Οι άλλες ταινίες

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά

«Η μυστική λέσχη»: Μετά το μεγάλο σουξέ του εξαίσιου «No» (που η κρατική τηλεόραση πρόβαλε επανειλημμένα τον καιρό του δημοψηφίσματος), ο Πάμπλο Λαρέν επιστρέφει με ένα ολότελα διαφορετικό φιλμ, μια συνταρακτική ιστορία τεσσάρων ιερέων που ζουν «αποκλεισμένοι» σε ένα παραθαλάσσιο εξοχικό. Το κλου; Ολοι τους είναι ένοχοι για μια σειρά ειδεχθών εγκλημάτων και βρίσκονται εκεί μετά τη μυστική καταδίκη τους από την Εκκλησία, ώστε να μετανοήσουν. Η ήσυχη καθημερινότητά τους διακόπτεται όταν ένας νέος ιερέας καταφθάνει στο σπίτι. Μαζί του φέρνει το παρελθόν που ο καθένας τους ξεχωριστά θεωρούσε ότι έχει αφήσει πίσω. Εδώ, μέσω μιας ψυχρής αισθητικής και ενός πικρού, πικρότατου χιούμορ (που αν ήταν αποδεσμευμένο από τα ρεαλιστικά πλαίσια του στόρι ίσως και να απογείωνε πραγματικά την ταινία – η μοναδική μου ένσταση), ο Λαρέν στήνει μια ταινία για την εξιλέωση – που όμως δεν έρχεται ποτέ. Ούτε για τους ήρωες, μα ούτε και για τους θεατές.

Βαθμοί: 7

Διπλός Τομ Χάρντι

«Δίδυμοι θρύλοι»: Γεννημένοι το 1933, οι γκάνγκστερ Ρόνι και Ρέτζι Κρέι, πανομοιότυποι δίδυμοι, έμειναν στη (νεότερη) ιστορία ως αδίστακτοι μαφιόζοι με τεράστια κοινωνική και πολιτική επιρροή. Δεν ήταν, βλέπετε, απλά μαφιόζοι – ήταν διασημότητες. Και η ιστορία τους μεταφέρθηκε ιδανικά στην οθόνη από τον σπουδαίο σκηνοθέτη Πίτερ Μέντακ στο φιλμ «The Krays» του 1990. Ο Μπράιαν Χέλγκελαντ τώρα, αγκαζάροντας τον Τομ Χάρντι σε έναν διπλό ρόλο (δύο σπουδαίες ερμηνείες στην τιμή της μίας), σκηνοθετεί ένα φιλμ μάλλον νοσταλγικό, υπερτονίζοντας τα χιουμοριστικά στοιχεία του μύθου σε μια ταινία που παρακολουθείς με ενδιαφέρον μέχρι τέλους. Ολα όμως παραμένουν επιφανειακά, διασκεδαστικά μεν, αλλά δίχως μια κάποια – απαραίτητη – βαρύτητα.

Βαθμοί: 5

Ξεχασμένο διαμάντι

«Ευρώπη ’51 – Η μεγαλύτερη αγάπη»: Επανέκδοση του ξεχασμένου σήμερα κομψοτεχνήματος του Ρομπέρτο Ροσελίνι παραγωγής 1952, όπου σε μια αλυσίδα τραγικών γεγονότων (με κύριο, τον χαμό του παιδιού της) η εύπορη σύζυγος ενός επιχειρηματία αποφασίζει να εγκαταλείψει την μέχρι τώρα ζωή της, την οποία και αφιερώνει στην υπηρεσία των αναξιοπαθούντων της Ρώμης. Πρόκειται για ένα δράμα εξαιρετικά πολυσύνθετο, μακριά από τον μανιχαϊσμό των μελοδραμάτων της εποχής, που πιστοποιεί την τεράστια αξία του Ροσελίνι ως φιλμικού δραματουργού – στον πρώτο ρόλο η Ινγκριντ Μπέργκμαν μεγαλουργεί.

Βαθμοί: 8

Συνηθισμένο μελό

«Μου λείπεις ήδη»: Φίλες αχώριστες από παιδιά, η Τόνι Κολέτ και η Ντρου Μπάριμορ βλέπουν τους δεσμούς τους να συνταράσσονται, όταν η πρώτη αρρωσταίνει από καρκίνο και η δεύτερη μένει έγκυος. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για ένα ευπρόσωπα γυρισμένο μελόδραμα, αλλά οι έννοιες της ζωής και του θανάτου άξιζαν μάλλον μια καλύτερη ταινία – σκεφθείτε μόνο τι φιλμ θα παρέδιδε ένας δραματουργός του μεγέθους του Ντάγκλας Σερκ βασιζόμενος στο ίδιο θέμα.

Βαθμοί: 4

Φάλτσα σοπράνο

«Μαργκερίτ»: Η παράξενη, μα αληθινή, ιστορία της Μαργκερίτ Ντιμόν, της παράφωνης τραγουδίστριας όπερας που αποφασίζει να δώσει την πρώτη της συναυλία μπροστά σε ένα κοινό αγνώστων, ύστερα από σειρά εμφανίσεων σε κλειστό, αυστηρώς μεγαλοαστικό κύκλο. Οι κριτικές μιλούν για θρίαμβο της πρωταγωνίστριας Κατρίν Φρο σε μια ταινία που δυστυχώς προβλήθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στη Βιέννη για το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της.