Είμαστε, στ’ αλήθεια, αθώοι;

Είμαστε θεατές των εξελίξεων, των σκοτεινών εξελίξεων και παραμένουμε – ή νομίζουμε πως παραμένουμε – αθώοι; Το ερώτημα το θέτει ο Αυστριακός Χέρμαν Μπροχ («Ο θάνατος του Βιργιλίου», «Υπνοβάτες») στους εμβληματικούς «Αθώους» του, έργο που κατέγραψε τα επερχόμενα δεινά (του ναζισμού) και τη δυναμική τους στα χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Και είναι τόσο επίκαιρο. «Αντικατοπτρίζει αυτό που έρχεται» λέει σιβυλλικά η Μπέττυ Αρβανίτη (φωτογραφία), που ετοιμάζεται με σκηνοθέτη τον – νεότερο – Γιάννη Καλαβριανό να ανεβάσει μια διασκευή των «Αθώων», υπό τον τίτλο «Η Τσερλίνε και το σπίτι των κυνηγών», στο θέατρό της, της Οδού Κεφαλληνίας (από 28 Οκτωβρίου). Δεν είμαστε, λοιπόν, αθώοι για ό,τι συμβαίνει (και για τον νεοναζισμό) επειδή απέχουμε. Είμαστε συνένοχοι λέει η Τσερλίνε – Αρβανίτη, που θα λειτουργεί ως αφηγήτρια (σε έναν «σκοτεινό, διαστροφικό κόσμο», με «πολύ ερωτισμό και πολύ χιούμορ»), αλλά παράλληλα και σαν πρόσωπο της δράσης στην παράσταση – σε διασκευή Στρατή Πασχάλη, με τους Κώστα Βασαρδάνη, Μαρία Κατσιαδάκη, Σύρμω Κεκέ, Εύα Σιμάτου.