[Στην ανάπαυλα] Συγκεντρωθείτε γιατί δεν θα τα πάμε καθόλου καλά

Οταν η Ρένα Βλαχοπούλου ξεχνούσε τα λόγια της επί σκηνής, παράταγε τη θέση της στο μικρόφωνο, ερχότανε προσκήνιο, έβγαινε απ’ τον ρόλο της, και με πολύ σοβαρό ύφος κουνούσε αυστηρά το δάχτυλο στους θεατές, και σχεδόν τους απειλούσε λέγοντας:

«Λοιπόν. Συγκεντρωθείτε. Συγκεντρωθείτε γιατί δεν θα τα πάμε καθόλου καλά».

Το κοινό, περιέργως, ξέσπαγε σ’ ένα ηχηρό γέλιο. Ενίοτε δε και σε χειροκρότημα.

Ετσι αποφάσισε να το βάλει μόνιμα στο ρεπερτόριό της.

Ξεχνούσε δεν ξεχνούσε λόγια, το εξαπέλυε στον αέρα, να τα παλαμάκια.

Μόνο που αυτό ήταν στο θέατρο. Και μάλιστα σε επιθεώρηση.

Δεν ξέρω πώς να σας το εξηγήσω, αλλά κάθε φορά που τον κόβουν τα δύσκολα τον άνθρωπο που έμελλε να κυβερνήσει τη χώρα σ’ αυτές τις μαύρες μέρες, και βγαίνει και μιλάει, ό,τι και να λέει, και λέει ό,τι βάνει ο νους του ανθρώπου, εγώ ακούω τη φράση.

«Λοιπόν συγκεντρωθείτε γιατί δεν θα τα πάμε καθόλου καλά».

Μόνο που εδώ περιέργως κανείς δεν έχει χείλη να γελάσει, πολλώ δε μάλλον, χέρια να χειροκροτήσει.

Γιατί η πολιτική δεν είναι θέατρο, δεν είναι επιθεώρηση. Μάλλον είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι λένε οι ίδιοι τουλάχιστον οι διαχειριστές της.

Τώρα  βέβαια, εκτός απ’ τον καραδεξιό κύριο Καμμένο που τον έχει εξ αριστερών του, εκ δεξιών έχει έναν άλλον μόνιμο συνεργάτη. Τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αυτοπροσώπως. Ο οποίος κύριος Πρόεδρος έχει ξεφύγει από τον τυπικό (για να μην πω διακοσμητικό) του ρόλο και θέλοντας να βγάλει την υποχρέωση, ας μην ξεχνάμε πως ο κύριος Τσίπρας τον έβγαλε απ’ την αφάνεια και τον έκαμε νοματαίο, άρχισε να παίζει τον απόλυτο ρυθμιστή της κατάστασης, και αποφασίζει πότε θα μαζέψει τους αρχηγούς των κομμάτων, πότε θα γίνουν εκλογές, πότε θα βρέξει πότε θα χιονίσει.

Δεν είμαστε καλά.   

Εχω την αμυδράν εντύπωση πως σε μια Δημοκρατία, (ακόμα και νεοελληνικής προελεύσεως) εκείνος που αποφασίζει είναι η Βουλή και ο ελληνικός λαός.

Αν μια κυβέρνηση δεν μπορεί να ψηφίσει τα μέτρα που η ίδια υπέγραψε, γιατί τα υπέγραψε χωρίς τον ξενοδόχο, που είναι οι βουλευτές της, παραιτείται και προκηρύσσονται εκλογές.

Τι θα πει «εκλογές θα γίνουνε στο τέλος του ’16» όπως  διακηρύσσει ο κύριος Παυλόπουλος;

Κι όχι μόνο αυτό, που δεν είναι λίγο, είναι πολύ. Πάρα πολύ, αλλά λέει και στους αρχηγούς των άλλων κομμάτων, «ελάτε να μαζευτούμε να κάνουμε μια ωραία εικόνα να βάλουμε πλάτη στο παιδί για δεν τα βγάζει πέρα».

Οταν σύσσωμη η προηγούμενη κυβέρνηση του ζητούσε συνδρομή ο κύριος Τσίπρας τους απαντούσε με τον πιο αήθη τρόπο. Τι δολοφόνους τους έλεγε (τον Στουρνάρα ειδικά που προχθές έμαθα έφαγε μαζί του, καλή χώνεψη), τι δωσίλογους, Τσολάκογλους, προσκυνημένους, πράκτορες του Σόιμπλε, του Μόιμπλε.

Τώρα ελάτε να τα βρούμε γιατί καίγεται η Βουλή μου;

Είμαστε με τα καλά μας;

Τελικά μου φαίνεται κάποιος άλλος πρέπει να φύγει, όχι απ’ το ρόλο του, να φύγει από τα ρούχα του και να τους πει:

«Λοιπόν. Συγκεντρωθείτε. Συγκεντρωθείτε, γιατί δεν θα τα πάμε καθόλου καλά».

Και να ‘στε σίγουροι πως δεν θ’ ακουστεί κανένα γέλιο. Και κανενός είδους χειροκρότημα.  

ΥΓ. Αυτοί οι «Αγανακτισμένοι» που χάθηκαν; Ζούνε; Ξέρει κανείς; Ή τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι;

Ο ευρών κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον.