Το βλέμμα της αβύσσου

«Sicario: ο εκτελεστής»: O Καναδός Ντενίς Βιλνέβ φιλμάρει ιστορίες υπαρξιακού τρόμου – και όλη του τη δεξιοτεχνία την αφιερώνει στο καμουφλάρισμά τους. Πότε λοιπόν στήνει «μελοδράματα» (το «Μέσα από τις φλόγες» του 2010 – ένα φιλμ πάνω στη διττή έννοια της Ταυτότητας), πότε «χολιγουντιανά θρίλερ» (το «Prisoners» του 2013 – ένα δοκίμιο πάνω στην Πίστη, με τίτλο που θα μπορούσε να αναφέρεται σε κάθε ταινία του) και πότε συναρπαστικά αστυνομικά θρίλερ σαν το φετινό «Sicario» που παρουσιάστηκε πριν από λίγους μήνες στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Καννών.

Στη πρώτη σεκάνς, η Εμιλι Μπλαντ (εξαιρετική ερμηνεία και επίσης εξαιρετικά στημένος χαρακτήρας), πράκτορας του FBI, ανακαλύπτει ένα σπίτι γεμάτο πτώματα. Κρυμμένα σε τοίχους, κρυφά πατώματα, ψευδοροφές. Ατάκτως καλυμμένα, σάπια κουφάρια, σημάδια ανεξιχνίαστων εγκλημάτων που τέτοια θα παραμείνουν. Στρατολογημένη από τον Τζος Μπρόλιν, η Μπλαντ εντάσσεται σε μια ομάδα κατά του κλιμακούμενου πολέμου των καρτέλ ναρκωτικών. Οι ήρωες αποχωρούν για το Μεξικό και ο Βιλνέβ βάζει μπροστά τη μηχανή του τρόμου, βυθίζοντας τον θεατή αργά και μεγαλόπρεπα σε ένα σύμπαν όπου η απειλή καιροφυλακτεί. Ακόμη και η επιστροφή της ηρωίδας στις ΗΠΑ δεν εξασφαλίζει την προστασία της – ενώ σταθερά παρών είναι ο Μεξικανός Αλεχάντρο, συνεργάτης της ομάδας και ερμηνευμένος καθηλωτικά από τον Μπενίτσιο ντελ Τόρο.

«Οι ήρωές μου έρχονται αντιμέτωποι με τα μεγαλύτερα ηθικά ζητήματα, με αποφάσεις που πρέπει να πάρουν απέναντι στον Διάβολο» δηλώνει ο Βιλνέβ και πάνω στον χαρακτήρα του Αλεχάντρο κάθεται όλο το βάρος του δράματος που, στο τελευταίο μέρος του «Sicario» οδηγεί το φιλμ σε μονοπάτια ιδιαίτερα σκοτεινά. Το – νιτσεϊκό – επιμύθιο είναι γνωστό («Αν κοιτάξεις για πολλή ώρα την άβυσσο, στο τέλος και η άβυσσος θα κοιτάξει εσένα») και έχει φορεθεί θεματικά σε πολλά σενάρια, εδώ όμως αυτός ο φόβος αποκτά υπόσταση, χαρακτήρα και κυρίως λόγο ύπαρξης. Και ακριβώς επειδή το φιλμ πατά γερά στον ρεαλισμό της ιστορίας του (άλλωστε ξεκινά από αληθινά γεγονότα), ο Βιλνέβ, για πρώτη ίσως φορά, ζωγραφίζει με μελανά χρώματα το μέλλον μιας ανθρωπότητας που ζει είτε στο αίμα είτε στην άγνοια.