Οι άλλες ταινίες

Να ‘ταν δυο φορές

«Νιότη»: «Η νιότη είναι κάτι υπέροχο για να σπαταλιέται στους νέους» έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ (κάποιοι αποδίδουν τη φράση στον Μπέρναρντ Σο), αλλά ο Πάολο Σορεντίνο στη δική του «Νιότη», με πρωταγωνιστές τους Μάικλ Κέιν, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Ρέιτσελ Βάις και Πολ Ντέινο (με τρελό cameo από την Τζέιν Φόντα), κατανοεί πως η μαγεία της έγκειται ακριβώς το να μην ξέρεις τι να την κάνεις. Πεδίο δράσης εδώ, ένα πολυτελές ξενοδοχείο κάπου στην Ελβετία, όπου συναντιούνται δυο παλιοί φίλοι: ο Φρεντ (Μάικλ Κέιν), συνταξιούχος μαέστρος και συνθέτης που αρνείται σθεναρά τις παρακλήσεις της βασίλισσας για μια τελευταία εμφάνιση, και ο Μικ (Χάρβεϊ Καϊτέλ), μεγάλος σκηνοθέτης που γράφει μανιωδώς το σενάριο της τελευταίας του ταινίας που θεωρεί «διαθήκη» του. O πρώτος μοιάζει να περιμένει, σχεδόν απαθής, τον θάνατο. Ο δεύτερος τον «κοντράρει» διά της δημιουργίας. Και πάνω σ’ αυτό το δίπολο, ο Σορεντίνο παραθέτει μια σειρά από μικρές βινιέτες που «σκάνε» σαν πυροτεχνήματα και λειτουργούν παράλληλα ως ψηφίδες ενός συγκροτημένου (εικαστικά και σημειολογικά) σύμπαντος που διανύει με θεαματική άνεση την απόσταση που χωρίζει τον κυνισμό από το γνήσιο συναίσθημα.

Η πατρίδα μέσα μας

«Αρκαδία χαίρε»: Λίγες ταινίες μπορούν να ανασύρουν από μέσα σου απορίες, ερωτηματικά αλλά και ρίζες με μια πατρίδα που θαρρείς πως αγνοείς, μια πατρίδα εξοστρακισμένη από τον ίδιο της τον γεωγραφικό χώρο. Γι’ αυτό και το ερώτημα που θέτει το «Αρκαδία χαίρε», το νέο εξαίσιο ντοκιμαντέρ του Φίλιππου Κουτσαφτή («Αγέλαστος πέτρα») είναι πρωτίστως υπαρξιστικό. Στο οδοιπορικό τού σκηνοθέτη, όπου το μεγάλο μυστήριο μοιάζει η ίδια η ταυτότητα της Αρκαδίας (την οποία οι Ρωμαίοι, για παράδειγμα, κατέγραψαν ως έναν «τόπο ονειρικό, με κοινωνική δικαιοσύνη και άδολο έρωτα»), αυτό που μένει πίσω ως αποτύπωμα δεν είναι εντέλει μια αποκάλυψη αλλά μια απώλεια – η απώλεια ενός κόσμου που δεν μπορούμε πια να επανακτήσουμε.

Αινιγματικό

«Το μέλλον»: Ενα παράξενο, σχεδόν αταξινόμητο φιλμ (που φλερτάρει τόσο με το θρίλερ όσο και το δράμα). Ηρωες δύο αδέλφια στην εφηβεία που χάνουν τους γονείς τους σε ένα τραγικό αυτοκινητικό δυστύχημα και μένουν μόνα στη Ρώμη, μέχρι που συλλαμβάνουν ένα σχέδιο για να αλλάξουν την τύχη τους: να ληστέψουν έναν παλαίμαχο, τυφλό ηθοποιό και πρώην Μίστερ Υφήλιος με το όνομα Μασίστας, ο οποίος συνήθιζε να υποδύεται τον Ηρακλή σε b-movies του ’60. Ψυχογράφημα μα και κινηματογραφόφιλο homage, με μια υπέροχη ερμηνεία από τον Ρούτγκερ Χάουερ και ένα ανοιχτό φινάλε, είναι ένα από αυτά τα φιλμ που αγαπάς για την τόλμη του παρά τις όποιες ατέλειές του.

Ο Τζόνι Ντεπ επιστρέφει

«Ανίερη συμμαχία»: Στη Νότια Βοστώνη της δεκαετίας του ’70, ο πράκτορας του FBI Κόνολι (Τζόελ Εντζερτον) πείθει τον ιρλανδό μαφιόζο «Γουάιτι» Μπάλτζερ (Τζόνι Ντεπ) να συνεργαστεί με το FBI ενάντια στην ιταλική Μαφία. Αληθινή ιστορία, από την οποία (προφανώς!) δεν προέκυψε τίποτα θετικό, πέραν ίσως αυτού του φιλμ. Ο σκηνοθέτης Σκοτ Κούπερ (δική του η αριστουργηματική «Σκουριασμένη πόλη») γνωρίζει πολύ καλά πώς να κινηματογραφίσει ένα αστικό δράμα σαν κι αυτό (η Βοστώνη μοιάζει να είναι ο αληθινός πρωταγωνιστής), οι Ντεπ και Εντζερτον καλύπτουν απόλυτα τους δυο πόλους του φιλμ – κι όμως η αίσθηση του ανολοκλήρωτου είναι έκδηλη.

Τζάμπα η ατμόσφαιρα

«Σκοτεινή ανάμνηση»: Ο Ιθαν Χοκ ερευνά την υπόθεση της Εμα Γουάτσον που κατηγορεί τον πατέρα της για ένα αποτρόπαιο έγκλημα καθώς και για συμμετοχή σε σατανιστικές σέκτες. Θα είχε πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον αυτό το ψυχολογικό θρίλερ αν ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ προσπαθούσε κάπως να «φρενάρει» τις παρεμβολές της ολοφάνερης αθεΐας του που καταστρέφει το όποιο σασπένς (ούτε ο σκηνοθέτης της ταινίας δεν παίρνει το μυστήριό της στα σοβαρά!). Την επόμενη φορά λοιπόν ας ξαναδεί το «Μωρό της Ρόζμαρι».