί έγινε σ’ αυτό το θέατρο που στηρίζουμε με πολλούς αγώνες τα τελευταία δυο χρόνια, μ’ αυτούς τους ηθοποιούς που έχουμε μια ουσιαστική επικοινωνία, κι αυτό το κείμενο που το ζήσαμε από κοντά όταν γεννιόταν».
Θα θέλατε να μας πείτε λίγα πράγματα για την υπόθεση του έργου;
«Θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει σαν μια ιστορία για μια σχέση αφοσίωσης κι αυτό είναι που το κάνει μοναδικό. Τέτοιες σχέσεις επιθυμούμε ή επιδιώκουμε όλοι, αλλά σπάνια τις συναντούμε. Πόσω μάλλον όταν είναι ανάμεσα σ’ ένα γονιό και το παιδί του. Μια κόρη, λοιπόν, αφοσιωμένη στην μητέρα της ζει ένα αποσυνάγωγο βίο. Στο περιθώριο της πόλης, στην λαθραία επαγγελματικότητα, στην ανύπαρκτη ιδιωτικότητα. Ένα υποκείμενο των ιστορικών στιγμών που δεν τις αντιλήφθηκε καν. Η Ελλάδα των πολλών στοιβαγμένη σε βαλίτσες και κιβώτια. Σε παράνομες κατοικίες, σε ανώνυμα διαμερίσματα. Μια ευκολία για τις συνεχείς μετακομίσεις, εξορίες, προσφυγιές. Μια ιερή Ιστορία των ανωνύμων».
Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η διασκευή του μυθιστορήματος και η σκηνοθεσία του;
«Δεν είναι πρωτόγνωρη αυτή η διαδικασία. Πολλές φορές ασχολήθηκα με την μεταφορά στην σκηνή κειμένων που δεν έχουν γραφτεί για το θέατρο. Πίστευα ότι τελειώνοντας ένας αιώνας, τελειώνει μια εποχή στο θέατρο και η δραματουργία δεν μπορεί παρά ν’ ακολουθήσει. Τα έργα που γράφονται τα τελευταία είκοσι χρόνια, η μόνη νεωτερικότητα που παρουσιάζουν είναι η φωτογραφική καταγραφή γλωσσικών ιδιωμάτων. Αυτό δεν καθιστά ένα έργο καινούργιο. Καινούργιο είναι καθετί που κάνει την τέχνη μας αποτελεσματικότερη στην επικοινωνία της με τους συγχρόνους μας. Ο Μπρεχτ, ο Μπέκετ και ο Πίντερ που ήταν οι μεγάλοι ανανεωτές και έδειξαν τον δρόμο για το θέατρο του εικοστού πρώτου αιώνα, μοιάζουν αδικαίωτοι. Ψάχνοντας λοιπόν για μια καινούργια φόρμα, αντιλήφθηκα όπως και πολλοί άλλοι σκηνοθέτες, την αναγκαιότητα η σκηνοθεσία πια να παίξει τον ρόλο της δραματουργίας. Οπότε η μεταφορά του λογοτεχνικού κειμένου σε δραματικό κείμενο συμπίπτει με την σκηνοθεσία. Αυτό που το ολοκληρώνει είναι η συνεργασία με τους ηθοποιούς μέσα στην διαδικασία της πρόβας. Απαραίτητη βέβαια και η συνέργεια των σκηνικών, των κοστουμιών και της μουσικής».
Πώς ήταν η συνεργασία σας με τους ηθοποιούς και με τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης;
«Θα πω μια υπερβολή, αυτή είναι όμως η αλήθεια. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται. Ό, τι επιθύμησα σ’ αυτόν τον θίασο το βρήκα. Τους είμαι ευγνώμων».
Πόσο σημαντικό είναι να ανεβαίνουν σήμερα ελληνικά και νεοελληνικά θεατρικά έργα;
«Επιθυμώ να ασχολούμαι όσο το δυνατόν συχνότερα με Ελληνικά κείμενα. Θα επαναλάβω την ρήση του Κάρολου Κουν. Δεν μπορεί να υπάρχει Ελληνικό θέατρο χωρίς Ελληνικά κείμενα. Δεν εννοώ ότι η εθνική ταυτότητα πρέπει να είναι συγχωροχάρτι για τις ατεχνίες μας. Ακόμη και σε μια παγκοσμιοποιημένη κλίμακα όσο πιο κοντά στην τοπική σου ιδιαιτερότητα βρίσκεσαι, τόσο πιο παγκόσμιος γίνεσαι. Ίσως έτσι να δούμε και τα σημερινά μας προβλήματα όχι σαν μια εθνική συμφορά, αλλά μια επίπτωση του παγκόσμιου γίγνεσθαι και απαλλαχθούμε από την φιλαυτία και την μοιρολατρία».
Παρουσιάσατε την παράσταση στη συνάντηση Ευρωπαϊκών Θεάτρων στην Πάρμα. Θα θέλατε να μας πείτε πώς προέκυψε και πόσο σημαντικό είναι;
«Μια ακόμη σύμπτωση. Το 2000 – 2001 είχαμε γυρίσει με την «Ιφιγένεια» σε πολλά φεστιβάλ, επαναλήφθηκε το 2003 με τους «Πέρσες» χωρίς καμιά επιδότηση, καμιά βοήθεια. Επιστρέψαμε με βραβεία που δεν μνημονεύτηκαν ποτέ κι από κανένα. Σε χώρες σαν την Λιθουανία (2.000.000 κατοίκων), υπάρχει Εθνική πολιτική για την προώθηση παραστάσεων ή καλλιτεχνών του θεάτρου. Τα δικά μας κρατικά αποσύρονται από την Ένωση, γιατί δεν περισσεύουν λεφτά για την ετήσια συνδρομή. Ποιος είναι ο νέος Θεόδωρος Κρίτας που θα αναλάβει την οργάνωση; Ποιος είναι ο οργανισμός – παραγωγός που αντιλαμβάνεται το διεθνές γίγνεσθαι και δεν το αναγνωρίζει μόνο στις εκλεκτές εκφράσεις του ντόπιου συρμού που επαρχιώτικα επαναλαμβάνεται; Στην παγκόσμια αγορά έχουν θέση οι μοναδικότητες, όπως κι αν εκφράζονται κι όχι οι χαριτωμένες επαναλήψεις προχθεσινών “πρωτοτυπιών”. Αυτό για να επιτευχθεί πρέπει οι παραγγελίες των όποιων οργανισμών κρατικών ή όχι να είναι ανάλογες. Η επιλογή χρειάζεται διορατικότητα εφευρέτη κι όχι κοινωνικότητα».
Ταυτότητα της παράστασης
«Η Μητέρα του Σκύλου» του Παύλου Μάτεσι
Σκηνοθεσία – διασκευή: Σταύρος Τσακίρης
Στο ρόλο της Ραραού: η Δήμητρα Χατούπη
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί (αλφαβητικά): Νίκος Γιαλελής, Γιάννης Δρίτσας, Χρήστος Ευθυμίου, Ηλίας Ζερβός, Στεφανία Κριεζή, Μαριλίτα Λαμπροπούλου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Έφη Ρευματά, Μαριαλένα Ροζάκη.
Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Γκάζι, τηλ. 210-3464.380) κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.15 και Κυριακή στις 18.00.
Google news
