Οι άλλες ταινίες

Η δυτική ανωτερότητα (;)

«Η γέφυρα των κατασκόπων»: Δεκαετία του ’50, στα πρώτα στάδια του Ψυχρού Πολέμου. Το FBI συλλαμβάνει τον Ρούντολφ Εϊμπελ (ένας εκπληκτικός Μαρκ Ράιλανς), σοβιετικό πράκτορα που ζει στη Νέα Υόρκη, και ένας δικηγόρος από το Μπρούκλιν (ο Τομ Χανκς) αναλαμβάνει επιτυχώς την υπεράσπισή του – έλα όμως που, μήνες μετά, αμερικανικό κατασκοπικό αεροπλάνο καταρρίπτεται στη Σοβιετική Ενωση. Ο δικηγόρος μας θα αναχωρήσει για το Βερολίνο ούτως ώστε να διαπραγματευτεί την ανταλλαγή κρατουμένων. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι ένας σκηνοθέτης δύο ταχυτήτων και φυσικά μια τέτοια ταινία σήμερα, με τον δυτικό κόσμο να βυθίζεται σε μια πολυεπίπεδη κρίση και τους εχθρούς της δημοκρατίας να σηκώνουν κεφάλι, δεν μπορεί να αφορά μονάχα τους Αμερικανούς. Αφορά όλους εμάς, δίχως φυσικά να κλείνουμε τα αφτιά μας στις πατριωτικές κορόνες του σκηνοθέτη. Που είναι αρκετά έξυπνος για να αφήσει τους αδελφούς Κόεν (που υπογράφουν το σενάριο) να στήσουν μια αλυσίδα εξαιρετικών χαρακτήρων: δίχως αυτούς η ταινία θα ήταν αφόρητα ανιαρή.

Βαθμοί: 6

Το χρήμα και ο Διάβολος

«99 σπίτια»: «Δεν έχουμε τίποτε το κοινό με εκείνους που αποδιώκονται και με τους ανίκανους. Πατήστε τους δυστυχείς και τους αδυνάτους στον λαιμό· αυτός είναι ο νόμος των ισχυρών, αυτός είναι ο δικός μας νόμος και η χαρά τού κόσμου» κήρυττε ο Αλέιστερ Κρόουλι, ο υποτιθέμενος ιερέας του Εωσφόρου. Θα μου πείτε, κάπως σχηματικό δεν είναι να παραθέτεις ένα τέτοιο απόσπασμα σε μια ταινία με ήρωα έναν αδίστακτο κτηματομεσίτη; Ισως, αλλά δεν έχετε δει πώς τον ενσαρκώνει ο διαβολικός Μάικλ Σάνον που κερδίζει περιουσίες επανακτώντας σπίτια και τζογάροντας στην αγορά ακινήτων και στο χρηματιστήριο. Οταν θα κάνει έξωση στον Ντένις (Αντριου Γκάρφιλντ), έναν πατέρα που προσπαθεί να φροντίσει τη μητέρα και τον μικρό του γιο, ο τελευταίος, απεγνωσμένος να βρει μια λύση, αποφασίζει να εργαστεί για λογαριασμό του ανθρώπου που τον εκδίωξε από το σπίτι του. Θύτης και θύμα, λοιπόν, δουλεύουν παράλληλα με τη ροή ενός (καπιταλιστικού) συστήματος, αγνοώντας όμως πως – στο φινάλε – το σύστημα αυτό δρα ανεξέλεγκτα, υπεράνω κράτους και τραπεζών. Σκηνοθετεί επιδέξια ο Ραμίν Μπαχράνι του «Manpushcart» – η αφήγησή του καθηλωτική μέχρι τέλους. Τόσο που παρακάμπτουμε (δίχως όμως να παραβλέπουμε) την όποια σχηματικότητα του μύθου.

Βαθμοί: 6

Ησυχες μέρες του Παρισιού

«Ασφαλτος»: Μια εργατική πολυκατοικία στα προάστια του Παρισιού. Ενας ανελκυστήρας εκτός λειτουργίας. Τρεις απροσδόκητες συναντήσεις. Εξι αλλόκοτοι χαρακτήρες που έχουν να πουν τις δικές τους ιστορίες. Ιστορίες καθημερινής τρέλας αλλά και ανθρωποκεντρικής τρυφερότητας σε μια ταινία για την αστική αλληλεγγύη. Τη θυμάστεε αυτή την τελευταία; Κάποτε τη συναντούσαμε κι εδώ. Στο υπέροχα φωτογραφισμένο φιλμ του Σάμιουελ Μπενσετρί (που διακατέχεται από μια ζεστή ποπ αισθητική) οι τρεις αυτές ιστορίες μπορεί να μην οδηγούν το δράμα σε μια συγκινησιακή κορύφωση, είναι όμως ιδανικά ερμηνευμένες (το καστ περιλαμβάνει τους Ιζαμπέλ Ιπέρ, Μάικλ Πιτ και Βαλέρια Μπρούνι-Τεντέσκι) και όμορφα ισορροπημένες, φλερτάροντας ιδιαίτερα με το σινεμά του Ακι Καουρισμάκι. Φιλμ χαμηλόφωνο, που αξίζει να βρει το κοινό του.

Βαθμοί: 6

Μαθήματα πολιτικής σκέψης για εφήβους

«The Hunger Games:
Η Επανάσταση – Μέρος 2»: Το τελευταίο φιλμ της σειράς ξεκινά ακριβώς εκεί που τελείωσε το προηγούμενο. Με άλλα λόγια, καλό θα ήταν να κάνετε μια επανάληψη (αν βεβαίως ενδιαφέρεστε), γιατί η ιστορία τρέχει με χίλια – η δομή είναι σχεδόν σαπουνοπερατική. Στην μελλοντολογική αυτή κοινωνία λοιπόν, όπου η Τζένιφερ Λόρενς αγωνίζεται για την ελευθερία μας (ξεκινώντας από μια ιστορία που είδαμε και παλαιότερα στο υπέροχο ιαπωνικό φιλμ «Battle Royale») οι ανατροπές είναι συνεχείς, ενώ η παρουσία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν κάπως με «μάγκωσε» προσωπικά. Περισσότερα όμως για το φιλμ, στο InstaNEA.