«Θέλω να τους δω να κλαίνε»

Οι ελεύθεροι σκοπευτές καραδοκούν πια παντού, στα χαλάσματα της ζωής μας. Κι εκεί που ανατρέχεις στις δημοσιεύσεις φίλων στα sites κοινωνικής δικτύωσης, όπως τα αποκαλούμε για να μην τα ονομάσουμε και θεωρηθεί διαφήμιση, δέχεσαι βολή από μακριά, από τον αδίστακτο και ευθύβολο Sniper που δεν σε σκοτώνει, μα σε εξοργίζει. Εχει λοιπόν δημοσιεύσει ο προστατευμένος πίσω από τα χιλιάδες χιλιόμετρα που χωρίζουν την οθόνη του από τη δική μας, φωτογραφίες του παρελθόντος με δαφνοστεφανωμένους ολυμπιονίκες, ολυμπιονίκες που χαμογελούν ασπαζόμενοι τα ακριβά τους μετάλλια, ολυμπιονίκες που όλης της γης η λάμψη αντανακλά στα πρόσωπά τους. Και ο είρων ελεύθερος σκοπευτής βάλλει με ένα δήθεν έξυπνο status update: «Γελάω»!

Γελάει, γιατί κάποιοι από αυτούς λίγα χρόνια μετά την επιτυχία τους συνελήφθησαν να έχουν κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών. Γελάει, γιατί κάποιοι από αυτούς που γελούσαν τότε δεν γελούν πια. Γελάει, όχι γιατί αποδόθηκε δικαιοσύνη και τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους, γελάει γιατί αυτούς που κάποτε τους κοίταξε «σπάζοντας» τον αυχένα του, χάνοντας το  φως του σαν να κοιτούσε κατάματα τον ήλιο, τώρα σκύβει για να τους εμπαίξει στα σκοτάδια των λαθών τους.

Ετσι είναι φτιαγμένη η ράτσα μας: από μπόλικες δόσεις ζηλοφθονίας, (μνησι-), (χαιρε-)κακίας και από ένα υλικό αβάσταχτης ελαφρότητας, που μας δίνει τη δυνατότητα να επιπλέουμε σε φουρτούνες και μπόρες.

Ο φθόνος που έχει κατακυριεύσει το γονιδίωμά μας δεν είναι ένα καινοφανές συστατικό. Είναι αυτό που μαζί με την ορθοδοξία και τη γλώσσα, όπως υποστηρίζουν οι ιστορικοί (για τα δύο τελευταία ασφαλώς και μόνο γι’ αυτά) μας κράτησαν ανά τους αιώνες Ελληνες!

«Γέλασε» ο φίλος όχι γιατί μια απάτη ήρθε στο φως, αλλά γιατί κάποιοι που αφελώς οδηγήθηκαν στην παγίδα των απαγορευμένων ουσιών αποκαθηλώθηκαν και (κυρίως γι’ αυτό) επέστρεψαν στην ασημαντότητα και στη ζοφερή ανωνυμία από την οποία αυτός από τη γέννησή του δεν κατάφερε να ξεφύγει. Γέλασε, γιατί αυτοί που τον είχαν προσπεράσει κάποτε τώρα γυρίζουν νικημένοι. Κάγχασε, γιατί μικρός αυτός, μικροί ξανά κι αυτοί. Και ουδόλως σκέφτηκε ο τάλας πως όταν τα είδωλα γκρεμίζονται, οι θνητοί χάνουν την επαφή τους με το θείο· απλώς γέλασε, όπως θα γελάσει και ο αντίπαλος οπαδός όταν δει τον Ολυμπιακό να αποκλείεται από την Αρσεναλ, λησμονώντας πως η δική του ομάδα θαλασσοδέρνεται για μια θεσούλα στο ελεεινό ελληνικό πρωτάθλημα.

Ετσι όμως μάθαμε: να θαμπωνόμαστε, δήθεν, όταν το κάρβουνο γίνεται διαμάντι και να ξεχειλίζουμε από ευτυχία όταν το διαμάντι ξαναγίνεται κάρβουνο, γιατί πάντα η ζωή μας ήταν «άνθρακες», λεροί, ασήμαντοι κι άχρηστοι. Κι όσοι μας ξεπέρασαν «ήταν κλέφτες και κάλπηδες» κι αν μας κρατούσε ζωντανούς κάτι, ήταν η μέρα να τους δούμε να σέρνονται. Να δούμε αυτούς που πρόβαλαν την κεφαλή από την έρπουσα κοινωνία μας να αποκεφαλίζονται. Και να κοιμηθούμε ήσυχοι για όσα τραγικά αποτύχαμε!