[Στίγμα] Το χρονικό

Κάτι από… Προκόπη, Πρόεδρο Προκόπη για την ακρίβεια, έχει αυτή η ξαφνική πρεμούρα του αριστερού αγοριού Αλέξη να εισηγηθεί τη σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών. Αλλά είναι τόση η αδεξιότητα και ο ερασιτεχνισμός που τον διακρίνουν, ώστε παραλίγο όλο αυτό το θέμα, που στη βάση του είναι και σωστό και αναγκαίο να γίνεται όποτε το απαιτούν οι περιστάσεις, να πάει άπατο.

Και όμως. Ο Πρόεδρος Προκόπης, ο οποίος όπως είμαι σε θέση να αποκαλύψω, διότι μπορεί μερικοί μερικοί να το ψυχανεμίζονται, αλλά ουδείς ποτέ αποτόλμησε να το επισημάνει, βρίσκεται πίσω από καθετί το συναινετικό που κάνει αυτή η κυβέρνηση και προσπαθεί να τους (συμ)μαζέψει, άλλα του είχε πει του προέδρου Αλέξη.

Κατά τις πηγές μου, στη συνάντηση που είχαν προ δεκαημέρου, με αφορμή υποτίθεται την ενημέρωση του Προέδρου Προκόπη για το ταξίδι του Πρωθυπουργού στην Τουρκία, επισήμανε στον πρόεδρο Αλέξη ότι «αν δεν πάρεις πρωτοβουλίες για να πείσεις τους άλλους να στηρίξουν έστω και έμμεσα το Ασφαλιστικό, θα πέσεις»!

Ο πρόεδρος Αλέξης, με την παρορμητικότητα που συνοδεύει το νεαρό (λέμε τώρα, σαράντα ένα είναι ήδη) της ηλικίας του, επέστρεψε στην παρεούλα του Μαξίμου, μετέφερε την παρότρυνση του Προέδρου, η παρεούλα του είπε «άσε ρε τι λέει ο Προκόπης, προχώρα μόνος σου, είσαι μεγάλος» και το αγόρι Αλέξης αποφάσισε να προχωρήσει σαν την Κοκκινοσκουφίτσα μόνος στο δάσος, να αντιμετωπίσει τον κακό λύκο και άλλα άγρια είδη της τοπικής πανίδας. Αλλαξε γνώμη μετά τη μείωση στο 153 των βουλευτών της πλειοψηφίας – Παναγούλη και Νικολόπουλου. Αλλά όταν αποφάσισε να ενεργοποιήσει την «ωραία ιδέα» του Προέδρου Προκόπη, ο ένοικος της Ηρώδου Αττικού που όλα τα μαθαίνει (ενημερώνω το παρεάκι του Μεγάρου Μαξίμου…) είπε «για στάσου ρε φίλε, είπαμε να σε βοηθήσω, όχι να με κάνεις ορντινάντσα σου».

Οι πληροφορίες που έχω είναι ότι ο πρόεδρος Αλέξης έφαγε ένα γερό «τζαρτζάρισμα» από τον Πρόεδρο Προκόπη το βράδυ της Πέμπτης. Ηταν όταν του ζήτησε να συγκαλέσει το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών. «Να τους πάρεις εσύ έναν έναν τηλέφωνο και να τους το ζητήσεις» ήταν η κοφτή απάντηση. «Αν δεχτούν, πάρε και εμένα για το τυπικό του πράγματος να απευθύνω την πρόσκληση. Ετσι είναι το θεσμικά σωστό».

Κάπως έτσι φτάσαμε στα χθεσινά.

Τώρα τα γνωρίζετε όλα…

Και δεν είναι, όπως πιστεύει το πολιτικό σύστημα, όλα ανέφελα στη σχέση των δύο Προέδρων…

Σαν παραμύθι

Η αντιπολίτευση και ειδικά η ελάσσων, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, θεωρεί ότι ο Πρόεδρος Προκόπης «έχει ταυτιστεί πλήρως με τον Τσίπρα» – κουβέντα που μου είπε, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.

