Η τέχνη της αποτυχίας
Ο Τσάρλι Μπράουν και η Λούσι στη νέα, τρισδιάστατη εκδοχή των «Πίνατς»
2 λεπτά
«Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν – Πίνατς: η ταινία»: Ο όρος Peanuts προέρχεται από το «Peanut Gallery», που στην αμερικανική αργκό περιέγραφε τα φτηνά καθίσματα των κινηματογράφων της δεκαετίας του ’50 – μάλιστα ήταν ένας τίτλος που επελέχθη από τον εκδοτικό οίκο όπου πρωτοεμφανίστηκαν οι ήρωες του Καρλ Σουλτς. Ο ίδιος τον μισούσε, αν και τελικά απεδείχθη ιδανικός για τον Τσάρλι Μπράουν και την παρέα του. Από το πρώτο του καρέ λοιπόν, το «Peanuts» διέφερε ριζικά από τα περισσότερα κόμικ στριπάκια της εποχής, πρωτίστως για τη μινιμαλιστική του ποιότητα. Εμοιαζαν να διαδραματίζονται ταυτόχρονα στο παρόν και το αόριστο παρελθόν, σε μια εποχή αθωότητας που, ουσιαστικά, δεν υπήρξε ποτέ. Πρόσωπα ενηλίκων δεν εμφανίζονται – δεν υπήρχε, βλέπετε, χώρος γι’ αυτούς σε ένα σύμπαν τόσο ξεκάθαρα προσδιορισμένο. Εδώ, η ζωή είναι πιο απλή και κατανοητή και ως εκ τούτου εντελώς απατηλή. Κι όμως, τα μικρά παιδιά της σειράς ταλανίζονται διαρκώς από απογοητεύσεις ενηλίκων – κρατώντας παρ’ όλα αυτά μια αισιοδοξία αέναη: Ο κόσμος γι’ αυτούς είναι ακόμη τόπος θαυμάτων.
Εχουν υπάρξει βέβαια κι άλλες μεταφορές στη μεγάλη οθόνη: Το «Snoopy Come Home», για παράδειγμα, προβλήθηκε και στις ελληνικές αίθουσες με μεγάλη επιτυχία. Και ευτυχώς, αυτή εδώ η τρισδιάστατη εκδοχή διατηρεί όλες τις αρετές του αυθεντικού – ένας πραγματικός άθλος των σχεδιαστών που απέφυγαν με χάρη την παγίδα του εντυπωσιασμού. Αυτό μεταγράφεται και στη σεναριακή δομή του φιλμ: Κανένα από τα παιδιά εδώ δεν χρησιμοποιεί υπολογιστή, κανείς δεν διαθέτει κινητό τηλέφωνο. Το δε επιμύθιο παραμένει το ίδιο: Η αποτυχία είναι το σημαντικότερο μάθημα που αυτή η ζωή μπορεί να προσφέρει. Σε έναν σύμπαν όπου η βαθμοθηρία, η αχαλίνωτη φιλοδοξία και η πρωτιά υπαγορεύονται ως μοναδικές αξίες (κάτι που, προφανώς, ξεκινά από το σχολείο), οι ήρωες του Καρλ Σουλτς είναι πάντοτε διατεθειμένοι να κλείσουν τα αφτιά τους στις προσταγές του εγώ και να αγκαλιάσουν την αποδοχή της ματαιότητας των πάντων. Μόνο έτσι, άλλωστε, μένει στα όρια του εφικτού μια κάποια στιγμή ευτυχίας. Μάθημα ανεκτίμητο, σε μια υπέροχη ταινία (με υποδειγματικό ελληνικό ντουμπλάζ) που μόνο να αγαπήσεις μπορείς.
Βαθμοί: 8














