Οι άλλες ταινίες

Σαιξπηρικό και ασφυκτικό

«Macbeth»: Ο Μάκβεθ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ είναι ένας ήρωας ορμητικός και χειμαρρώδης, σε πλήρη αντίθεση με τον Αμλετ, που παραπαίει ανάμεσα στο πάθος και στη διανόηση. Εδώ απουσιάζει ολοκληρωτικά όχι μόνο το χιούμορ μα και η ειρωνεία ή έστω μια κάποια φιλοσοφική ενατένιση – το παιχνίδι είναι εξ ολοκλήρου τραγικό. Και γι’ αυτό τον μετέφεραν στη μεγάλη οθόνη, όχι ένας ούτε δύο, αλλά τρεις τιτάνες της έβδομης τέχνης: ο Ορσον Γουέλς (1948), ο Ακίρα Κουροσάβα (με τον «Θρόνο του αίματος» το 1957) και ο Ρομάν Πολάνσκι (1971 – η πρώτη του ταινία μετά τη δολοφονία της Σάρον Τέιτ). Οπότε, πού πάει ο Τζάστιν Κούρζελ, ο αυστραλός φιλμογράφος, με αυτήν εδώ την ασκητική εκδοχή του; Ασκητική γιατί τα σκηνικά και τα κοστούμια εδώ είναι εντελώς απέριττα (το πρώτο ημίωρο θυμίζει και Παζολίνι) και η εκφορά απογυμνωμένη από κάθε θεατρική υπερβολή. Μόνο που ο Κούρζελ, στην προσπάθειά του να μετατρέψει την τραγωδία του Μάκβεθ σε τραγωδία ολόκληρης της ανθρωπότητας, πνίγει το έργο με μια φωτογραφία μουντή και θεοσκότεινη, αποπνιχτική αλλά και, υπογείως, σοβαροφανή στον συμβολισμό της. Με τους Μάικλ Φασμπέντερ και Μαριόν Κοτιγιάρ (που ενσαρκώνει εδώ μια πιο παθητική Λαίδη Μάκβεθ). Βαθµοί: 5
 

Κολατσίζοντας ακτιβιστές

«Κανίβαλοι»: Το σινεμά τρόμου τράβηξε τα πάνδεινα τη δεκαετία του ’80 από τους κριτές και τους λογοκριτές του – ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα χρόνια δηλαδή της σκληρής, συντηρητικής διακυβέρνησης του Ρίγκαν. Και όπως κάθε ρεύμα, έτσι και ο συντηρητισμός (της πιο απολυταρχικής, μάλιστα, μορφής) άλλαξε δέρμα, ούτως ώστε να κινείται ελεύθερα. Σήμερα τον λένε «πολιτική ορθότητα» – όμως το Φανταστικό δεν ξεχνά τους παλιούς του εχθρούς, όσο κι αν πολλοί προσπαθούν να τον συμμορφώσουν εκ των έσω. Και ο Ιλαϊ Ροθ χρησιμοποιεί τη φόρμα του «Cannibal Holocaust» του 1980 για να στήσει μια μακάβρια και ελαφρώς προβοκατόρικη (τι θα ήταν το σινεμά τρόμου χωρίς θράσος;) παραβολή, όπου παρέα ιντερνετικών «φιλανθρώπων» ταξιδεύει για το Περού, με στόχο να διαδηλώσει για την προστασία του περιβάλλοντος – φυσικά, στον γυρισμό καταλήγει σε αχαρτογράφητη ζούγκλα, όπου και γίνεται βορά των κανιβάλων. Οσο θαρραλέος είναι όμως στις σημάνσεις του ο Ροθ (μη γελάτε, έχουν καταστραφεί καριέρες στις ΗΠΑ από αυτή την ιστορία) τόσο συγκρατημένος δείχνει στις βίαιες εκρήξεις του: με εξαίρεση ένα – δυο φονικά, οι περισσότερες σφαγές είναι μάλλον συγκρατημένες. Βαθμοί: 5

Κινηματογραφικό «χάντικαπ»

«Θυσιάζοντας ένα πιόνι»: Το 1971, μια συγκλονιστική αναμέτρηση σκάκι ανάμεσα στον Αμερικανό Μπόμπι Φίσερ και τον Σοβιετικό Μπόρις Σπάσκι έγραψε ιστορία – και αυτή την αναμέτρηση κινηματογραφεί ο Εντουαρντ Ζουίκ εδώ. Θα μου πείτε, υπάρχει πιο αντικινηματογραφικό άθλημα από το σκάκι; Και εδώ θα διαφωνήσω: ο Μπέργκμαν θα έστηνε με άνεση ένα εξαίσιο ψυχόδραμα γύρω από μια παρτίδα σκάκι. Πού τέτοια τύχη βέβαια εδώ. Οσο εξαίσιοι κι αν είναι οι Τόμπι Μαγκουάιερ και Λάιβ Σρέμπερ (ειδικά ο δεύτερος) τόσο διστακτικά κινείται το εν λόγω φιλμ που ενώ σε ψυχαγωγεί (δεν βαρέθηκα λεπτό), δεν έχει να σου προσφέρει και κάποια πληροφορία ή έστω μια ενδοσκοπική φλασιά. Βαθμοί: 4

Κρίμα, βρε Μπόμπι

«Ο αρχάριος»: Εβδομηντάρης συνταξιούχος προσλαμβάνεται στην εκκολαπτόμενη επιχείρηση της Αν Χάθαγουεϊ και γίνεται ο αγαπημένος υπάλληλος κάθε αφεντικού: υπάκουος, ακριβής, εξυπηρετικός, δεκτικός στην ταπείνωση και ανταποδοτικός στη φιλοφρόνηση. Ε, αυτό είναι όλο. Α, ξέχασα να σας πω πως τον συνταξιούχο ενσαρκώνει ο Ρόμπερτ ντε Νίρο. Αλήθεια το ξέχασα. Βαθμοί: 1

Και άλλοι τρεις

Στο «Η Barbie και οι αδελφούλες της σε μια απίθανη κουταβοπεριπέτεια»: έχουμε μια περιπέτεια τύπου Ιντιάνα Τζόουνς, δοσμένη με χειρότερο animation απ’ ό,τι στα προηγούμενα φιλμ (κι όμως), ενώ την εβδομάδα κλείνουν δύο ντοκιμαντέρ: το αξιόλογο «Μάνα» της Βαλερί Κοντάκος, μια ιδιότυπη ιστορία χειραφέτησης με ηρωίδες τέσσερις καλόγριες (αξίζει), και το περιβαλλοντολογικού ενδιαφέροντος «Bikes Vs Cars» που, αν μη τι άλλο, αξιοποιεί κινηματογραφικά το (προφανές) θέμα του.