Ο καλύτερος κερδίζει;

«Chevalier»: Κάθε καλή ιστορία χρειάζεται απαραιτήτως έναν καλό ήρωα και έναν εξίσου δυνατό ανταγωνιστή. Σε περίπτωση ασθενούς αντιπάλου, οι συγκρούσεις προκύπτουν αναίμακτες: μια ιστορία δίχως «αίμα» ξεχνιέται εύκολα. Τα καμώματα των ηρώων του «Chevalier» της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, όπου μια παρέα ανδρών «εγκλωβίζεται» σ’ ένα γιοτ κάπου στον Σαρωνικό και σκοτώνει την ώρα της παίζοντας ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι συνεχούς ανταγωνισμού («Ο καλύτερος γενικά»), έχουν τόση πλάκα επειδή η σκηνοθέτιδά τους δεν διστάζει να υπερτονίσει τις σημάνσεις της πέρα από τα όρια του ψυχογραφικού στοχασμού. Ενα gag που αφορά τις… στύσεις των ηρώων λειτουργεί ακριβώς επειδή η σημειολογική και η φαρσική του διάσταση δείχνουν να «στηρίζουν» η μία την άλλη, και αυτό αποτελεί σημαντικό φιλμογραφικό επίτευγμα.

Αυτό που θα πρέπει όμως να τονιστεί, είναι η καθαρή, τρυφερή ματιά με την οποία η Τσαγγάρη προσεγγίζει αυτούς τους χαρακτήρες: το «Chevalier» δεν παραθέτει μια φεμινιστική ρητορεία, όπως έχει αδίκως γραφτεί σε πολλές από τις θετικές κριτικές που αποκόμισε το φιλμ στο εξωτερικό: αντιθέτως, η κάμερα προλαβαίνει να αποτυπώσει όλες αυτές τις μικρές ιδιοσυγκρασίες των καλογραμμένων χαρακτήρων που τους κάνουν τόσο γοητευτικούς και συμπαθείς – αρκετά ώστε να γελάμε για αυτούς, και όχι με αυτούς, αν με εννοείτε. Το δε καστ (αποτελούμενο από τους Γιώργο Κέντρο, Πάνο Κορώνη, Βαγγέλη Μουρίκη, Μάκη Παπαδημητρίου, Γιώργο Πυρπασόπουλο και Σάκη Ρουβά) αποδίδει τα μέγιστα: κάθε χαρακτήρας συμπληρώνει ένα μοναδικό κομμάτι σ’ αυτό το χιουμοριστικό παζλ του machismo που προσωπικά με παρέπεμψε στο σινεμά του Ρόμπερτ Αλτμαν, του Πολ Μαζέρσκι και, αναπόφευκτα, του Τζον Κασσαβέτη.

Οσο για τον Ρουβά και τις όποιες ενστάσεις, να θυμίσω τις ανάλογες κινηματογραφικές εμφανίσεις του Τζάστιν Τίμπερλεϊκ (ή ακόμα και του Τζόνι Χαλιντέι σε ταινίες του Ζαν Λικ Γκοντάρ και του Κώστα Γαβρά): ένας popstar, «εκπαιδευμένος» για χρόνια σε μεγάλες σκηνές, αποτελεί εξαίσιο εργαλείο στα χέρια ενός ικανού κινηματογραφικού σκηνοθέτη. Και το «Chevalier», μακριά απ’ αυτό που αποκαλούμε «greek weird» είναι αρκετά έξυπνο για να βάλει την παραξενιά στην άκρη, ούτως ώστε να αναδειχθεί μια ανθρώπινη, ξεκαρδιστική τραγωδία.

Βαθμοί: 7