Οι άλλες ταινίες

Είναι περίεργα, κίτρινα

«Minions»: Η διαδρομή των κίτρινων, μικροσκοπικών πλασμάτων από την εποχή της δημιουργίας της Γης προς τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’60 σε αναζήτηση νέου, δόλιου αφεντικού είναι η κεντρική ιδέα αυτής της κωμωδίας κινουμένων σχεδίων. Και χρησιμοποιώ τον όρο «κωμωδία» γιατί το «Minions» είναι ένα καθαρό σλάπστικ θέαμα. Εχει δηλαδή περισσότερες ομοιότητες με το σινεμά του Μπάστερ Κίτον ή του Χάρολντ Λόιντ παρά με αυτό του Τεξ Αϊβερι. Και επειδή είμαστε στα sixties, ο Πιέρ Κοφέν (σκηνοθέτης – και επίσης η «φωνή» όλων των πλασμάτων) στήνει πετυχημένες στυλιστικές αναφορές στην pop κουλτούρα των 60s (οι οπαδοί των Beatles θα καλοπεράσουν) ενώ μέσα στα 90 λεπτά του φιλμ χωρούν άπειρα μικροσκοπικά γκαγκ που ουσιαστικά σε οδηγούν σε ένα μεγάλο, εκρηκτικό καλαμπούρι, σχεδόν ανά δεκάλεπτο. Με άλλα λόγια: το «Minions» μπορεί να μην είναι ένα αριστούργημα, είναι όμως καλοστημένο, ξύπνιο, γρήγορο και απολύτως ξεκαρδιστικό. Δυστυχώς, ατύχησε στην ελληνική του μεταγλώττιση που δείχνει τουλάχιστον δύο σκαλοπάτια πιο κάτω απ’ αυτές που έχουμε συνηθίσει – ούτως ή άλλως, αν μπορείτε, προτιμήστε την αγγλική βερσιόν.

Το gain στα μισά

«Χέντριξ: Η τύχη είναι με τους βιρτουόζους»: Για να θέσουμε το πρόβλημα εξαρχής, η «ιστορική» ακρίβεια των περιστατικών που καταγράφει η κάμερα του Τζον Ρίντλεϊ έχει διαψευσθεί από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές τους σε συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων. Ως εκ τούτου, και βάζοντας στην άκρη τα δελτία Τύπου της παραγωγής που μιλούν για ένα ρεαλιστικό πορτρέτο του μεγάλου κιθαρίστα (δεν είναι τυχαίο που οι απόγονοί του απαγόρευσαν τη χρήση πρωτότυπης μουσικής του στην ταινία), κοντοστεκόμαστε στην απόδοση της εποχής, που είναι πετυχημένη. Ξεκινώντας με έναν Χέντριξ «υπό την επήρεια» και εμμένοντας σε μια ψυχεδελικού τύπου αισθητική, το φιλμ διαθέτει όμορφες στιγμές (η συνάντησή του με τον Κλάπτον, για παράδειγμα) και φυσικά γενναίες κιθαριστικές δόσεις. Δεν είναι όμως ένα φιλμ αντάξιο του Μύθου.

Δεν περνάει η ώρα

«Ο λαβύρινθος: Πύρινες δοκιμασίες»: Ο Τόμας και οι τολμηροί σύντροφοί του έχουν βγει πια από τον εφιαλτικό λαβύρινθο αλλά βρίσκονται αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερή τους πρόκληση μέχρι τώρα: τη μυστηριώδη και παντοδύναμη οργάνωση, γνωστή ως Τμήμα Παγκόσμιας Καταστροφής. Ομολογώ ότι η πρώτη ταινία δεν μου είπε τίποτα και πως, επίσης, δεν έχω διαβάσει τα βιβλία στα οποία βασίζεται τούτη εδώ η τριλογία (που φαντάζομαι θα ολοκληρωθεί του χρόνου). Στο πρώτο δεκάλεπτο κάτι συμβαίνει: έχεις την αίσθηση πως το όλο πράγμα θα αποφύγει τα γνωστά κλισέ των αφελέστατων δυστοπικών συμβολισμών. Ε, δέκα λεπτά κρατά αυτό. Τα υπόλοιπα (συγκρούσεις χαρακτήρων, καταδιώξεις, ειδικά εφέ) ακολουθούν την πεπατημένη μέχρι το (φυσικά ξεκρέμαστο) φινάλε.