Ανταπάντησα ότι «είναι άτοπο αυτό που λέτε».

Μου σημείωσε ότι ο Πρόεδρος «πήρε θέση δηλώνοντας ότι το PSI ήταν καταστροφικό για τα Ταμεία».

– Ναι, αλλά δεν έχει και μια δόση αληθείας αυτό;

– Θα μπορούσε να μην το πει. Υπονόμευσε ο ίδιος την όποια συναίνεση αναζητεί η κυβέρνηση για να ψηφίσει το
Ασφαλιστικό…

Το στέλεχος που θα έλεγα ότι ανήκει στο «κλίμα» (με γιώτα, με ήτα είναι αυτό που τρώει ο γάιδαρος…) Βενιζέλου, προφανώς είναι της άποψης ότι αφού το κράτος έχει επιχορηγήσει με πάνω από 200 δισ. τα Ταμεία τα τελευταία δέκα χρόνια, δικαιούται σε μια επιχείρηση όπως το PSI να τους κουρεύει τα αποθεματικά. Μπορεί, αλλά με κάτι τέτοια τα Ταμεία σήμερα αντιμετωπίζουν τον «θάνατο της αλεπούς» (πάντα στο κλίμα της Κοκκινοσκουφίτσας, εγώ)…

Κλασικά πράγματα

Επίσης, μια και το έφερε η κουβέντα, όσοι λένε, όσα λένε, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο Πρόεδρος Προκόπης συνομιλεί συχνά πυκνά με παράγοντες των οποίων δεν είναι συχνή και έντονη η παρουσία στα δημόσια πράγματα. Λ.χ., είναι συνομιλητής του ο Καραμανλής, ο γνωστός Καραμανλής.

Μιλάνε. Ανταλλάσσουν απόψεις. Είναι φίλοι. Φυσικό δεν είναι να λένε και κάτι περισσότερο από αυτά που θα μπορούσαν να ειπωθούν δημοσίως;

Υπάρχουν, μου λένε, και συναντήσεις. Στη Ραφήνα και αλλού.

Ενδιαφέρονται, για παράδειγμα, και οι δύο για τη χώρα.

Και είναι ο Πρόεδρος Προκόπης που πιέζει τον άλλον «να αποφασίσει τι θέλει να κάνει σχετικά με το κόμμα και τη χώρα».

Αλλά ο άλλος «το σκέφτεται». Ακόμη. Αναποφάσιστος, ως συνήθως…

Γρίφοι

Θα αναφέρω σχετικά με το προηγούμενο, το εξής καταπληκτικό, το οποίο πληροφορήθηκα εγκύρως. Την περασμένη Κυριακή έγινε το γνωστό μπάχαλο με τις εκλογές της ΝουΔού, από τις οποίες αυτό που προέκυψε (πλην του προφανούς της μη εκλογής νέου προέδρου) ήταν ότι αυτοί οι τύποι που κυβέρνησαν τη χώρα επί σειρά ετών – με τα γνωστά αποτελέσματα… – είναι για τα μπάζα. Επιεικώς.

Λοιπόν, διάφοροι αναζητούσαν τον Καραμανλή για να τον ενημερώσουν για τα σχετικά, να ζητήσουν την άποψή του για το τι πρέπει να γίνει και άλλα πολλά και διάφορα. Από το πρωί της Κυριακής. Τηλέφωνα και ξανά τηλέφωνα, δεν απαντούσε σε κανέναν. Πότε τον βρήκαν; Κατά τις 5 το απόγευμα! Και όχι σε… νηφάλια κατάσταση (είναι το πιο light που μπορώ να σημειώσω…). Αποτέλεσμα; Ούτε που κατάλαβαν τι τους απάντησε. Αυτά…

Ες μεθαύριον

Διάβασα ανακοίνωση του ΟΠΑΠ με την οποία αναγγέλλει την προσφυγή στη διεθνή διαιτησία για την επιβολή από την κυβέρνηση επιπλέον φόρου στα τυχερά παιχνίδια. Πρόκειται για το κλασικό ισοδύναμο που βρέθηκε για να αντικαταστήσει το 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση. Θα διεκδικήσει από το ελληνικό Δημόσιο ένα δισ. ευρώ ως αποζημίωση.

