Οταν ο Ντίλαν έγραφε Ιστορία

Ηταν η εποχή που ο Ντίλαν έγινε «ηλεκτρικός» προκαλώντας την οργή των οπαδών του (αυτών που θα εξόργιζε πολλές φορές στο μέλλον, αφού ποτέ δεν αποδέχθηκε τον ρόλο του μπροστάρη επαναστάτη). Το βράδυ της 25ης Ιουλίου του 1965, ο 24χρονος τραγουδοποιός έγραφε μεν Ιστορία στο Φεστιβάλ του Νιούπορτ με μια Fender Stratocaster ανά χείρας, πλην όμως σύντομη. Το μέγα πλήθος δεν ανέχθηκε τα τερτίπια του «Ρεμπό της ηλεκτρικής ροκ» και κατ’ άλλους τον ακατέργαστο κακό ήχο των τριών μόλις τραγουδιών που ακούστηκαν. Ο Ντίλαν εγκατέλειψε τη σκηνή μαζί με τους Αλ Κούπερ και την Paul Butterfield Blues Band εν μέσω αποδοκιμασιών, αλλά συνέχισε να γράφει ποιήματα με τη μορφή τραγουδιών που περιείχαν σε ισόποσες δόσεις κάντρι, φολκ, R & B, γκόσπελ, ροκ εν ρολ, μπιτ ποίηση, ντανταϊσμό και σουρεαλισμό, κόμικ αισθητική και σαρκασμό.

Είναι, έτσι κι αλλιώς, η εποχή στην οποία γεννήθηκαν τρία άλμπουμ που έβαλαν γερά θεμέλια σε ό,τι χάνεται κατά τη μετάφραση του όρου «popular music»: «Bringing It All Back Home», «Highway 61 Revisited» και «Blonde on Blonde». Οι μήνες που κύλησαν από τις αρχές του 1965 ώς τις αρχές του 1966 παραμένουν ένα μεταίχμιο για πολλές αναγνώσεις. Εναλλακτικές εγγραφές και πρόβες από τα τραγούδια εκείνης της εποχής περιλαμβάνονται στο διπλό CD με αύξοντα αριθμό 12 και τίτλο «Cutting Edge» από την περίφημη πλέον σειρά bootleg, το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες από τη Sony / Feelgood. Μαζί και το 60σέλιδο booklet με πληροφοριακά κείμενα και φωτογραφίες εποχής. Αρκεί μόνο μια υπενθύμιση στα κομμάτια: «Subterranean Homesick Blues», «Mr Tambourine Man», «Like a Rolling Stone», «Desolation Raw» και «Visions of Johanna» για να θυμηθεί κανείς το πνεύμα των καιρών και πώς ο Ανθρωπος με τις Χίλιες Μάσκες προσπαθούσε να το αποκωδικοποιήσει μέσα στο στούντιο. Υπάρχει και η deluxe μορφή των 6 CD, αλλά είναι αυστηρώς για γερά πορτοφόλια.