Δεν μπορεί βεβαίως κανείς να προδικάσει από τώρα το αποτέλεσμα μιας διαιτησίας, η οποία θα λήξει σε μερικά χρόνια. Αλλά μπορεί άνετα να επισημάνει ότι ποσώς ενδιαφέρει τη σημερινή κυβέρνηση αυτό. «Γαία πυρί μειχθήτω» είναι το μότο που τους χαρακτηρίζει έτσι και αλλιώς. Αλλωστε τα όσα επιδικαστούν στον ΟΠΑΠ θα κληθεί να πληρώσει μια άλλη κυβέρνηση, που δεν θα είναι το επιτυχημένο ντουέτο του λαϊκού πενταγράμμου ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ.

Το σήμερα έχει σημασία, και ο λαϊκισμός που τους συντηρεί. Τι να λέμε τώρα…

Συναίνεση για άλλοθι
Ηταν κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι αυτή η κυβέρνηση θα ήταν βραχύβια. Δεν θα είχε σοβαρές πιθανότητες να μακροημερεύσει. Το εκλογικό αποτέλεσμα της 20ής Σεπτεμβρίου σε συνδυασμό με την επιλογή του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να συνεργαστεί με το κόμμα του Πάνου Καμμένου εμπεριείχε όλα εκείνα τα στοιχεία τα ποια συνηγορούν  στο ότι αυτή η κυβέρνηση έχει ελάχιστο χρόνο ζωής  μπροστά της. {ARX}
Ανεξάρτητα από το τι θα μπορούσε να κάνει ο Πρωθυπουργός, ώστε να μπορέσει η κυβέρνησή του να διαρκέσει επί μήνες ή και να εξαντλήσει ακόμη την τετραετία σε επίπεδο διακυβέρνησης, είναι σαφές ότι ο ίδιος υπονόμευσε κάθε προοπτική. 
Οχι μόνο γιατί χρησιμοποίησε διχαστική ρητορική το προηγούμενο διάστημα, ούτε γιατί με τις συνεχείς παλινωδίες, τα ψεύδη, τις αστοχίες και τους ερασιτεχνισμούς απέκλεισε κάθε προοπτική αυτή η κυβέρνηση να έχει μακρύ βίο. Αλλά και γιατί με τη στάση του υπονόμευσε την επίτευξη μιας μίνιμουμ συναίνεσης στα μεγάλα εθνικά θέματα της χώρας. Χειρίστηκε τα θέματα αυτά με γνώμονα το συμφέρον του ΣΥΡΙΖΑ και το δικό του, και άφησε τη χώρα ξεκρέμαστη και την κοινωνία διχασμένη μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις, αντί να προσπαθήσει με επιμονή να επιτύχει τη συναίνεση των δυνάμεων του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου.
Τόσο, που η τωρινή προσπάθειά του να το πετύχει μέσω της σύγκλησης – μιας ακόμη – του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών να μοιάζει προσχηματική. Κατά τη γνώμη μου στην ουσία πρόκειται για μια επιχείρηση  αναζήτησης άλλοθι στα όσα έρχονται στη συνέχεια, και τα οποία θα επιτείνουν τα σοβαρότατα εσωκομματικά προβλήματα που ταλανίζουν το κόμμα του.
Θέλει, πιστεύω, να χρησιμοποιήσει αυτό το άλλοθι της υπονόμευσης της συναίνεσης από τους άλλους, για να κρατήσει όσο μπορεί ενωμένη την παράταξή του.
Διερωτώμαι αν τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης   θα δεχθούν να παίξουν αυτό το παιχνίδι. Να δεχθούν να  γίνουν εκούσια πιόνια σε μια προσπάθεια η οποία είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει, γιατί είναι επικίνδυνη για τον τόπο. Και είναι αυτή η παραδοχή που πρέπει να καθορίσει τη στάση τους απέναντί της…